Άρης Δημοκίδης
Νομίζουν ότι λένε κάτι πολύ έξυπνο, βαθύ, αλλά και ανατρεπτικό (ενώ στην πραγματικότητα παπαγαλίζουν την κυρίαρχη αφήγηση): «Η Μαντόνα δεν είναι θύμα ηλικιακού ρατσισμού. Κανείς δεν σχολίασε την ηλικία της, αλλά το ότι δεν αφήνει τον εαυτό της να μεγαλώσει αξιοπρεπώς όπως η Έμα Τόμσον / η μάνα μου / η γειτόνισσά μου.»
Μάλλον δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ηλικιακός ρατσισμός.
Περίληψη προηγουμένων:
Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα πουλάει το θέμα «Αγνώριστη η Μαντόνα». Νόμιζα ότι πλέον έχει συνηθίσει και ο τελευταίος κάτοικος της γης το γεγονός ότι τα 65 χρόνια της σε συνδυασμό με διάφορες επεμβάσεις της έχουν αλλάξει την εμφάνιση. Στα Γκράμι (που έβγαλε έναν καταπληκτικό λόγο) όλοι ξανάπαν «Μα έχει γίνει αγνώριστη!»
Αν είχαν να την δουν εδώ και χρόνια ή δεκαετίες θα το καταλάβαινα. Όμως «αγνώριστη» απ’ τον περασμένο μήνα, που πάλι σκούζανε ότι έχει γίνει αγνώριστη, όπως και τον προ-περασμένο μήνα κλπ; Πότε θα τη συνηθίσουν άραγε; Τέλος πάντων.
Σχολίασε εξαιρετικά κατά τη γνώμη μου τις αντιδράσεις για τις καθόλου κολακευτικές φωτογραφίες που τραβήχτηκαν με τηλεφακό και σε ένα βαθμό την παραμόρφωσαν δείχνοντάς την χωρίς λαιμό (στον υπόλοιπο βαθμό παραμορφώθηκε μόνη της, όχι ότι δεν έφταιγε και το επίτηδες εξωγήινο χτένισμα).
Δεν έχει νόημα να μείνουμε στο ότι όντως οι φωτο την παραμόρφωσαν (έκοψαν λαιμό και φάρδυναν το κεφάλι) καθώς πρόσφατες ανεπεξέργαστες εικόνες δείχνουν ότι δεν είναι *τόσο* χάλια η φάτσα της όσο στις φωτο που διακινήθηκαν.
Πάλι φωτογραφίες του Getty (του ίδιου φωτογραφικού πρακτορείου δηλαδή) πριν από μερικούς μόλις μήνες δείχνουν πώς ο φακός με διαφορετικά μαλλιά και διαφορετικά «κλικ» μπορεί να βγάλει άλλα αποτελέσματα.
Δεν άλλαξε κάτι από πριν από μερικούς μήνες.
Ούτε βέβαια κάτι τόοοσο τρομερό άλλαξε εδώ και 40 χρόνια:
Madonna Daily on X (formerly Twitter): “Madonna’s “shocking” transformation, 1983 vs. 2023 pic.twitter.com/nz8g1xx0bh / X”
Madonna’s “shocking” transformation, 1983 vs. 2023 pic.twitter.com/nz8g1xx0bh
Επίσης, όσο κι αν κάποιοι νομίζουν ότι «δεν πουλάει πια», «δεν είναι πια relevant» κλπ, μάλλον δεν έχουν ενημερωθεί: Πουλάει και παραπουλάει το (πανάκριβο) προϊόν της. Περισσότερο από ποτέ μάλιστα – και σε τέτοιες εξωφρενικές τιμές.
Μέσα σε μια μόλις μέρα (τον περασμένο μήνα) πούλησε πάνω από 600.000 εισιτήρια κι αναγκάστηκε να προσθέσει δεκάδες νέες συναυλίες που επίσης έγιναν sold out.
https://www.italianpost.news/madonna-sold-600000-tour-tickets-in-one-day/
Madonna’s ‘The Celebration Tour’ sells out in minutes, prompting singer to add more dates
Madonna continues to announce more show dates for her largest tour yet.
Ποτέ δεν υπήρχε τόσο μεγάλη ζήτηση για τις συναυλίες της, ούτε καν τη δεκαετία του ’80.
“Madonna O2: Queue to see Madonna in London reaches 171,000 despite venue capacity of only 20,000”
Queue for Madonna tickets soars to 171,000 despite 20,000 O2 capacity
Madonna has only one concert date in London and tickets are in hot demand
«Δεν πολεμάει έτσι τον ηλικιακό ρατσισμό»
Ξανάρχομαι στα «Δεν δέχεται ηλικιακό ρατσισμό, κανείς δεν σχολίασε την ηλικία της, αλλά το ότι δεν αφήνει τον εαυτό της να μεγαλώσει αξιοπρεπώς όπως η Έμα Τόμσον / η μάνα μου / η γειτόνισσά μου.»
Μα, ηλικιακός ρατσισμός δεν είναι μόνο να δεις μια 65άρα και να πεις «πωπω είσαι γριά γεμάτη ρυτίδες και ζαρωμένα χέρια». (Παρότι τη Μαντόνα μια χαρά, -ακόμα και όταν ήταν 50 ετών!- την κορόιδευαν για το πώς «άφηνε τον εαυτό της να γεράσει»!)
Ηλικιακός ρατσισμός είναι και να πεις «είσαι 65 χρονών, φέρσου όπως ορίζει η ηλικία σου».
Δεν σχολίασαν την ηλικία της, αλλά ουσιαστικά ότι στην ηλικία της θα έπρεπε να φέρεται διαφορετικά από ό,τι έχουν συνηθίσει πως είναι το «σωστό» και το «αξιοπρεπές», – κι αυτό είναι σήμερα χειρότερο.
Εξάλλου σήμερα, η Τζέμι Λι Κέρτις, η Άντι Μακ Ντάουελ κι η Έμα Τόμσον (μεταξύ των άλλων) που αφήνουν τις ρυτίδες τους, δεν δέχονται ηλικιακό ρατσισμό: Μάλλον το αντίθετο.
Όσες μεγαλώνουν «αξιοπρεπώς» χειροκροτούνται -ορθώς- και θεωρούνται πρότυπα.
«Αν ήθελε να πολεμήσει τον ηλικιακο ρατσισμό θα γερνούσε φυσικά χωρίς να ντρέπεται για το πόσο ετών είναι», λένε κάποιοι.
Μα το να μεγαλώσεις «αξιοπρεπώς» και το «να αποδεχτείς την ηλικία σου» δεν θεωρείται πια κατακριτέο! Και σίγουρα δεν είναι μια μάχη που χρειάζεται πια να δοθεί, ειδικά απ’ τη Μαντόνα που ποτέ δεν της άρεσαν τα εύκολα και τα λαϊκίστικα.
Δεν πολεμάς τις ηλικιακές διακρίσεις όταν κάνεις αυτό που η κοινωνία περιμένει (έως και απαιτεί) πια απ’ τις μεγάλες γυναίκες.
Τις πολεμάς κάνοντας αυτό που *δεν* επιτρέπεται στις μεγάλες γυναίκες να κάνουν.
Αν η Μ. θέλει να ζει «αναξιοπρεπώς» ή να μοιάζει με εξωγήινη, ας είναι. Πάντα έκανε ό,τι ήθελε, πάντα θεωρούνταν υπερβολική, πάντα γελοιοποιούνταν, και, κατά σατανική σύμπτωση, πάντα αναγνωριζόταν ως πρωτοπόρος, (όμως αυτό πάντα συνέβαινε μετά από δεκαετίες κοροϊδίας προς το πρόσωπό της).
Εδώ και τέσσερις δεκαετίες, ξεπέρασε πάμπολλά όρια, και ξεπερνώντας τα τα κατήργησε, ανοίγοντας σημαντικές πόρτες και σ’ όσους/όσες ακολούθησαν.
Θα μπορούσε να «γεράσει αξιοπρεπώς» βγάζοντας δίσκους με μπαλάντες και όλοι να λένε μπράβο και να την εκτιμούν. Θέλει κότσια να τρως τόσο hate, και να συνεχίζεις, να μην σε νοιάζει, να μην απολογείσαι.
Το είχε πει πριν κάποιο καιρό, πως το τελευταίο όριο που θέλει να γκρεμίσει πριν πεθάνει είναι αυτό που καθορίζει πώς μπορείς να ζεις, να φαίνεσαι και να φέρεσαι όταν γερνάς.
Δικαίωμα όλων να την κοροϊδεύουν σήμερα. Δικαίωμά της να συνεχίσει τον αγώνα.
Ο καθένας φυσικά και μπορεί να έχει άποψη ή να κρίνει ελεύθερα την εμφάνιση ενός διάσημου προσώπου σε κάποια δημόσια εκδήλωση. Αυτό με το οποίο μπερδεύονται πολλοί άνθρωποι είναι το εξής: πιστεύουν ότι επειδή τα δημόσια πρόσωπα (τραγουδιστές/ηθοποιοί) προσφέρουν την εικόνα και το σώμα τους ως αντικείμενο ηδονοβλεψίας μπροστά στον φακό, ότι συγχρόνως αποτελούν κάτι κοινόχρηστο, στο οποίο ο καθένας έχει δικαίωμα ιδιοκτησίας. Ο καθένας, και βέβαια, έχει δικαίωμα να κοιτάζει, να παρατηρεί τη Μαντόνα (και κάθε σταρ/τραγουδίστρια), να προβάλλει πάνω της τις φαντασιώσεις του, να τη σκέφτεται ως παράδειγμα θελκτικής γυναίκας ή, αντιθέτως, ως παράδειγμα απωθητικής/γερασμένης γυναίκας που δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Στην αρχαία Αθήνα όσο μπορεί να άρεσε ένα θεατρικό άλλο τόσο μπορεί να ήταν αντικείμενο χλεύης ή γιούχας.
Η Μαντόνα έκανε καριέρα πουλώντας την εικόνα της στο κοινό. Από το Penthouse κι εδώ. Είμαστε σε μια εποχή που τρώει γιούχα. Τρώει γιούχα γιατί το προϊόν της δεν πουλάει πλέον. Προς τι τόση συζήτηση επειδή το (βασικό) προϊόν μιας γηραλαίας σόου γούμαν δεν έχει πια πέραση;
Υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα στη ζωή από τη Μαντόνα, την εικόνα της ή την γιούχα που τρώει.
ΥΓ Αυτές δεν είναι κοσμητικές επεμβάσεις. Απόκοσμες είναι.
Μόνο που πουλάει και παραπουλάει το (πανάκριβο) προϊόν της. Περισσότερο από ποτέ μάλιστα -σε τέτοιες εξωφρενικές τιμές. Μέσα σε μια μόλις μέρα (τον περασμένο μήνα) πούλησε πάνω από 600.000 εισιτήρια κι αναγκάστηκε να προσθέσει δεκάδες νέες συναυλίες που επίσης έγιναν sold out.
https://www.italianpost.news/madonna-sold-600000-tour-tickets-in-one-day/
https://en.as.com/entertainment/madonnas-the-celebration-tour-sells-out-in-minutes-prompting-singer-to-add-more-dates-n/
Ποτέ δεν υπήρχε τόσο μεγάλη ζήτηση για τις συναυλίες της, ούτε καν τη δεκαετία του ’80.
“Madonna O2: Queue to see Madonna in London reaches 171,000 despite venue capacity of only 20,000” https://www.mylondon.news/whats-on/music-nightlife-news/madonna-o2-queue-see-queen-26027395
Αν δεν είμαστε ενημερωμένοι, ας μην το παίζουμε έξυπνοι και απόλυτοι.
Άρη, πουλάνε όλα τα memorabilia της δεκαετίας του 80-90. Εδώ κάνουν τελευταία συναυλία οι Scorpions τα τελευταία 15 χρόνια… και πουλάει.
Το προϊόν εξωτερική εμφάνιση δεν πουλάει.
Και το προξενούμενο hype από τους επαγγελματίες της κοζερί την βοηθάει να ξεπουλάει εισιτήρια. Σαν freak show.
Σε κάθε περίπτωση. Η Μαντόνα πολλά είναι. Αγωνίστρια της ζωής, ναι. Αγωνίστρια σκέτο… Χμμ….
Εσένα αυτό που βλέπεις σου αρέσει; Γιατί πλέον κρίνεις ένα δημιούργημα και όχι ό,τι έδωσε η φύση σε εναν άνθρωπο. Ή διαφωνείς ότι η εικόνα της είναι ένα ξεχωριστό προϊόν, όπως τα φρύδια της Κάλο ή το μουστάκι του Νταλί;
Η Μαντόνα είναι η βασίλισσα της ποπ – όλες οι ποπ τραγουδίστριες την έχουν σαν σημείο αναφοράς και προσπάθησαν να την αντιγράψουν, καμία όμως δεν έχει φτάσει στο επίπεδό της. Δεν είμαι μεγάλη φαν της, όμως δεν θα είχε χτίσει τέτοια καριέρα εάν το μόνο που είχε να προσφέρει ήταν μια ωραία εμφάνιση και σεξαπίλ, χωρίς καμία ουσία. Δίσκοι όπως το Music και το Ray of light περιέχουν πολύ ωραίες ποπ συνθέσεις. Πειραματίζεται με διάφορα είδη μουσικής, προσαρμόζει και επανεφευρίσκει μονίμως τον εαυτό της, χωρίς να χάνει τα διακριτά χαρακτηριστικά της, συνεργάζεται με διαφορετικούς παραγωγούς, είναι καλή χορεύτρια, και τα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν αμφισβήτησα ποτέ τη μουσική της. Είπα ότι δεν αφορά εμένα. Πράγμα ασήμαντο. Αυτό που είπα είναι ότι ένα εξίσου σημαντικό προϊόν της, η εικόνα της, δεν πάει τόσο καλά σε δημοτικότητα πλέον όσο πήγαινε στο παρελθόν. Διαφωνεί κανείς με το ότι η εικόνα της Μαντόνα δεν έχει την απήχηση που είχε στα 90s; Το ερώτημα είναι αν πίσω από αυτό υπάρχει ηλικιακός ρατσισμός ή εύλογη κριτική. Αν δηλαδή έτσι όπως κάποτε επικροτείτο η εικόνα της, ακριβώς με τα ίδια ποιοτικά κριτήρια, σήμερα αποδοκιμάζεται. Εγώ, όσο (α)βάσιμα ο Άρης μιλάει για ηλικιακό ρατσισμό, με ακριβώς τα ίδια μετρήσιμα δεδομένα (δηλαδή… Διαβάστε περισσότερα »
Θα ξεκινήσω ανάποδα. Όπως ξεκινάνε συνήθως όσοι απαντάνε στα σχόλιά μου. Σχολιάζοντας τον γράφοντα αντί του τι λέει. Γουστάρεις τη Μαντόνα. Με γεια σου με χαρά σου. Εμένα μου είναι αδιάφορη. Σαν μουσική ποτέ δεν με αφορούσε. Σαν γυναίκα την θεωρούσα κάποτε όμορφη, για την ακρίβεια σεξουαλική. Βέβαια ποτέ δεν μάθαμε αν πουλούσε τραγούδια ή σεξ απήλ αλλά γουατέβερ. Όμως, για όνομα του Βραχμαπούτρα, έχει γίνει σαν ξόανο! Γούστο της καπέλο της. Αλλά έτσι οπως έβγαζε $$$$ από την εξωτερική εμφάνιση τώρα μπορεί να χάνει. Ωχού και δεν με νοιάζει… Επίσης θες να καταργηθεί κάθε δικαίωμα κριτικής σε συνάρτηση με… Διαβάστε περισσότερα »
Εάν η Μαντόνα αγαπήθηκε στα νιάτα της ως perfomer-sex symbol από μερίδα (αντρικού) κοινού, πιθανώς τώρα αποκαθηλώνεται για τους ίδιους ακριβώς λόγους από το κοινό αυτό.
Ακούγεται σκληρό αλλά είναι λογικό.
Κατά τα άλλα, φοβικές προς το γήρας και τον «παρατημένο εαυτό» είναι πάνω από όλα οι κρέμες αντιγήρανσης που λαμβάνουν σίγουρα πολύ μεγαλύτερο μερίδιο προβολής από τους haters της Μαντόνα.
Α. Πάντα ήταν πιο εύκολο να τα βάλεις με μεμονωμένα φυσικά πρόσωπα παρά με multinational conglomerates. Έτσι τα βάλαμε με τους καπνιστές και όχι με τη Philip Morris. Β. Νομίζω ότι ο πυρήνας του argument είναι ακριβώς αυτός. Δεν θέλουμε μια αισθητική που να είναι οκ με αυτό που θεωρείται παραδοσιακή αισθητική του άρρενος. Δεν θέλουμε να αρέσει στους άρρενες γιατί θέλουμε να τους θέσουμε στο περιθώριο. Πατριαρχία αφού. Από αυτό το αξίωμα της μεταμοντέρνας αποδόμησης ξεκινάνε πάρα πολλά νοσηρά επιχειρήματα. Εμένα αυτό μου θυμίζει η εποχή μας: https://www.politeianet.gr/books/9789607014771-apostolidis-tasos-medousa-aristofanis-ekklisiazouses-komiks-75781. ΥΓ Μια φίλη πρόσφατα γέννησε. Από τότε που γέννησε καπνίζει, πίνει,… Διαβάστε περισσότερα »