Ο J.R.R. Tolkien έκανε συχνά φάρσες στους φοιτητές του

Φέτος συμπληρώθηκαν 130 χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα, ακαδημαϊκού και, όπως φαίνεται, μεγάλου φαρσέρ, J.R.R. Tolkien. Είναι λογικό ότι το μυαλό πίσω από έργα όπως ο «Άρχοντας των Δαχτυλιδιών» και «Χόμπιτ» θα ενστερνιζόταν μια αίσθηση παιχνιδιού και στην καθημερινή του ζωή, αλλά ο Tolkien πήγε την αγάπη του για τις φάρσες σε ακραία επίπεδα, γράφει το lithub.

Μακροχρόνιος θαυμαστής των αδελφών Marx, ο Tolkien ήταν φαρσέρ ακόμα και στα νιάτα του. Όταν φοιτούσε στην Οξφόρδη, είχε τη φήμη του πλακατζή: ως πρωτοετής φοιτητής, ίδρυσε ένα κλαμπ που ονομαζόταν Apolausticks, «αυτοί που είναι αφοσιωμένοι στην τέρψη του εαυτού τους», και μια φορά με έναν φίλο του κατέλαβαν ένα άδειο λεωφορείο παίρνοντας μαζί και άλλους μαθητές και κάνοντας ομιλίες στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί.

Χρόνια αργότερα, έγινε γνωστός για το ότι «ντύθηκε Αγγλοσάξωνος πολεμιστής με τσεκούρι και κυνηγούσε έναν γείτονα». Έκανε φάρσες ενώ έδινε διαλέξεις και έβγαζε περιστασιακά ένα πράσινο παπούτσι από την τσέπη του ως «απόδειξη ότι υπάρχουν καλικάντζαροι».

Του άρεσαν και τα κοστούμια. Κάποτε πήγαν μαζί με τον C.S. Lewis σε ένα πάρτι ντυμένοι πολικές αρκούδες, με δέρμα προβάτου και άσπρα πρόσωπα. Όχι, δεν ήταν αποκριάτικο πάρτι, το έκαναν για πλάκα. Αυτή του η συνήθεια τον ακολούθησε μέχρι τα γεράματα: συχνά έδινε στους καταστηματάρχες τη μασέλα του αντί για ρέστα.

Έγραψε κάποτε: «Έχω μια πολύ απλή αίσθηση του χιούμορ, την οποία ακόμη και οι θαυμαστές μου κριτικοί βρίσκουν κουραστική. Δεν θα αποκαλούσα απλό το να ντυθώ σαν αγγλοσάξωνος πολεμιστής που κρατάει τσεκούρι, αλλά μπορώ να καταλάβω πώς η φάρσα με τη μασέλα μπορεί να γίνει κουραστική».

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΟΥΙΖ: Σου λέμε το βιβλίο, μπορείς να βρεις τον συγγραφέα;