Δημήτρης Καβατζικλής
Σε οποιαδήποτε πολιτική διαμάχη, και ειδικά σε οποιαδήποτε διαδικτυακή πολιτική διαμάχη, είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα κάποιος θα αποκαλέσει κάποιον άλλο εξτρεμιστή. Φυσικά, δεν θεωρούμε ποτέ τους εαυτούς μας εξτρεμιστές. Είναι οι παράμετροι μιας καθώς πρέπει πολιτικής συζήτησης που πλαισιώνουν λανθασμένα τις απολύτως λογικές απόψεις μας, λέει το openculture.
Τι γίνεται όμως αν αγκαλιάσουμε τα άκρα; «Αυτό που δεν ακούμε ποτέ για τον εξτρεμισμό είναι τα πλεονεκτήματά του», λέει ο John Cleese στην παρακάτω τηλεοπτική διαφήμιση. «Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του εξτρεμισμού είναι ότι σε κάνει να νιώθεις καλά γιατί σου παρέχει εχθρούς. Όταν έχεις εχθρούς, μπορείς να προσποιηθείς ότι όλη η κακία σε ολόκληρο τον κόσμο οφείλεται στους εχθρούς σου και ότι όλη η καλοσύνη σε ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται μέσα σου»
Δείτε το βίντεο
John Cleese vs Extremism
John Cleese shows the pathology of extremism
Αν έχεις πολύ θυμό και δυσαρέσκεια μέσα σου, μπορείς να δικαιολογήσεις τη δική σου μη πολιτισμένη συμπεριφορά επειδή οι εχθροί σου είναι τόσο κακοί άνθρωποι που αν δεν υπήρχαν, θα ήσουν μονίμως θετικός, ευγενικός και λογικός. «Συντάξου με την άκρα αριστερά», λέει ο Cleese, «και θα λάβεις τον κατάλογο των εξουσιοδοτημένων εχθρών τους: σχεδόν όλα τα είδη εξουσίας, ειδικά η αστυνομία, οι τράπεζες, οι Αμερικανοί, οι δικαστές, οι πολυεθνικές εταιρείες, τα δημόσια σχολεία, οι εφημερίδες, οι κυνηγοί αλεπούδων, οι στρατιωτικοί, οι προδότες της τάξης τους και φυσικά οι μετριοπαθείς. Αν προτιμήσετε την άκρα δεξιά, έχουν τη δική τους λίστα, όπως μειονοτικές ομάδες, συνδικάτα, Ρωσία, φρικιά, διαδηλωτές, όσους παίρνουν επιδόματα, αθυρόστομους κληρικούς, ειρηνιστές, το BBC, απεργούς, κοινωνικούς λειτουργούς, κομμουνιστές και φυσικά, μετριοπαθείς»
Όπως έγραψε ο Cleese στο τουίτερ του το περασμένο Σαββατοκύριακο, «Είναι δύσκολο να πω αν γύρισα αυτή τη διαφήμιση πριν από 30 χρόνια ή πριν από 10 λεπτά». Στην πραγματικότητα το γύρισε πριν από περισσότερα από 30 χρόνια, ως μέρος της καμπάνιας της κεντρώας Φιλελεύθερης Συμμαχίας μεταξύ του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου (SDP) και του Φιλελεύθερου Κόμματος (Liberal Party). Η συμμαχία διήρκεσε από το 1981 ως το 1988 και εξελίχθηκε στο κόμμα που είναι πλέον γνωστό ως Φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί (Liberal Democrats), αλλά το κλιπ παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ. Ο Cleese μας υπενθυμίζει ότι «μπορείς να κακομεταχειρίζεσαι ανθρώπους, να τους λες ότι θα τους φας για πρωινό και να εξακολουθείς να θεωρείς τον εαυτό σου πρωταθλητή της αλήθειας και μαχητή του καλού και όχι τον παρανοϊκό σχιζοφρενή που είναι στην πραγματικότητα».