Άρης Δημοκίδης
Έμαθα κάτι πολύ ωραίο σήμερα και θέλω να το μοιραστώ. Το αγόρι για το οποίο είχα γράψει το βιβλίο μου Δεν Θέλω Να Μάθω Να Διαβάζω, από εκεί που έμοιαζε πως θα ήταν ο χειρότερος μαθητής τελικά έγινε ο καλύτερος.
Ας το πιάσω απ’ την αρχή. Το καλοκαίρι του 2014, πέρασα μέρος των διακοπών με συγγενείς στη Χαλκιδική. Η Ανθούλα (που είναι η γιαγιά του Νίκου), μου ανέφερε σε κάποια στιγμή ένα θέμα που είχε με τον εγγονό της.
«Ο Νίκος τελείωσε την Α’ δημοτικού και δεν έχει μάθει να διαβάζει κανονικά. Είναι τεμπελάκος και μου λέει πως δε θέλει να μάθει να διαβάζει ποτέ». Σε λίγους μήνες θα πήγαινε Δευτέρα δημοτικού κι ενώ όλοι οι συμμαθητές του διάβαζαν ήδη εδώ και καιρό, αυτός δε μπορούσε να διαβάσει ούτε λέξη.
Ρώτησα το Νίκο αν ισχύει αυτό και μου είπε θιγμένος «ΟΧΙ!». Μου έφερε μάλιστα ένα εικονογραφημένο βιβλίο του, τον Ψεύτη Βοσκό, και άρχισε να μου το διαβάζει δείχνοντας με το δάχτυλο την κάθε λέξη. Κοίταξα το κείμενο και όντως διάβαζε σωστά. Μετά από λίγη ώρα όμως πρόσεξα κάποια λαθάκια. Πχ. αντί «Ο ψεύτης βοσκός τσίριξε δυνατά», ο Νίκος είπε «Ο ψεύτης βοσκός ούρλιαξε δυνατά». Μπερδεύτηκα λίγο, αλλά μετά έσκασα στα γέλια καταλαβαίνοντας ότι ο άτιμος δεν είχε διαβάσει ούτε λέξη: Απλά είχε προσπαθήσει να μάθει απέξω το παραμύθι για να δείξει ότι διαβάζει.
Η γιαγιά του ήξερε ότι είχα γράψει κάποτε ένα παραμύθι με τίτλο «Το παιδί που δεν αγαπούσε τα βιβλία» (για ένα αγόρι που μπορούσε μεν να διαβάζει, αλλά δεν ήθελε, μέχρι που κλειδώθηκε σ’ ένα βιβλιοπωλείο κι η περιπέτεια τού άλλαξε τη ζωή) και μεταξύ αστείου και σοβαρού μου είπε:
«Βρε Άρη, δε γράφεις κι ένα βιβλίο για τα παιδιά που δεν καταλαβαίνουν πόσο σημαντική είναι η ανάγνωση και να βάλεις ήρωα το Νίκο μας, μπας και το πάρει απόφαση;».
Το ίδιο μεσημέρι το έγραψα. Και το απόγευμα τους μάζεψα όλους και διάβασα το παραμύθι απ’ το λάπτοπ μου.
Η γιαγιά Ανθούλα ενθουσιάστηκε, όμως ο Νίκος μάλλον στράβωσε. «Ωραία, θα με κοροϊδεύουν όλοι τώρα» είπε, θεωρώντας πως το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου τον παρουσίαζε ως ξεροκέφαλο. Πείσμωσε και είπε ότι αν πριν δεν σκόπευε να μάθει να διαβάζει μία, τώρα δε θα μάθαινε χίλιες.
***
Λίγο καιρό μετά, έστειλα το κείμενο στον εκδοτικό οίκο με τον οποίο είχε ήδη βγάλει καμιά δεκαριά βιβλία. Ευτυχώς το Μεταίχμιο θέλησε να το εκδώσει και μου δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστώ με μία απ’ τις καλύτερες εικονογράφους της Ελλάδας, την αγαπημένη μου Έφη Λαδά, που έφτιαξε τις εικόνες-έργα τέχνης.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε, και φρόντισα να πάρουν αντίτυπα και η γιαγιά Ανθούλα και ο Νίκος. Έμαθα ότι ο Νίκος ντρεπόταν αρχικά και δεν είχε πει σε κανέναν για το βιβλίο, όμως μια μέρα συνέβη το εξής στην τάξη του: Η δασκάλα αποφάσισε να ασχοληθούν με αυτό το βιβλίο, και καναδυό συμμαθητές του σήκωσαν χέρι και είπαν ότι το είχαν διαβάσει και ήταν πολύ ωραίο.
Ο Νίκος έμεινε για λίγο εμβρόντητος. Μετά, η ντροπή του υποχώρησε κι αμέσως αποκάλυψε θριαμβευτικά στην τάξη ότι «Εγώ είμαι! Εγώ είμαι ο ήρωας! Για μένα γράφτηκε το βιβλίο!». Δεν νομίζω πως τον πίστεψαν αμέσως. ΟΚ, τα ονόματα των ηρώων ταίριαζαν με το δικό του και με της γιαγιάς του, όμως μπορεί να ήταν απλώς ονόματα βγαλμένα απ’ τη φαντασία του συγγραφέα.
«Κι όμως, δεν είναι, αφού ξέρω το συγγραφέα» είπε, και έκανε την πιο απλή κίνηση που αποδείκνυε πως οι ήρωες ήταν υπαρκτοί. Άνοιξε το βιβλίο, κι έδειξε την αφιέρωση που είχα ζητήσει να τυπωθεί σε όλα τα αντίτυπα.
Έγινε το πρόσωπο της ημέρας στην τάξη. Εξάλλου δεν έχουν όλα τα παιδιά ένα βιβλίο που γράφτηκε γι’ αυτούς, στο οποίο να γίνονται σούπερ-ήρωες και που να είναι αφιερωμένο στους ίδιους!
Σήμερα έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε που έγραψα το βιβλίο
Ο Νίκος τελειώνει την Έκτη δημοτικού κι ετοιμάζεται για το γυμνάσιο. Και όχι απλά έχει μάθει να διαβάζει, αλλά έγινε σχεδόν υπερήρωας, όπως και στο βιβλίο.
Πριν λίγο έμαθα πως σήμερα Σάββατο, ο Δήμαρχος της περιοχής που μένει, θα βραβεύσει σε μια ειδική τελετή τους 5 καλύτερους μαθητές των σχολείων του πολυπληθούς αυτού Δήμου της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης. Κι ο Νίκος είναι ένας απ’ αυτούς τους 5 καλύτερους, με τη γιαγιά του στο κοινό να τον καμαρώνει.
Φυσικά δεν αποδίδω την επίδοσή του στο ότι διάβασε το βιβλίο μου, όμως μακάρι να είχα φανταστεί την εξέλιξή του -από εκεί επέμενε πως δε θα διαβάσει ποτέ, μέχρι τη σημερινή τιμητική του διάκριση- και να την είχα βάλει στο βιβλίο, ως επίλογο.
Θα ήταν ένα άψογο και τελείως παραμυθένιο χάπι εντ 🙂
***
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πώς έγραψα το πιο δημοφιλές μου βιβλίο: «Το Παιδί που δεν Αγαπούσε τα Βιβλία»
Ένα… παράρτημα στην επόμενη έκδοση Άρη νομίζω ότι επιβάλλεται! 🙂 Υπέροχο!