Γιώργος Τσαγκόζης
Ο 35 χρονος Παναγιώτης Καραΐσκος ήταν ο πρώτος Έλληνας που τερμάτισε στον 40ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας και όμως, αυτή δεν είναι η μεγαλύτερη νίκη της ζωής του. Όπως διαβάσαμε στο αφιέρωμα που του έκανε το Βήμα. Ο γεννημένος το 1985 Παναγιώτης, στην εφηβεία του παράτησε τον αθλητισμό (ήταν αθλητής του τζούντο) και έμπλεξε με το χασίς. Το 2006 βρέθηκε με τους φίλους του σε αστυνομική καταδίωξη με την αστυνομία, στο αμάξι είχαν ναρκωτικά, και παρότι ο 21χρονος τότε Παναγιώτης τα πέταξε στο προαύλιο ενός σχολείου και το βαλέ στα πόδια. Παρόλα αυτά η αστυνομία πήγε σπίτι του και ενημέρωσε τους γονείς του για το ότι το παιδί τους ήταν μπλεγμένο σε υπόθεση ναρκωτικών.
Ο δικηγόρος της οικογενείας τότε, έπεισε τον Παναγιώτη να πάει φαντάρος για να φανεί ότι έχει μεταμελήσει. Ο εθισμένος ήδη στις ουσίες νεαρός, στη θητεία του στον Έβρο, ξεκίνησε την ενδοφλέβια χρήση ηρωίνης.
Ένας άνθρωπος με τον οποίο ήταν μαζί φαντάροι και διάβασε τη συγκλονιστική του ιστορία κατέθεσε στο twitter και τη δική του κοινή ιστορία με τον Καραΐσκο:
Ioannis K. Erripis on X (formerly Twitter): “Μίνι ιστορία με αφορμή τον Μαραθώνιο, ελπίζω να τη βρείτε ενδιαφέρουσα#ama #iamauthentic #ama #athensmarathon*φωτογραφια: ξύλινο γραφείο απο φυλάκιο πύλης 874ΑΚ – 299 λελέ, 46/40ΚΣ Πετρούπολη.. pic.twitter.com/WH8DJTeBe2 / X”
Μίνι ιστορία με αφορμή τον Μαραθώνιο, ελπίζω να τη βρείτε ενδιαφέρουσα#ama #iamauthentic #ama #athensmarathon*φωτογραφια: ξύλινο γραφείο απο φυλάκιο πύλης 874ΑΚ – 299 λελέ, 46/40ΚΣ Πετρούπολη.. pic.twitter.com/WH8DJTeBe2
“Πριν 15 χρόνια έκανα τη θητεία μου, στην -βυσματική- μετάθεση σε ένα στρατόπεδο δίπλα στον Καραβόμυλο, κοντά στη Λαμία. Για άσχετους λόγους, η σειρά μου ήταν λιγότεροι από τους μισούς της προηγούμενης, σε ένα στρατόπεδο που πριν υπηρετούσανε 20+, ήμασταν 5-6 φαντάροι.
Είχα πάει σχετικά μεγάλος σε ηλικία (~28), ένας από τους -λίγους- φαντάρους που ήμασταν μαζί, ήταν ο Πάνος, 18 χρονών τότε, ~10 χρόνια μικρότερος μου, μικροκαμωμένος και αδύνατος έμοιαζε με 12.Ο Πάνος ήταν πολύ καλό παιδί, έξυπνος και αγαθός, αντιμετώπιζε τη θητεία του σαν σχολική εκδρομή (με την καλή έννοια), δεν γκρίνιαζε ποτέ, πάντα κεφάτος και πάντα πρόθυμος και ακούραστος.
Πολύ σύντομα όμως διαπίστωσα ότι ο Πάνος όχι μόνο κάπνιζε, αλλά έκανε μπάφους και ποιος ξέρει τι άλλο. Δεν ήταν σπάνιο στο στρατό, όμως αυτός το έκανε σε υπερβολικό βαθμό και έδειχνε ιδιαίτερα επιρρεπής.
Ποτέ δεν ενόχλησε κανέναν (ίσα ίσα), αλλά έμοιαζε να μην έχει κανένα φραγμό. Κακώς ή κακώς, ούτε η θέση μου μου επέτρεπε να κάνω κάτι (απλά φαντάρος ήμουνα, σαν αυτόν), ούτε ήξερα αν μιλούσα σε ανωτέρους μου (που προφανώς είτε γνώριζαν είτε δεν ήθελαν να γνωρίζουν) θα βοηθούσε, ενώ ίσως τον έμπλεκα περισσότερο με ποινικές ή δε ξέρω τι άλλες προεκτάσεις .Επειδή ήμασταν ελάχιστοι, είχαμε μηδέν εξόδους, βγαίναμε μόνο για κάποιες ώρες ανάμεσα στις υπηρεσίες οι οποίες όμως ήταν αρκετά χαλαρές.
Αρκετές φορές είχαμε βγει μαζί στη Λαμία, μία φορά πήγε να πάρει ένα καπέλο, η πωλήτρια του λέει «όταν θα πας φαντάρος θα βαρεθείς να φοράς καπέλο», δε τον πίστευε ότι ήταν φαντάρος!, μία άλλη φορά σε ένα ίντερνετ καφέ του είχα δείξει πως να ανοίξει fb (καινούριο τότε!)
Δυστυχώς, παρά το πολύ ευχάριστο (και χαλαρό για στρατό) κλίμα υπήρχε η αίσθηση ότι ο Πάνος είναι μια αυτοκαταστροφική ωρολογιακή βόμβα. Μία φορά τον είχαν επισκεφτεί οι γονείς του, 2 συμπαθέστατοι αγνοί άνθρωποι (όπως και ο Πάνος).Εκτός από την αγωνία που δικαιολογημένα ή όχι έχουν οι γονείς όσων υπηρετούν , θυμάμαι με ανάμικτα συναισθήματα να με ρωτούν (ίσως επειδή ήμουν αρκετά μεγαλύτερος του) αν ο Πάνος είναι καλά (και δεν ήταν το τυπικό ‘καλά’..), τους απάντησα καταφατικά με μισή καρδιά.
Μετά από λίγο καιρό απολύθηκα και μη έχοντας κανένα στοιχείο επαφής, μόνο στο fb του είχα στείλει μήνυμα να δω τι κάνει. Δυστυχώς, δεν είχα καμία απάντηση, και από όσο είχα δε δεν πρέπει να έμπαινε καν στο fb, οπότε δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε και αν ήταν καλά.
15 χρόνια μετά, προχθες το Σάββατο, έτρεξα για πρώτη φορά στα 10χλμ του Μαραθωνίου της Αθήνας, πολλοί φίλοι μου και συγγενείς ασχολούνται εδώ και χρόνια με το τρέξιμο, οπότε πήγα και εγώ (χωρίς προετοιμασία και με οριακά μη-γελοία επίδοση) αλλά ήταν φανταστική εμπειρία.
Λόγω της συμμετοχής μου και των φίλων μου, είδα από περιέργεια πρώτη φορά το βράδυ στη τηλεόραση τα αποτελέσματα, και μετά το ρεπορτάζ υπήρχε μία μίνι συνέντευξη του Έλληνα νικητή. Εκεί βλέπω το όνομα «Παναγιώτης Καραΐσκος» και μια φάτσα κάπως γνώριμη.Στο τέλος της συνέντευξης, ο δημοσιογράφος λέει συγχαρητήρια στον Παναγιώτη και τονίζει ότι η νίκη του έχει διπλή αξία λόγω της προσωπικής του ιστορίας και του αγώνα που έχει κάνει.
Και ξαφνικά κατάλαβα ότι ο νικητής του τόσο απαιτητικού αγώνα, που έκανε τα 42χλμ σε 2.22.35 (εγώ παραλίγο να κάνω τα 10 σε τόσο..) ήταν ο Πάνος που υπηρετήσαμε μαζί.
Με μια απλή αναζήτηση, έμαθα μετά από 15 χρόνια την ιστορία του, τελικά ο Πάνος είχε όλα τα μπλεξίματα και τις περιπέτειες που φοβόμουν και τότε, αλλά όσο αισιόδοξος και να ήμουν ποτέ δεν θα περίμενα ότι θα κατάφερνε να τα ξεπεράσει με τόσο εντυπωσιακό τρόπο.
Δεν είχα κάποια ιδιαίτερη σχέση με τον Πάνο, ήμασταν μαζί λίγους μήνες στο στρατό, είχε τη συμπάθειά μου γιατί ήταν ένα πολύ ζωντανό, έξυπνο και αθώα αγνό παιδί (το λέω με πολύ αγάπη αυτό) και παρά το ότι δεν ήταν ο ρόλος μου, πάντα είχα ένα μικρό αγκάθι μέσα μου, έβλεπα ένα παιδί που πήγαινε ολοταχώς προς την (αυτό)καταστροφή χωρίς να μπορέσω να κάνω τίποτα. Εύχομαι να είναι οι γονείς του καλά και να τον καμαρώνουν, η νίκη του μου έδωσε τεράστια χαρά, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι άφησε πίσω του οτι τον βασάνιζε Εύχομαι να τον δούμε και στην ολυμπιάδα και όπου αλλού επιθυμεί, είναι όμως ήδη νικητής!”
Πώς τα κατάφερε
Όπως διαβάσαμε στο Έθνος, μετά από μία σκληρή 5ετία πήρε τη μεγάλη απόφαση να μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης πάντα με τη βοήθεια και την καθοδήγηση των γονέων του. Οι πρώτοι μήνες ήταν δύσκολοι. Όχι, μόνο δεν έβλεπε βελτίωση αλλά τα πράγματα ήταν γίνονταν χειρότερα. Το σώμα του πονούσε, έκανε εμετούς, η ψυχολογία του ήταν σε κακή κατάσταση. Στη συνέχεια πήγε στο ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ όπου έπρεπε να τα αλλάξει όλα: «Δεν έπρεπε να βρίζουμε και να μιλάμε με αργκό. Απαγορευόταν να καθόμαστε σταυροπόδι. Δεν επιτρεπόταν να καπνίζουμε και να πίνουμε αλκοόλ. Όλα ήταν πολύ δύσκολα», θα πει ο Παναγιώτης.
Κατάφερε και έπιασε δουλειά, όταν μετά από κάποιους μήνες ένιωσε πιο δυνατός, συγχρόνως άρχισε τη γυμναστική, και όλα αυτά, προσπαθώντας να μη “ξανακυλήσει” στην πρέζα.
Το 2012 πήγε με παρέα να παρακολουθήσει τον τερματισμό του Μαραθωνίου στο Καλλιμάρμαρο. Εκεί, βλέποντας τους αθλητές να κλαίνε όταν τερματίζουν, αποφάσισε ότι ήθελε να τρέξει και αυτός, για να νιώσει αυτό το έντονο συναίσθημα. Την επόμενη χρονιά, έτρεξε με έναν φίλο του από το ΚΕΘΕΑ.
Σε αυτόν τον μαραθώνιο δεινοπάθησε και κατάλαβε, ότι πρέπει να πάρει σοβαρότερα το θέμα των 42 χιλιομέτρων. Έβγαλε αθλητικό δελτίο, ξεκίνησε την προπόνηση και έτρεξε σε άλλους 2 Μαραθώνιους το 2014 και το 2015.
Photo: Προσωπική σελίδα Facebook
Αλλά τώρα είχε άλλη μία δυσκολία να ξεπεράσει. Εκκρεμούσε από το παραβατικό παρελθόν του το δικαστήριο για εμπορία να ναρκωτικών, εκεί εξιστόρησε τη ζωή του στους δικαστές οι οποίοι συγκινήθηκαν από τον αγώνα που έδινε με τους δαίμονες του και τον αθώωσαν.
Ο 40ος Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας, είναι ο 9ος που συμμετέχει και κατάφερε με χρόνο 2 ώρες, 22 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα να είναι ο πρώτος Έλληνας που τερμάτισε. Μία τεράστια νίκη σε μία κινηματογραφική ζωή, για έναν τεράστιο νικητή της ζωής.
