Με αφορμή τις μαύρες μέρες που ζει η χώρα λόγω της δολοφονίας του οπαδού της ΑΕΚ, Μιχάλη Κατσούρη, ο πιανίστας και ηθοποιός Μελαχρινός Βελέντζας, έκανε μια συγκλονιστική ανάρτηση για τον θάνατο του μεγάλου του αδερφού, που ήταν φανατικός οπαδός της ΑΕΚ και έφυγε από την ηρωίνη. Διαβάζουμε:
“Ο αδερφός μου πέθανε από ναρκωτικά. Ηρωίνη. Ο Άγγελος ήταν 18 ετών. Εγώ 15. Τον θάψανε δίπλα δίπλα με ένα φίλο του, 16 εκείνος.
Ο Άγγελος ήταν στους οργανωμένους της ΑΕΚ. Οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη του ανήκειν, ειδικά όταν η οικογένεια αποτυγχάνει να επιτελέσει αυτό το ρόλο. Κι έτσι, ειδικά όταν είμαστε παιδιά, βρίσκουμε καταφύγιο εκεί που μας το προσφέρουν.
Ταξίδευε συχνά με την ομάδα του για να την υποστηρίζει στα εκτός έδρας παιχνίδια. Παρών, γεμάτος εφηβική ορμή και στη θύρα 21 στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Τα ναρκωτικά και το να είσαι «φτιαγμένος» ήταν το εισιτήριο για έναν σκληρό πυρήνα οπαδών. Μαστουρωμένος έμπαινε στο γήπεδο και φώναζε για την ομάδα του. Όταν πέθανε, αρχίσαμε να μαζεύουμε τα πράγματά του από το δωμάτιο. Βρήκαμε φωτογραφίες στις οποίες απεικονιζόταν με φίλους του να κάνει ένεση ντυμένος στα κιτρινόμαυρα και γελώντας εκστατικά.
Μου λείπει. Είναι δύσκολο να χάνεις τον αδερφό σου έτσι κι αλλιώς. Πόσο μάλλον σε τόσο μικρή ηλικία. Δεν πρόλαβε να ζήσει. Και δεν προλάβαμε να μοιραστούμε όσα θα ακολουθούσαν.
Με τον Άγγελο και τον άλλο μου αδερφό μεγαλώσαμε σε αλάνες. Όταν παίζεις μπάλα, υπάρχει μια οργανική σύνδεση με κάτι πρωτόγονο. Και κυρίως με αυτό που ονομάζουμε χαρά του παιχνιδιού.
Στήναμε τέρματα σε χωματόδρομο και όταν τύχαινε να εμφανιστεί κάποιο αυτοκίνητο γινόταν διακοπή του αγώνα για να περάσει. Πέφταμε κάτω και σκίζαμε τα γόνατά μας. Αίμα που μας ένωνε. Διεκδικούσαμε με πάθος τη μπάλα. Ο ένας από τον άλλον. Με αγάπη ο ένας για τον άλλον.
Παρατηρώντας όλα αυτά που έγιναν το βράδυ της Δευτέρας με το παιδί που δολοφόνησαν έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ και όλη τη συζήτηση που κάθε τόσο επανέρχεται για την οπαδική βία σκέφτομαι το εξής: τον τρόπο που, ανεξαρτήτως ομάδας, στρατολογούνται νέα παιδιά και εργαλειοποιούνται από τις ίδιες τις ομάδες τους. Ομάδες των οποίων οι πρόεδροι είναι επιχειρηματίες, κάνουν μπίζνες και αρκετοί από αυτούς έχουν διασυνδέσεις με τη μαφία και την ακροδεξιά.
Για ακόμη μία φορά δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος επειδή υποστήριζε μία ομάδα. Και γίνεται ήρωας. Οι φίλαθλοι της ομάδας του θα αφήσουν κασκόλ και λουλούδια, θα σχηματίσουν με κεράκια τα αρχικά του ονόματός του, κάποιος δρόμος θα πάρει το όνομά του. Και τα ΜΜΕ θα ετοιμάζουν με τη σέσουλα άρθρα για τη “συγκλονιστική στιγμή που…”
Εγγυημένο manual διαμόρφωσης της συλλογικής μνήμης.
Μόνο που κάθε μνημείο που στήνεται για κάποιον που έφυγε άδικα, την ίδια στιγμή ορθώνεται απειλητικά απέναντι σε κάθε πιθανή λύση του προβλήματος.
Μέσα σε όλες τις ομάδες υπάρχουν υγιώς σκεπτόμενοι φίλαθλοι και δη σε μια ομάδα με ιστορικές ρίζες όπως είναι η ΑΕΚ.
Το πρόβλημα όμως δεν έχει χρώματα. Το πρόβλημα είναι συλλογικό και μόνο ως τέτοιο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η δε συζήτηση που αναπτύσσεται στα ΜΜΕ είναι μόνο υποκριτική τη στιγμή που οι ιδιοκτήτες των καναλιών είναι ταυτόχρονα και ιδιοκτήτες των ομάδων.
Υ.Γ1: H πιο ταιριαστή φωτογραφία να συνοδεύσει αυτό το κείμενο, θα ήταν μία από εκείνες τις φωτογραφίες του δωματίου. Με την επισήμανση “ακολουθεί σκληρή εικόνα”. Μόνο που δε χρειαζόμαστε σοκ για το σοκ που θα καταναλωθεί σε ένα ακόμη βιαστικό scroll down. Χρειαζόμαστε να κερδίσουμε ξανά τη δυνατότητά μας στη διαλεκτική και τη σκέψη πάνω στα πράγματα. Αντίσταση στον εντυπωσιασμό και την ταχύτητα.
Υ.Γ2: Θυμάμαι τον Άγγελο, λίγο πριν πεθάνει, να γυρνάει μία μέρα σπίτι χαρούμενος από κάποιο παιχνίδι της ΑΕΚ. Δεν ήταν μαστουρωμένος. Με κοίταξε και μου είπε γελώντας: «Κερδίσαμε σήμερα»”
Oι άνθρωποι έχουμε ανάγκη το ανηκείν, όπως γράφει πολύ σωστά ο Μελαχρινός Βελέντζας, το πρόβλημα έγκειται στο ότι κάποιοι το εκμεταλλεύονται αυτό προς ίδιον όφελος.
Είτε είναι ο ναρκέμπορας που εκμεταλλεύεται τον πιτσιρικά που ακόμα ψάχνει την ταυτότητα του μέσα το πλήθος, είτε ο ακροδεξιός μέντορας του συνδέσμου της γειτονιάς του, είτε ο επιχειρηματίας πρόεδρος που ζητάει στρατό, ο οπαδός που μέσω της κοινότητας της ομάδας του προσπαθεί να καλύψει τα “κοινωνικά κενά που έχει”, γίνεται το πιόνι σε ένα παιχνίδι που μπορεί να οδηγήσει τον οδηγήσει στα άκρα.
Δε συμφωνώ ακριβώς με αυτήν διατύπωση, όσον αφορά την ηρωιοποιήση των θυμάτων. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει ηρωοποίηση του Άλκη Καμπανού και του Μιχάλη Κατσούρη, πιστεύω ότι οι τιμές στη μνήμη τους, γίνονται για να λειτουργήσουν σαν μία ακόμα υπενθύμιση για τα κακά του χουλιγκανισμού.Το θέμα για συζήτηση βέβαια είναι, πως πραγματικά μπορούν οι ενέργειες αυτές να αποτρέψουν τους νέους από το να να μπλεχτούν στα πλοκάμια του οργανωμένου εγκλήματος που έχει αφετηρία τον οπαδισμό, χωρίς να θεωρούνται οι απώλειες του Άλκη και του Μιχάλη, σαν απλά, κάποιοι θάνατοι σε έναν ακήρυχτο, μυστικό, πόλεμο.
Δυστυχώς έτσι είναι.γινονται ήρωες τα θύματα οπαδικης βίας και γενικά οπαδικης νοοτροπίας ενώ είναι θύματα.οπως και για το παλικάρι που γράφει το άρθρο έτσι και για τον Μιχάλη που ήταν οπαδός της ΑΕΚ όχι φίλαθλος τώρα που είναι πλέον νεκρός για τους οπαδούς της ομάδας είναι ήρωας.θα φτιάξουν πανό με το όνομα του θα τό θυμούνται όταν θα λένε για τα αδερφια που έφυγαν νωρίς και τελείωσε η υποχρέωση.ο νεκρός όμως παραμένει νεκρός και η οικογένεια του είναι αυτή που πονάει κάθε μέρα. Ήμουν για χρόνια σε σύνδεσμο άλλης ομάδας στη εφηβεία μου.και είναι κυρίως όπως τα λέει το άρθρο.για… Διαβάστε περισσότερα »
Γιώργος Τσαγκόζης
Δυστυχώς έτσι είναι.γινονται ήρωες τα θύματα οπαδικης βίας και γενικά οπαδικης νοοτροπίας ενώ είναι θύματα.οπως και για το παλικάρι που γράφει το άρθρο έτσι και για τον Μιχάλη που ήταν οπαδός της ΑΕΚ όχι φίλαθλος τώρα που είναι πλέον νεκρός για τους οπαδούς της ομάδας είναι ήρωας.θα φτιάξουν πανό με το όνομα του θα τό θυμούνται όταν θα λένε για τα αδερφια που έφυγαν νωρίς και τελείωσε η υποχρέωση.ο νεκρός όμως παραμένει νεκρός και η οικογένεια του είναι αυτή που πονάει κάθε μέρα. Ήμουν για χρόνια σε σύνδεσμο άλλης ομάδας στη εφηβεία μου.και είναι κυρίως όπως τα λέει το άρθρο.για… Διαβάστε περισσότερα »