Βάνα Κράβαρη
Ο one of a kind Anthony Bourdain υποτίθεται πως έκανε μια ζωή που θα ζήλευε ο καθένας. Ωστόσο, όπως λογικά ήδη ξέρετε, ο ίδιος κάπως απεχθανόταν αυτή την περιπλάνηση στον κόσμο, τη συνεχόμενη μετακίνηση, τις περιπετειώδεις περιηγήσεις του σε μέρη στον κόσμο που ο μέσος άνθρωπος πιθανότατα ποτέ δεν θα σκεφτόταν να επισκεφτεί. Κι όμως οι εκπομπές του παραμένουν ίσως ένας από τους πιο ολοκληρωμένους και διαφωτιστικούς άτυπους ταξιδιωτικούς (τηλεοπτικούς) οδηγούς που μεταδόθηκαν ποτέ.
Είτε πρόκειται για το No Reservations ή το The Layover είτε το μυθοποιημένο πλέον Parts Unknown, η ειλικρίνεια και η αυθεντικότητα με την οποία αυτός ο iconic Νεοϋορκέζος ζωντάνευε τα προγράμματά του διαπερνούσε τον πολιτιστικό ιστό. Ένας πραγματικός γαστροναύτης, που συνδύαζε το concept “παραδοσιακή γαστρονομική εκπομπή” με κάτι από ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ. Πάντα με μια δόση rock n’ roll πνεύματος, μιας και οι βαθιά προσωπικές του απόψεις για τους πολιτισμούς, τις πόλεις και τα τρόφιμα “προσγειώνονταν” διαφορετικά από τις κάπως vanilla απόψεις άλλων διάσημων σεφ και συγγραφέων. Αυτό ήταν και ένα κομμάτι της γοητείας του, άλλωστε.
Με ωμή ειλικρίνεια, ο Bourdain στα ταξίδια του δοκίμαζε φαγητά όσο αναπτυσσόταν και εξελισσόταν ως άνθρωπος. Συχνά με πρωτοφανή για το όλο concept σχόλια για τη ζωή και την ύπαρξη, στο τέλος του show του έμενες με κάτι. Ίσως απροσδιόριστο, αλλά σίγουρα όχι πεζή λιγούρα. Μερικές φορές, ήταν τόσο συγκλονιστικό, που δεν μπορούσες να μη νιώσεις βαθιά μέσα σου ένα αίσθημα συγκίνησης. Βέβαια, όταν ένα γεύμα ή μια εμπειρία δεν του άρεσε, δεν φοβόταν να το αναλύσει πλήρως, οδηγώντας τους θεατές σε ένα ταξίδι βαθιά μέσα στον πολύπλοκο ψυχισμό του και στην πολύ προσωπική αντίληψη για τον κόσμο. Δεν έδινε δεκάρα αν ήθελαν, αλλά ήθελαν. Ίσως αυτό να μην το πίστεψε και ποτέ.
Από το χειρότερό του ταξίδι στη Σικελία (“την καταστροφή του”), ως τη Ναμίμπια και τη Νότια Αμερική, όπου αρρώστησε λόγω του υψόμετρου, ο Bourdain στις εκπομπές του έβαζε κάτι πολύ προσωπικό: τον εαυτό του. Τον εαυτό του σε δοκιμασίες, χωρίς την ασφάλεια μιας “άριστης παραγωγής”.
Μέσα σε όλα, ήταν πάντα πρόθυμος να εκπλαγεί, να αλλάξει άποψη, στον δικό του χρόνο, κρατώντας το μυαλό του ανοιχτό σε όλη τη διαδρομή. Συχνά ενθουσιαζόταν, αντίθετα με όσα μπορεί να πιστεύουν κάποιοι.
Ένας τόπος που αγάπησε περισσότερο από άλλους, τους οποίου το εθνικό σάντουιτς, το chivito, επιθυμούσε διακαώς, ήταν η Ουρουγουάη. Για τον Bourdain, αυτός ήταν ο πιο “υποτιμημένος” ταξιδιωτικός προορισμός που είχε επισκεφτεί. Το 2018 είπε στο National Geographic:
“H Ουρουγουάρη είναι ένας υποτιμημένος προορισμός. Το Μοντεβιδέο στην Ουρουγουάη -αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο. Όλοι από την Αργεντινή ξέρουν πόσο ωραία είναι, επειδή γεμίζουν το μέρος κατά τη διάρκεια της σεζόν, αλλά εκτός από αυτούς, ο υπόλοιπος κόσμος δεν έχει καταλάβει ακόμα. Είναι ένα πολύ χαλαρό μέρος, οι άνθρωποι είναι πολύ καλοί, οι παραλίες είναι απίστευτες και υπάρχει εξαιρετικό φαγητό. Δύσκολη χώρα για τους χορτοφάγους, όμως”.
Ο Anthony Bourdain -κάπως ευτυχισμένος- στην Ουρουγουάη:
Bourdain and the chivito uruguayo – The apex of the sandwich making arts
No Description
