σε ,

O πρώτος και μοναδικός ασέξουαλ χαρακτήρας της ελληνικής τηλεόρασης

O Σπύρος από το Παρά Πέντε κι η ιστορία του

αρχείο λήψης (1)

Από την Κερασιά Λόη

Η προβολή των ασεξουαλικών ατόμων ήταν για πολλά χρόνια περιορισμένη και πολλές φορές, όταν υπήρχε ήταν προβληματική. Τελευταία όμως έχουμε δει ασεξουαλικούς χαρακτήρες όπως ο Todd στο Bojack Horseman ή η Florence στο Sex Education, που η ασεξουαλικότητά τους  ήταν αποδεκτή και δεν αντιμετωπίστηκε ως κάτι που πρέπει να χλευαστεί ή να ιαθεί. Και στην Ελλάδα όμως φαίνεται να έχουμε ένα τέτοιο παράδειγμα από το μακρινό (πλέον) 2005.

Στο 11ο επεισόδιο του Παρά Πέντε, η παρέα βρίσκεται εγκλωβισμένη υπό την απειλή μία ωρολογιακής βόμβας που μετράει αντίστροφα μέχρι να εκραγεί. Έτσι αρχίζουν να εξομολογούνται τα προσωπικά τους. Ο Σπύρος λέει στην παρέα πως έχει τρία χρόνια να κάνει σεξ και έχει κάνει μόνο 1,5 φορά με μία κοπέλα στο πρώτο έτος.

giorgos kapoytzidis sto para pente

(Σ’ αυτό το επεισόδιο)

 “Αυτή τη μισή θα θελα πολύ να τη δω”, αστειεύεται τότε ο Φώτης απευθυνόμενος στην Αγγέλα. Ο Σπύρος λέει ότι δεν του άρεσε και δεν ξαναδοκίμασε, και η Αγγέλα παραξενεύεται λέγοντας “μη χειρότερα”.

“Γιατί παιδιά δεν είναι παράξενο. Μπορεί ο Σπάιρους να είναι ασέξουαλ” λέει τότε η Ντάλια και ο Σπύρος δεν το αντιπαρέρχεται. Η Ζουμπουλία ξεστομίζει το χαρακτηριστικό της “ιιιιιιιι” και ο Φωτής τον ρωτά με απορία “Δηλαδή δεν σου αρέσει το σεξ”; Ο Σπύρος τότε απαντά “Δεν ξέρω”. Η κουβέντα αλλάζει με τη Ζουμπουλία να παίρνει τον λόγο και να λέει ότι και εκείνη που έκανε με τον μακαρίτη, δεν της άρεσε.

Την ασεξουαλικότητα του Σπύρου έχει επιβεβαιώσει και ο Γιώργος Καπουτζίδης στο Antivirus.

«Δεν ήξερα βέβαια τότε πολλά για τη συγκεκριμένη ταυτότητα. Οπότε, αν έχω κάνει κάποιο λάθος στην σκιαγράφηση της, ζητώ συγγνώμη».

Ασέξουαλ χαρακτήρας θα μπορούσε να θεωρηθεί και ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, αν και κάτι τέτοιο δεν έχει επιβεβαιωθεί από τους Ρώμα-Χατζησοφιά. Η ασεξουαλικότητά του όμως αντιμετωπίζεται ως κάτι παράλογο που πρέπει να θεραπευτεί. Και στο τέλος έρχεται η πολυπόθητη ίαση, αφού ο χαρακτήρας του όμως καταλήγει να κάνει 7 φορές σεξ με την Ελένη Βλαχάκη και αυτό θεωρείται κάποιου είδους νίκη.

The Unstable One on X (formerly Twitter): “Και η αντίδραση σκέτη. Γιατί αν έχεις όλα τα Κατακουζηνός Memes, τα έχεις όλα pic.twitter.com/w7UkKG9LcV / X”

Και η αντίδραση σκέτη. Γιατί αν έχεις όλα τα Κατακουζηνός Memes, τα έχεις όλα pic.twitter.com/w7UkKG9LcV

Η παρέα του Παρά Πέντε αντέδρασε μεν αρχικά με απορία στην παραδοχή του Σπύρου, κατέληξαν όμως στο να αποδεχτούν και να μην αμφισβητούν αυτό που τους είπε. Οι αρχικές τους αντιδράσεις ήταν βέβαια προβληματικές, αλλά μάλλον αναμενόμενες για το 2005 που γυρίστηκε η σειρά, και για μία παρέα τόσο ετερόκλητων ανθρώπων. Τη μεγαλύτερη αποδοχή έδειξε η Ντάλια, όλοι όμως εν τέλει φαίνονται να αποδέχονται τη ασεξουαλικότητά του. Στα μελλοντικά επεισόδια δεν τον αμφισβήτησαν ξανά ούτε τον προέτρεψαν με κάποιον τρόπο να εκδηλώσει σεξουαλικότητα. Έτσι η ασεξουαλικότητα του Σπύρου δεν προδόθηκε από τη σειρά.

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΤΕΣΤ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ: Ποιος χαρακτήρας του “Παρά 5” είσαι;

Ακολουθήστε τα Μικροπράγματα στο Google News, για άρθρα και κουίζ που θα σας φτιάχνουν τη μερα.
5 Comments
παλαιότερα
νεότερα δημοφιλέστερα
Ενσωματωμένα σχόλια
Δείτε όλα τα σχόλια
Γράφων
Γράφων
4 χρόνια πριν

Για χρόνια βλέπαμε την Σαπφώ Νοταρά (δεσποινίς Πολυξένη) στο “Αχ Αυτή η Γυναίκα μου!” ή την ταινιάρα “η Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα” μετά βλέπαμε τις “Τρεις Χάριτες” αλλά ουδέποτε αναρωτηθήκαμε για την σεξουαλική ταυτότητα των πρωταγωνιστών. Κάποτε δεν υπήρχαν ταυτότητες αλλά άνθρωποι. Κάποιοι, πολύ συστηματικά, μας έχουν κατακερματίσει σε διαφορετικές “ταυτότητες” κάτω από τις οποίες πρέπει να υπαχθούμε. Κάποιοι οι οποίοι αναγνωρίζουν την κανονικότητα, την νόρμα, ως “στερεότυπο” ενώ η νέα κανονικότητα είναι ισάξιες και διαφορετικές “ταυτότητες”, χωρίς σημεία αναφοράς ή σταθερές ή γενικά παραδεκτές νόρμες. Εγώ αυτό τον βιασμό των εννοιών, των λέξεων και εν τέλει της λογικής… Διαβάστε περισσότερα »

Άρης Δημοκίδης
Editor
Άρης Δημοκίδης
4 χρόνια πριν
Απάντηση σε  Γράφων

Για χρόνια «που δεν αναρωτιόμασταν για τη σεξουαλικότητα» όσων βλέπαμε στις ταινίες και τις σειρές, ήταν επειδή ήταν αυτονόητο το τι ήταν. Γκέι δεν υπήρχαν, εκτός αν ήταν κάποιος του στυλ Παράβα. Όλοι οι άλλοι ήταν στρέιτ. Αλλά και δεν χρειαζόταν να αναρωτηθούμε στις Τρεις Χάριτες (λάθος θυμάσαι) γιατί και οι τρεις έβγαιναν με άντρες, τα είχαν με άντρες, ακόμα και τσακώνονταν για τον ίδιο άντρα. Μπράβο σου που δε σε νοιάζει η σεξουαλικότητα των άλλων. Επειδή όμως τον περισσότερο κόσμο ακόμα τον νοιάζει, και οι ομοφοβικοί είναι ίσως και η πλειοψηφία, είναι σημαντική η εκπροσώπηση και των γκέι σε… Διαβάστε περισσότερα »

Γράφων
Γράφων
4 χρόνια πριν
Απάντηση σε  Άρης Δημοκίδης

Άρη μου, σε συμπαθώ μα επίτρεψέ μου να εχω μια διαφορετική θεώρηση. Ξέρω ότι η άποψή μου είναι μειοψηφική στις μέρες μας αλλά ποσώς με κόφτει.

Ζούμε σε μια εποχή υπερπροβολής της ετερότητας. Αυτό είναι απλά λάθος. Ποσώς με νοιάζει αν είναι απάντηση στο τι συνέβαινε πριν από 40 ή 100 χρόνια. Το λάθος είναι λάθος.

Να η άποψή μου. Ξεκάθαρα. https://youtu.be/xqR1imEeBGc

Τελευταία επεξεργασία 4 χρόνια πριν από Γράφων
Άρης Δημοκίδης
Editor
Άρης Δημοκίδης
4 χρόνια πριν
Απάντηση σε  Γράφων

Όσο ωραία και να είναι η άποψη που ακούγεται στο βίντεο, είναι ουτοπική.
Κι επίσης κανένας ρατσισμός δεν πέρασε επειδή «σταμάτησαν να μιλάνε γι’ αυτόν». Αντιθέτως, έτσι διαιωνίζονται οι αδικίες ανά τους αιώνες.
Το θέμα είναι να *φτάσουμε* στο σημείο που όλοι θα είναι ίσοι και θα έχουν ίσα δικαιώματα, που δεν θα χρειάζεται να συζητάμε για το ρατσισμό. Και δεν φτάνουμε απ’ τη μια μέρα στην άλλη, και κυρίως δεν φτάνουμε αν δεν εκλείψουν οι ρατσιστές.

Γράφων
Γράφων
4 χρόνια πριν
Απάντηση σε  Άρης Δημοκίδης

Ουτοπικό είναι να θες να έχεις ορατότητα και να θες να είσαι και εκτός κριτικής.

Έξω από τα Μικροπράγματα επιτρέπεται να υπάρχει δομημένος αντίλογος σε ό,τι αναφέρεσαι; Ή δίνεται βήμα μόνο σε γραφικούς/επικίνδυνους με σκοπό να απαξιωθεί ο αντίλογος; Αντίλογος σε τι θα μου πεις, στην ισότητα; Όχι, στα λάθη και στις υπερβολές θα σου πω. Αντίλογος σε επικίνδυνες για το σύνολο της κοινωνίας επιλογές. Όπως τον κατακερματισμό μας σε άπειρες ταυτότητες, σεξουαλικές ή άλλες.