Γιώργος Τσαγκόζης
Μετρώντας πάνω από δεκαπέντε χρόνια δημιουργικής πορείας, ο Βασίλης Ράλλης έχει καταφέρει να χαράξει τον δικό του δρόμο στη σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή, ισορροπώντας ανάμεσα στον ρομαντισμό και την πειραματική αναζήτηση. Από το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ το 2016, μέχρι το φετινό, πιο ηλεκτρονικό και σκοτεινό «Τελευταίο τσιγάρο», παραμένει δημιουργικός και ανήσυχος, με έργο που εκτείνεται σε άλμπουμ, μικρού μήκους ταινίες, live εμφανίσεις και συνεργασίες με σπουδαίους καλλιτέχνες.Ο μουσικός μας μιλά για τη μέχρι τώρα διαδρομή του, τη νέα του δουλειά και τη θέση της μουσικής στον σημερινό κόσμο.
Ποια είναι η μέχρι τώρα πορεία σου στη μουσική;
Παίζω μουσική τα τελευταία 15 χρόνια ερχόμενος από την Πάτρα στην Αθήνα. Έχω κάνει 6 album, 2 EP, αρκετά singles, 2 ταινίες μικρού μήκους, 40 video clip, πολλές συνεργασίες, άπειρα live και παραμένω παιδί ρομαντικό. Αυτό που έχω καταφέρει μέχρι στιγμής και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό είναι ότι ταξιδεύω συνεχώς με τα τραγούδια μου σε μέρη μακριά.
Τι συμβολίζει αυτό το περίεργο σύμβολο στο εξώφυλλο;
Η προσωπική μου οπτική συμβολίζει ένα άτομο που μπορεί να είναι ό,τι θέλει χωρίς να προσδιορίζεται η ταυτότητά του, αρκεί να βρει τη κατάλληλη λάμπα που θα δώσει φως στο σκοτάδι του για να καπνίσει το τελευταίο του τσιγάρο. Ο καθένας όμως μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία στο υπέροχο σκίτσο που σχεδίασε ο Νίκος Κλεισιάρης και αυτός είναι ο σκοπός.
Είναι το άλμπουμ θεματικό για το τελευταίο βράδυ στην Αθήνα ενός κόσμου που βαδίζει στο τέλος;
Ναι, αλλά εκεί που βαδίζει στο γκρεμό, κάτι συμβαίνει και σώζεται. Ο δίσκος βασίζεται σε ένα βιβλίο που έφτιαξα πριν από ένα χρόνο σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο από καθημερινές ιστορίες. Ο έρωτας που διαδέχεται την αγάπη, το Γκύζη που είναι η περιοχή που μένω, το Otrivin το καλύτερο ναρκωτικό με των 7.90, τα καλοκαίρια που κάθε χειμώνα ανυπομονούμε να έρθουνε, η κατάθλιψη που είναι το φαινόμενο της εποχής, η φασαιίλα, ο φόβος, τα καλύτερα τραγούδια που δεν γράφτηκαν ποτέ και γενικά η σύγχρονη κοινωνία όπως τη βλέπω εγώ σήμερα. Αν ήθελα κάτι να αφήσω πίσω μου και να με θυμούνται, θα ήταν αυτό το album.
Πώς θα χαρακτήριζες τη μουσική σου;
Πολύπλευρη. Ακούω πολλά διαφορετικά πράγματα και έχω πολλές επιρροές, οπότε κάθε δίσκος είναι μια νέα μουσική πρόταση. Δε θα ήθελα ποτέ να ασχοληθώ με ένα είδος αποκλειστικά, γι’ αυτό λέω ότι η μουσική όπως και η ζωή δεν έχουν σύνορα και ταμπέλες. Υπάρχει κάθε φορά ένα διαφορετικό περιβάλλον που εμείς διαμορφώνουμε, οπότε δε γίνεται να είναι το ίδιο, αλλιώς κάτι δεν θα πήγαινε καλά.
Πες μου για τις συνεργασίες σου στο άλμπουμ
Ο δίσκος είναι όλος πειραματικός και βασίζεται στο πρωτόλειο της στιγμής. Συμμετέχουν καλλιτέχνες που αγαπώ είτε είμαστε φίλοι είτε γνωστοί, μουσικοί, άνθρωποι που γράφουν για πρώτη φορά, άλλοι που έχουν τρελή ιστορία μέσα στα χρόνια, ποιητές, χορωδίες, ηχολήπτες από διαφορετικούς χώρους και πολύς κόσμος που τους ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου. Μερικοί από αυτούς είναι οι Θέκλα Τσελεπή, Αντώνης Απέργης, Νίκος Γιούσεφ, Κωνσταντίνα Κιούλου, Κος Κ, Τζίμης Ευθυμίου, Ραφαήλ Μελετέας, Δέσποινα Σπανού κ.ά.
Στο YouTube το άλμπουμ ανέβηκε σαν πολλές μικρού μήκους ταινίες. Πες μου για αυτή τη δημιουργία και ποιο είναι το κεντρικό θέμα που τις ενώνει.
Όπως και στη μουσική, έτσι και στα video συλλέξαμε πολύ υλικό από διάφορες στιγμές μέσα στα χρόνια και τραβήξαμε και πολλά πλάνα εκ νέου. Η κεντρική ιδέα ήταν να δώσουμε εικόνες που να μην έχουν καμία σχέση με αυτό που λέει ο στίχος, αλλά να είναι το χρώμα και η ελπίδα σε ένα γκρίζο αστικό τοπίο σε μια εποχή όπου κάθε ομορφιά τείνει να χαθεί. Όλο το concept το επιμελήθηκε η Αναστασία Πουπουλίδου και πραγματικά ήταν λες και βρέθηκε μες στο μυαλό μου.
Οι στίχοι σου είναι ποιητικοί και προσωπικοί. Είναι η μουσική το όχημα για να τους βγάλεις στον κόσμο;
Σίγουρα είναι το όχημα, και επειδή όλα πλέον συμβαίνουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, προσπαθώ να βαδίζω το δικό μου δρόμο όσο καλύτερα μπορώ. Αυτό σημαίνει ότι δουλεύω συνεχώς το στίχο και τη μουσική, όπως και την αισθητική που για μένα έχει τρελή σημασία σε κάθε δημιουργία μου.
Είναι πρόβλημα ότι ακούμε πλέον μόνο τραγούδια από μπάντες και όχι ολόκληρες μουσικές δημιουργίες τους;
Νιώθω ότι βιώνουμε την καλύτερη περίοδο μουσικά γιατί βγαίνουν συνεχώς απίστευτες δουλειές. Όμως δυστυχώς δεν υπάρχει ο χρόνος να αφομοιωθούν από το κοινό. Επομένως, οι περισσότεροι βγάζουν ένα κομμάτι, που κι αυτό παίζει να εξαφανιστεί σε λίγο καιρό και να γίνει τύπου 30 δευτερόλεπτα για να έχει απήχηση. Μια ολοκληρωμένη δημιουργία είναι μια πρόταση από την αρχή μέχρι το τέλος και δεν πρέπει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να ενδιαφέρει τις μπάντες ή τους καλλιτέχνες το να κάνει γκελ κάτι γρήγορα, γιατί αν είναι καλό κάποια στιγμή σίγουρα θα βρει το χώρο του.
Ποια είναι τα επόμενα σου σχέδια;
Ετοιμάζω αρκετά singles που τα δουλεύω εδώ και καιρό, ένα ηλεκτρονικό album που θα κυκλοφορήσει το χειμώνα, μια παρουσίαση του νέου δίσκου και πολλά καλοκαιρινά live που θα ανακοινώσω σύντομα.
Τη δουλειά του μπορείτε να τη βρείτε online στο spotify και στο youtube.
