Γιώργος Τσαγκόζης
Με αφορμή του ανοίγματος των σχολείων αυτή τη βδομάδα, έκανα μία βουτιά στις σχολικές αναμνήσεις και όχι μόνο στο κεφάλι μου, αλλά και σε κάτι ξεχασμένους φακέλους στο πατρικό μου, που είχαν μείνει ανέγγιχτοι για πολλές δεκαετίες.
Σε έναν από αυτούς τους φακέλους, που με αχνά γράμματα έγραφε απ’έξω “15ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ 1989” υπήρχε αυτή η φωτογραφία της τάξης μου.
Την ανέβασα στο Instagram και πολλοί φίλοι μου περίπου στην ηλικία μου έστειλαν “ρε νόμιζα ότι είναι δική μου σχολική φωτογραφία”
Φωτογραφία από σχολείο στην Τυφλίδα της Γεωργίας την δεκαετία του ’80
Αυτή η παλέτα των παλ χρωμάτων των ρούχων που φορούσαμε όλα τα παιδιά δεν ήταν ακριβά brands αλλά ρούχα από κάποια βιοτεχνία της γειτονιάς και ήταν κοινά σε όλα τα παιδιά, σαν κάποια σχολική στολή της εποχής. Μιας εποχής που πριν λίγα χρόνια είχε καταργηθεί η επίσημησχολική ποδιά του μονότονου μπλέ και το χρώμα είχε εισέλθει στις τάξεις, ένα χρώμα που στη μνήμη μας, φτιάχνει ένα χρωματιστό ψηφιδωτό που φωνάζει ’80s και ’90s.
Είναι λίγο δύσκολο να εξηγήσεις στα σημερινά παιδιά πως τα περνάγαμε τότε, χωρίς ίντερνετ, κινητά, τάμπλετς και έξυπνες tv. Θεωρητικά μιλάμε για έναν κόσμο τεχνολογικά πιο κοντά στη δεκαετία του ’60 παρά στο τώρα.
Προσπαθώ να αναπολήσω την αίσθηση πριν την πρώτη μέρα της νέας τάξης στο σχολείο 35 χρόνια πριν τότε που θα πήγαινα 4 δημοτικού και θα βγάζαμε την παραπάνω φωτογραφία, και θυμάμαι ότι αδημονούσα να επιστρέψω σε αυτό το παλ περιβάλλον, γιατί ήταν μία δημιουργική διέξοδος και κοινωνικοποίησης, από τη ζωή ενός παιδιού στη βαρετή τσιμεντούπολή, ειδικά μετά από ένα γεμάτο καλοκαίρι στο χωριό.
