Οι Ception of Ty θυμίζουν Brian Eno και Robert Fripp

Ο ήχος τους είναι ασυνήθιστος, κινηματογραφικός και βγαλμένος από καθημερινές, αν και απόκοσμες εικόνες της πόλης. Οι Ception of Ty, ο Χρήστος Πυθαράς και ο Ντίνος Τσέλης, αυτό-συστήνονται μέσα από την παρακάτω συζήτηση, με την πολύτιμη βοήθεια του Χρήστου.

-Πώς δημιουργήθηκε το βιντεοκλίπ Dusty Highways;

(Χρήστος) «Πήγαμε σε πολυκατοικίες και είδαμε σε ποιες από αυτές θα μπορούσαμε διαδοχικά να μπούμε. Αρχίσαμε λίγο να συζητάμε το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε σαν ιδέα. Κάπως προέκυψε η ιστορία ενός παιδιού που κινείται σε μια ονειρική διαδρομή από τη μία είσοδο στην άλλη, από περιοχή σε περιοχή, location σε location προσπαθώντας κάπου να βρεθεί και συνεχώς όντας εν κινήσει. Και κάπως μετά μπήκε και η ιδέα μια άλλης ύπαρξης, ενός άλλου όντος που το παρακολουθεί. Είναι ανοιχτό σε ερμηνεία ποιος μπορεί να είναι αυτός, ενώ είναι και μια αναφορά στον Donnie Darko σαν αίσθηση».

«Και κάπως έδεσε. Από ανθρώπους που το έχουν δει, κάποιος έχει πει ότι μπορεί να είναι το ίδιο το παιδί σε άλλη ηλικία, κάποιας στιγμής στο μέλλον. Μπορεί να υπάρχουν διάφορες ερμηνείες, εγώ δεν θέλω να καθορίσω τη τελική μορφή του χαρακτήρα, είναι μια παρουσία, μια ύπαρξη που παρακολουθεί το παιδί σαν να προμηνύει κάτι, σαν να θέλει να το προειδοποιήσει, κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι, αλλά και πάλι δεν έχει μια πιο συγκεκριμένη απάντηση, είναι ανοιχτό σε ερμηνείες και εκδοχές των θεατών, πράγμα που έχει συνάμα πολύ ενδιαφέρον».

-Όπως συμβαίνει και στον κινηματογράφο, στις ταινίες απ’ τις οποίες έχει περάσει.

«Αν μη τι άλλο…»

-Πόσο έρχονται σε επαφή καθημερινά η μουσική και το σινεμά που δημιουργείτε; Είναι ένα ενιαίο σύμπαν ή δύο διαφορετικοί κόσμοι;

«Σίγουρα επικοινωνούν, αλλά κυρίως από την πλευρά της μουσικής τεράστιο ρόλο παίζει ο συνεργάτης μου, ο Ντίνος, ο οποίος ουσιαστικά αυτός είναι ο μουσικός. Εγώ είμαι λίγο άσχετος με τη μουσική. Αυτό που κάνω είναι να γράφω τους στίχους, να σκηνοθετώ τα μουσικά βίντεο και να απαγγέλω τους στίχους παρά να τους τραγουδώ καθώς δεν είμαι μουσικός και συνάμα άρρυθμος σχετικά, και μετά ο Ντίνος συνθέτει τη μουσική και όλη την ατμόσφαιρα των κομματιών. Και μετά φτιάχνουμε τα μουσικά βίντεο τα οποία στο ύφος τους λογικό είναι να ακολουθούν μια κατεύθυνση της δικής μου ταυτότητας σε σχέση με την αισθητική τους, η οποία πηγάζει από τις κινηματογραφικές μου καταβολές».

-Στο σκέλος των ιστοριών, η μουσική σας εμπνέεται από την καθημερινότητα και από το σύμπαν όπως το βιώνουμε καθημερινά; Υπάρχουν πραγματικές ιστορίες που έχουν γίνει βάσεις για κομμάτια σας;

«Νομίζω ότι οι ιστορίες των κομματιών κινούνται εντός και εκτός του ρεαλισμού και της πραγματικότητας, των πραγμάτων που βιώνουμε στην προσωπική μας ζωή. Δηλαδή υπάρχει ένα κομμάτι στο άλμπουμ το οποίο λέγεται Mother, το οποίο πηγάζει από τη δική μου προσωπική σχέση με τη μητέρα μου και είναι μια είδους ειλικρινούς, ωμής, ευαίσθητης εξομολόγησης απέναντι της. Άλλα κομμάτια είναι πιο φαντασιακά, δηλαδή μπορεί να μπλέκουν τον ερωτισμό και τη σεξουαλικότητα ή κάποιες ιστορίες πιο φαντασιακές που ίσως πηγάζουν είτε από εικόνες είτε εμπειρίες είτε από βιώματα τα οποία κουβαλώ. Σίγουρα υπάρχουν ψήγματα που έχουν προβολή στην πραγματικότητα της ζωής μου και της καθημερινότητας μας αλλά και συνάμα επιτρέπουν στο φαντασιακό μέρος να πυρακτώνει, να αλλάζει και να λειτουργεί».

-Μου αρέσει αυτό που λες γιατί μου ανατρέπει μια εικόνα που είχα όσο μου περιέγραφες τη συνεργασία σου με το συνεργάτη σου. Μου κάνατε λίγο σαν Brian Eno και Robert Fripp.

«Ευχαριστούμε. Ο Ντίνος είναι αυτός που κάνει την περισσότερη δουλειά γιατί από τη στιγμή που θα κάνουμε την ηχογράφηση ο Ντίνος είναι που δημιουργεί όλο το μουσικό σύμπαν. Εγώ του δίνω τότε feedback που έχει να κάνει με εικόνες και συναισθήματα, καθώς δεν μπορώ να επικοινωνήσω μουσικά μαζί του – δεν θα του μιλήσω για νότες, μελωδίες, συγχορδίες, δεν τα ξέρω αυτά τα πράγματα, οπότε του δίνω ένα feedback το οποίο είναι πιο πολύ σε αισθαντικό επίπεδο και εκείνος καταφέρνει και το μετουσιώνει όλο αυτό τεχνικά και καλλιτεχνικά».

-Οπότε πρακτικά κάνεις αυτό που έκανε παλιότερο ο Brian Eno με τον David Bowie, με τις κάρτες, που του έλεγε ότι «θα κινηθούμε έτσι τώρα»

«Μου ακούγεται εξαιρετικό. Βέβαια αυτό προϋποθέτει μια άκρατη αυτοπεποίθηση και γνώση της όποιας τεχνογνωσίας και μουσικής παιδείας που σίγουρα ο Ντίνος διαθέτει, εγώ όπως σου λέω δεν… έχω πολλά ακούσματα και επιρροές αλλά δεν γνωρίζω να δημιουργώ μουσική. Οπότε το αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το παιχνίδι μεταξύ Bowie και Eno περιλαμβάνει και πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση που προσφέρει αυτή την ελευθερία…»

Nτίνος (το μουσικό «μυαλό» του νουέτου): «Προσωπικά έχοντας καλλιεργήσει περισσότερο την κλίση μου στη σύνθεση μουσικής για κινηματογράφο και θέατρο, το να γράφω μουσική στο πλαίσιο μιας μπάντας ήταν και εξακολουθεί να είναι για μένα μία πρόκληση. Ωστόσο, οι στίχοι που γράφει ο Χρήστος μου δημιουργούν έντονες εικόνες δινοντάς μου παράλληλα μια αίσθηση ελευθερίας στη μουσική έκφραση. Στα περισσότερα κομμάτια η δομή της μουσικής δεν ακολουθεί πάντα το μοτίβο του κουπλέ – ρεφρέν και αυτό ήταν μία συνειδητή απόφαση και των δυο μας. Απορρέει δε και από τον τρόπο αφήγησης του Χρήστου αλλά και από την ατμόσφαιρα των στίχων. Έδωσα έμφαση στο να κατασκευάσω ηχοτοπία και να τα συνδυάσω με μελωδίες ώστε να αναδείξω το συναίσθημα επιχειρώντας τελικά όλα αυτά να λειτουργούν ως μία μυσταγωγία σε κάποιο βαθμό».

-Τι γίνεται σε περιπτώσεις live, πώς το βιώνετε αυτό το πράγμα;

Ντίνος: «Η ιδέα μίας live performance μας απασχολεί όλο και περισσότερο τελευταία. Ισως σε συνδυασμό με άλλες μορφές τέχνης που αγαπάμε όπως το video art, τη ζωγραφική ή γιατί όχι ακόμα και τον κινηματογράφο. Θα δούμε».

Πώς προέκυψε το όνομα του album Essays on Nothing

«Προσπαθώντας να μην (αμπελο)φιλοσοφήσω, ο τίτλος προέρχεται από την ιδέα ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μας, οι σχέσεις μας, οι κοινωνικές και ιδεολογικές μας τοποθετήσεις, οι έρωτες μας, η καύλα μας, αν τα αντικρίσεις από ένα macro επίπεδο χώρου και χρόνου είναι όλα άνευ σημασίας, εφήμερα, είναι τίποτα. Αυτή είναι η ιδέα του άλμπουμ, μια πραμάτεια στα πιο σημαντικά πράγματα που μας αφορούν, σαν άλλο τίποτα»,

Ας πάρουμε μια γεύση από το νέο album των Ception of Ty, με τίτλο Essays on Nothing:

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Στο σύμπαν του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη ο πόνος είναι πανανθρώπινος και οι γυναίκες ξεπληρώνουν πάθη