σε ,

Οι δολοφονημένες είχαν κάτι κοινό, που δεν πρέπει καμία άλλη γυναίκα να βιώσει

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ακούσουμε τις γυναίκες – πόσο μάλλον να τις πιστέψουμε και να τις προστατεύσουμε;

δολοφονημένες

Ένα σωρό περιπτώσεις το τελευταίο διάστημα δείχνουν κάτι πολύ ανησυχητικό: Κάποιες φορές οι Αρχές δε νοιάζονται καθόλου για τις καταγγελίες που κάνουν οι γυναίκες.

Τώρα διάβασα ένα μήνυμα γυναίκας που έφυγε απ’ το σπίτι της με τα παιδιά της καθώς ο άντρας της προσπαθούσε να τη πνίξει, και της φώναζε «αν φύγεις, θα σε σκοτώσω!». Όταν πήγε στην αστυνομία, λέει η ίδια, οι αστυνομικοί μάλλον δεν πήραν και πολύ σοβαρά το θέμα και την απέτρεψαν απ’ το να υποβάλλει μήνυση.

Πριν λίγο καιρό μάθαμε ότι η φοιτήτρια στη Ρόδο, η Ελένη Τοπαλούδη, είχε προσπαθήσει να καταγγείλει το βιασμό της πριν από ένα χρόνο, αλλά οι αστυνομικοί φέρονται να την αποθάρρυναν. Την ξαναβίασαν και όταν προσπάθησε να αντισταθεί τη σκότωσαν.

Χτες μάθαμε ότι ένας πατέρας σκότωσε την κόρη του γιατί τα είχε με Αφγανό. Όμως σύμφωνα με πληροφορίες οι εντάσεις ανάμεσα στον πατέρα και την κόρη ήταν συνεχείς και η κόρη του Αγγελική Πέτρου είχε καταφύγει στον εισαγγελέα για να ζητήσει προστασία απ’ τον πατέρα της. Τι έπραξε ο/η εισαγγελέας δεν το ξέρουμε, πάντως η κοπέλα όχι μόνο δεν προστατεύτηκε αλλά δολοφονήθηκε με πρωτοφανή αγριότητα απ’ τον ίδιο άνθρωπο που είχε καταγγείλει για κακοποίηση.

Αντί να ενθαρρύνονται όλες οι γυναίκες να ζητούν βοήθεια, αποθαρρύνονται κι αυτές που το κάνουν.

Τι μήνυμα δίνουν όλα αυτά στις γυναίκες που σκέφτονται να ζητήσουν βοήθεια και προστασία; Αν δολοφονήθηκαν γυναίκες που βρήκαν το θάρρος και κατήγγειλαν αυτούς που τις κακοποίησαν, αναρωτιέται κανείς τι τραβάνε αυτές που δεν τόλμησαν τελικά να μιλήσουν.

Η Σύρμω ήταν απ’ αυτές που δεν τόλμησε να καταγγείλει τον άντρα της

Κατά σύμπτωση μέσα στις γιορτές μάθαμε την κατάληξη μιας τέτοιας ιστορίας. Η Σύρμω Κανλίδου, την οποία αναζητούσε για δύο μήνες η Νικολούλη, ήταν θύμα ενδοοικογενειακής βίας. Δεν είχε τολμήσει να καταγγείλει τον άντρα της κι εξαφανίστηκε. Δυστυχώς, δεν έφυγε για να ζήσει τη ζωή της μακριά του, αλλά για να κρεμαστεί από ένα δέντρο. Στο μυαλό της ήταν ίσως η μόνη λύση.

Το πρόβλημα είναι ότι οι άλλες περιπτώσεις -που θυμίζω πως έγιναν μόλις τον τελευταίο μήνα- δείχνουν κάτι τρομακτικό: Ίσως να μην ήταν μόνο στο μυαλό της Σύρμως Κανλίδου το ότι δε θα τη βοηθούσε η αστυνομία κι ο/η εισαγγελέας.

Άνθρωποι που ξεπερνούν τον εαυτό τους και φτάνουν στο αστυνομικό τμήμα για να καταγγείλουν αυτόν που ξέρουν πως μπορεί να τους κακοποιήσει ξανά ή/και σκοτώσει πρέπει να ακούγονται και να προστατεύονται.

Υπάρχει μια εξοργιστική δυσπιστία, ίσως και αδιαφορία, προς τις γυναίκες που καταγγέλουν άντρες, και ακόμα περισσότερο αν είναι μέλος της οικογένειάς τους. Δεν ξέρω και δε με νοιάζει αν φταίει η πατριαρχία, η δημοσιοϋπαλληλίστικη αδράνεια ή σκέψη πως «έλα μωρέ, οικογένεια είναι, θα τα ξαναβρούνε», ή η βλακεία του καθενός.

Αυτή η δυσπιστία πλέον αποκαλύπτεται καθημερινά, και σίγουρα δεν δικαιολογείται απ’ το ότι κάποιες γυναίκες είπαν κάποτε ψέματα (εξάλλου το ποσοστό τους επί των καταγγελιών είναι αμελητέο).

Η δε αδιαφορία γίνεται, ενίοτε, θανάσιμα επικίνδυνη. Οι καταγγελίες πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Πρέπει να ενθαρρύνονται να καταγγείλουν κι αυτές που δεν το παίρνουν απόφαση, κι όχι να αποθαρρύνονται όσες το παίρνουν. Για να μην έχουμε κάθε τόσο μια αντίστοιχη Σύρμω, Ελένη, Αγγελική…

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

«Έφυγα με τα παιδιά μου από το σπίτι. Οι αστυνομικοί με απέτρεψαν (!) απ’ το να κάνω μήνυση για κακοποίηση»

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

2 Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση
  1. Δεν είναι πως οι οποίες αρχές δεν νοιάζονται για τις γυναίκες ειδικά, αλλά δεν νοιάζονται γενικώς. Όλοι σχεδόν οι γνωστοί και φίλοι που έχουν διαβεί το κατώφλι των αρχών για καταγγελία γεγονότος βίας, κλοπής, απειλής κλπ το ίδιο παράπονο για την αντιμετώπιση έχουν.

  2. Ξέρω ζευγάρι στο χωριό μου που ο άντρας έχει συμπεριφερθεί πολλές φορές άσχημα και βίαια απέναντι στην γυναίκα του. Ακόμα και δημόσια αλλά εκεί υπερασπίστηκαν την γυναίκα, διώχνοντας τον με τις κλωτσιές. Η γυναίκα πήγε στο Α.Τ. του νησιού και είπε τι έγινε και της είπανε ότι μπορεί να κάνει ή μήνυση ή κάποιου είδους παρατήρηση-παραπεμπτικού.

    Η γυναίκα επέλεξε το λάιτ, δηλαδή την παρατήρηση. Δυο μέρες μετά κυκλοφορούσε με γυαλιά και πολύ μείκ απ. Αλλά δεν μπορούσε να κρύψει το μαύρο μάτι και τις υπόλοιπες μελανιές.

    Αυτή η γυναίκα κάθε φορά έλεγε πως θα τον παρατήσει, κάθε φορά την χτύπαγε, κάθε φορά ξαναγύρναγε στην αγκαλιά του.

    Δυστυχώς, δεν είναι μόνο το πόσο άσχετες είναι οι αρχές. Είναι και η γυναίκα να πάρει τα πάνω της εναντίον τον άντρα που νομίζει ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Αφήστε μια απάντηση