Για εκατομμύρια χρόνια, ο Περσικός Κόλπος αποτελούσε μια τεράστια υδάτινη λεκάνη που εκτεινόταν πολύ πιο πέρα από τα σημερινά του όρια, καλύπτοντας τμήματα της Αραβικής Χερσονήσου στα νότια και του Ιράν στα δυτικά. Όταν τα νερά υποχώρησαν και οι ακτές μετατοπίστηκαν, τεράστιες ποσότητες αλατιού έμειναν πίσω. Με την πάροδο του χρόνου, στρώματα ιζημάτων, που μεταφέρθηκαν από τα πετρώματα μέσω της βροχής, επικάθισαν πάνω στο αλάτι. Καθώς τα ιζήματα γίνονταν ολοένα και πιο πυκνά, το βάρος τους πίεζε τα υποκείμενα στρώματα αλατιού, λέει το themindcircle.

Σύμφωνα με την UNESCO, πουθενά αλλού στον κόσμο δεν παρατηρείται τέτοια συσσώρευση αλατούχων θόλων. Η περιοχή δεν έχει ακόμη ενταχθεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ωστόσο εξετάζεται η υποψηφιότητά της.

Μόνο στο νότιο τμήμα των ορέων Ζάγκρος υπάρχουν περισσότεροι από 130 αλατούχοι θόλοι, οι οποίοι έχουν επηρεάσει καθοριστικά τη γεωλογική δομή της οροσειράς. Εκτός από τους θόλους, στην περιοχή συναντώνται επίσης σπηλιές αλατιού, με πιο εντυπωσιακή τη μεγαλύτερη σπηλιά αλατιού στον κόσμο, μήκους άνω των 6,4 χιλιομέτρων στο όρος Ναμακντάν, καθώς και «παγετώνες» αλατιού, αλατούχες κοιλάδες και αλατούχες πηγές.