Δημήτρης Καβατζικλής
Οι γυναίκες πρέπει να ασκούνται μόνο το μισό χρόνο απ’ ό, τι οι άνδρες για να αποκομίσουν τα ίδια οφέλη μακροζωίας, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of the American College of Cardiology. Αυτά είναι καλά νέα για τις γυναίκες που σκέφτονται να ξεκινήσουν γυμναστήριο, λέει η συν-συγγραφέας της μελέτης Martha Gulati, διευθύντρια προληπτικής καρδιολογίας στο Cedars-Sinai του Λος Άντζελες, σύμφωνα με το Time.
Σύμφωνα με τη μελέτη, οι άνδρες που έκαναν περίπου 300 λεπτά αερόβιας άσκησης κάθε εβδομάδα είχαν 18% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου σε σύγκριση με τους άνδρες που δεν γυμνάζονταν, διαπίστωσαν οι ερευνητές. Αλλά μεταξύ των γυναικών, χρειάστηκαν μόνο 140 λεπτά εβδομαδιαίας άσκησης για ισοδύναμο όφελος – και ο κίνδυνος θανάτου ήταν 24% χαμηλότερος μεταξύ εκείνων που έκαναν περίπου 300 λεπτά κίνησης την εβδομάδα. Και για τα δύο φύλα, τα οφέλη μακροζωίας ξεπερνούν τα 300 λεπτά εβδομαδιαίας άσκησης.
Οι ερευνητές ανέλυσαν και τις ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης, όπως η προπόνηση με βάρη και κατέληξαν στο ίδιο μοτίβο: για τις γυναίκες, μια μόνο εβδομαδιαία προπόνηση ενδυνάμωσης συσχετίστηκε με τα ίδια οφέλη μακροζωίας όσο τρεις εβδομαδιαίες προπονήσεις για τους άνδρες.
«Οι γυναίκες τείνουν να έχουν λιγότερη μυϊκή μάζα από τους άντρες», εξηγεί η Gulati, «οπότε αν κάνουν τον ίδιο αριθμό ασκήσεων ενδυνάμωσης, μπορεί να έχουν μεγαλύτερα οφέλη με μικρότερες δόσεις μόνο με βάση το γεγονός ότι δεν έχουν πολλούς μυς». Άλλες φυσιολογικές διαφορές που βασίζονται στο φύλο, όπως οι διαφορές στους πνεύμονες και το καρδιοπνευμονικό σύστημα, μπορεί επίσης να παίζουν ρόλο.
Η Gulati και οι συνάδελφοί της ανέλυσαν τις συνήθειες 400.000 ενήλικων από τις ΗΠΑ που συμμετείχαν στην Έρευνα National Health Interview Survey από το 1997 έως το 2017 και στη συνέχεια συνέκριναν αυτά τα δεδομένα με τα αρχεία θανάτων. Περίπου 40.000 από τους συμμετέχοντες πέθαναν κατά την περίοδο της μελέτης.
Αυτή η προσέγγιση – που σημαίνει ότι οι ερευνητές αναζήτησαν μοτίβα σε προϋπάρχοντα δεδομένα – δεν μπορεί να αποδείξει την αιτία και το αποτέλεσμα. Είναι πιθανό ότι η άσκηση δεν έκανε τους ανθρώπους να ζήσουν περισσότερο, αλλά μάλλον ότι τα ενεργά άτομα στη μελέτη ήταν πιο υγιή συνολικά ή είχαν άλλες συνήθειες στον τρόπο ζωής που ενίσχυαν τη μακροζωία. Οι ερευνητές προσπάθησαν να ελέγξουν αυτές τις πιθανότητες αποκλείοντας άτομα που είχαν σοβαρές προϋπάρχουσες παθήσεις ή περιορισμούς κινητικότητας ή που πέθαναν στα δύο πρώτα χρόνια της μελέτης και επομένως μπορεί να είχαν προβλήματα υγείας από την αρχή.
Η μελέτη περιορίστηκε επίσης από την εξάρτησή της σε δεδομένα άσκησης, τα οποία δεν είναι πάντα ακριβή. Συνέλεξε δεδομένα για την άσκηση που έκαναν οι συμμετέχοντες μόνο στον ελεύθερο χρόνο τους και, επομένως, μπορεί να μην έλαβε υπόψη τη σωματική δραστηριότητα που συνέβη στη δουλειά ή κατά τη διάρκεια των δουλειών του σπιτιού – ένας τύπος κίνησης που μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την υγεία.
Λόγω αυτών των περιορισμών, ο Gulati λέει ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα για να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα. Αλλά, η μελέτη -και άλλες που έχουν καταλήξει σε παρόμοια συμπεράσματα- προσφέρουν ένα σαφές μήνυμα: οι γυναίκες δεν είναι απλώς μικροί άνδρες και ότι οι διαφορές με βάση το φύλο πρέπει να ενσωματωθούν στην έρευνα και την πολιτική για τη δημόσια υγεία. «Για χρόνια, χρησιμοποιούσαμε τους άντρες ως πρότυπο», λέει η Gulati, «ακόμη και όταν αυτό δεν ήταν ακριβές».
Η έρευνα υποδηλώνει ότι οι γυναίκες μπορεί να δουν σημαντικά οφέλη μακροζωίας ακόμα κι αν δεν εκπληρώνουν πλήρως αυτούς τους στόχους και δεν είναι αποθαρρυντική ούτε για τους άνδρες, αφού δείχνει ότι και τα δύο φύλα επωφελούνται ακόμη και από πολύ σύντομες δραστηριότητες, καθώς λίγα μόνο λεπτά κίνησης την ημέρα μπορούν να ενισχύσουν τη μακροζωία.
«Το γήπεδο πρέπει να είναι το ίδιο για άντρες και γυναίκες: κάτι είναι καλύτερο από το τίποτα», λέει η Gulati. «Να κάθεστε λιγότερο και να κινείστε περισσότερο».
