Γιώργος Τσαγκόζης
“ΚΑΝ-ΚΑΝ Καρδίτσα. παλιά Καμπαρέ.
Έγραφε η ταμπέλα “BAR” αλλά όλοι ήξεραν τι ήταν.
Έπιανε μια γωνιά στην Καραϊσκάκη. Απέξω παρκαρισμένα μηχανάκια, ταξί, και τα αυτοκίνητα των διερχόμενων.
Μέσα μυρωδιά από τσιγάρο, φθηνό άρωμα και ουίσκι μπομπονιέρας.
Ήταν το στέκι για όσους δεν χωρούσαν στα “καθώς πρέπει” της πλατείας.
Έμπαινες με 20 ευρώ και έβγαινες με ιστορία που δεν έλεγες πουθενά.
Το έκλεισε η κρίση. Το έσβησε ο “καθωσπρεπισμός”.
Τώρα η ταμπέλα κρέμεται στο ίδιο σημείο. Η πόρτα κλειστή. Τα γκράφιτι έφαγαν τον τοίχο. Μέσα μόνο μούχλα και σπασμένοι καθρέφτες.
Περνάνε 20άρηδες από δίπλα και δεν γυρνάνε να κοιτάξουν. Δεν ξέρουν ότι εκεί κάποτε χτυπούσε η νύχτα της πόλης.
ήταν διαφορετικό μαγαζί. Ήταν όμως κομμάτι της Καρδίτσας. Σκοτεινό, και αληθινό.
Τώρα η νύχτα είναι delivery και Netflix.”
Αυτό γράφει το post του John Giannousas Karditsa – stories στο Facebook το οποίο έγινε η απαρχή για πολύ κόσμο να περιγράψει μια άλλη επαρχιώτικη Ελλάδα που δεν υπάρχει πια και πιθανότατα, δεν πρόκειται να ξαναυπάρξει. Μια εποχή που υπήρχε χρήμα και η νύχτα είχε πολύ βρομιά αλλά και πολύ γοητεία.
- «Ήταν τα χρόνια που εισέρεε ανεξέλεγκτο ευρωπαϊκό χρήμα κι έτσι, σιγά σιγά, εξαφανίστηκε η παραγωγή και η βιομηχανία από τη χώρα μας. Η Καρδίτσα είχε 6 μπουζουξίδικα, ατελείωτα μπαρ με γυναίκες, 4 ντίσκο και νύχτα που θα ζήλευε και η Παραλιακή».
- «Θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνη την εποχή σε μπουζούκια αγρότη με γαλότσες λασπωμένες και από την τσέπη του πουκαμίσου να ξεχειλίζουν πεντοχίλιαρα που τα μοίραζε σε λουλουδούδες κι ορχήστρα».
- «Χαχα!! Ήρθα στην πόλη αρχές του ’80… “Δεν φτάνουν… έχω δάνειο για το σπίτι… παιδί που σπουδάζει… και δεν περνάει κι η μπογιά μου στο ΚΑΝ ΚΑΝ…” Έτσι έμαθα για τον συγκεκριμένο χώρο».
- «Εμένα πάνω στην Καραϊσκάκη πολλά βράδια έβλεπα κυρίες να φεύγουν από εκεί με πούπουλα, πέτσινα και λύκρα. Μου φαίνονταν περίεργα γιατί ήμουν 11-13 χρονών τότε».
- «ΣΕ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ Ο ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ ΜΕ ΦΑΚΟ. ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΙΣΣΑ. Η ΞΑΚΟΥΣΤΗ ΣΟΥΛΑ ΜΕΣΑ».
- «Αν έχω πιει ποτά εκεί μέσα… Εκεί και Μπαχάμες. Τακτικός πελάτης από τα 15».
- «Το “Αθωώθηκα”, το “Άντζελα” και το “ΚΑΝ ΚΑΝ”… Τα τρία τοπ κωλόμπαρα στην Καρδίτσα».
- «Ποια ευρώ ρε φίλε; Δεν υπήρχαν ευρώ στην εποχή του Can Can. Αλλά η Καρδίτσα ήταν πρωτοποριακή στα μπαρ με γυναίκες. Πανθεσσαλικά».
- «Χαχαχα, είχα έναν σερβιτόρο κάποτε. Πήγε να πάρει παραγγελία και γύρισε με ύφος τρομαγμένου ματιού λέγοντάς μου: “Πήγαινε πάρε εσύ παραγγελία… τον έχει έξω” 😂😂😂».
- «Can Can, Μπαχάμες, Maxim, Αθωώθηκα… Μια περιουσία αφήσαμε. Ωραία χρόνια».
- «Άρε Γιάνναρε Γραβάνη, Θεός σχωρέσ’ τον… Ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε έφερνες ρε μπαγάσα…».
- «Ο Τσιγγάνος και η Πεταλούδα… Ωραία χρόνια, ωραία μαγαζιά… Καθόσουν με την πλάτη στον τοίχο για σιγουριά».
- «Πόσες και πόσες επιδοτήσεις κάναν φτερά εκεί μέσα….»
- «Οδός Καραϊσκάκη!! Όταν έπεφτε παραγγελία για πίτσες εκεί, μαλώνανε οι ντελιβεράδες ποιος θα πάει την παραγγελία!!».
- «Ποτάκι στο κουπέ και τα μωρά ερχότανε. Ευτυχώς κρατούσα εκατό δραχμές για να φύγουμε με το τελευταίο τρένο… Πολύ ωραία χρόνια».
