Άρης Δημοκίδης
Είχα μια κουβέντα τις προάλλες στο τουίτερ, με αφορμή το τουίτ φίλης που είναι άτομο σκεπτόμενο και σοβαρό. Στην κουβέντα ήρθαν και άλλα άτομα και διαβάζοντας τις παρανοήσεις που είχαν κάποιοι (είναι προφανές ότι δεν ήξεραν πολλά για την υπόθεση και φυσικά δεν ήταν υποχρεωμένοι να ξέρουν) σχολίασα το πώς η σιγουριά για την ενοχή του είναι βασισμένη σε πρόχειρα, επιφανειακά συμπεράσματα.
Θυμήθηκα επίσης μια έρευνα που είχε κάνει καθηγητής πανεπιστημίου με του φοιτητές δημοσιογραφίας που έδειξε πως ενώ αρχικά όλοι οι φοιτητές -με όσα είχαν ακούσει- ήταν πεπεισμένοι για την ενοχή του σκηνοθέτη (πίστευαν δηλαδή ότι είχε κακοποιήσει την Ντίλαν Φάροου), μόλις ερεύνησαν περισσότερες πτυχές της υπόθεσης, άλλαξαν δραματικά γνώμη. Ειδικά οι φοιτήτριες που δήλωναν (και συνέχισαν να δηλώνουν) υποστηρίκτριες του κινήματος #MeToo, μετά την έρευνα έφτασαν στο συμπέρασμα πως ο Άλεν είχε κακολογηθεί από δυσανάλογα έως αδίκως όχι μόνο απ’ τα ΜΜΕ αλλά και απ’ τις ίδιες.
Σκέφτηκα να γράψω για τις πιο χοντρές παρανοήσεις, όμως τελικά αποφάσισα να βάλω τις απαντήσεις μου, όπως τις έγραψα στο τουίτερ.
Όλα ξεκίνησαν με την απόφαση του εκδοτικού οίκου να ενδώσει στις αντιδράσεις και να ακυρώσει την έκδοση της αυτοβιογραφίας του Άλεν στην Αμερική. (Στην Ευρώπη, ευτυχώς, θα κυκλοφορήσει κανονικά.)
Σχολίασα:
κι όταν σωστά αναφέρθηκε πως «τέτοιες αποφάσεις [στις πολυεθνικές] παίρνονται καθαρά με άλλα κριτήρια (οικονομικά, δημόσιας εικόνας κτλ) και λιγότερο αξιολογώντας τις καταγγελίες, συμφώνησα:
Διαφώνησα όταν μου ειπώθηκε πως η κατηγορία «δεν είναι αναπόδεικτη» χωρίς φυσικά να προσκομίσει ο συνομιλητής τα αποδεικτικά στοιχεία που την έκαναν «αποδεδειγμένη»:
Σχολίασα επίσης πως τον Γούντι Άλεν τον είχα ξεγράψει για χρόνια, μέχρι που ανακάλυψα τις σοκαριστικές μαρτυρίες άλλων παιδιών της Φάροου. Δεν είναι κακό να αλλάζουμε γνώμη και να μην είμαστε σίγουροι πως κάτι «αποδείχτηκε» όταν δεν έχει αποδειχτεί.
Τότε ήταν που ένας καλός συνσχολιαστής ξεκίνησε με τις -άνευ τεράστιας σημασίας, αλλά πολύ ενδεικτικές- παρανοήσεις.
Μου έγραψε:
Δεν βοηθάει πάντως ο γάμος με τη θετή του κόρη.
Το ενδιαφέρον είναι πως κάθε φορά που τον διόρθωνα, επέστρεφε με νέα παρανόηση, την οποία ξαναδιόρθωνα ώστε να επανέλθει με τρίτη παρανόηση, και ούτω καθεξής.
Το “θετή κόρη της συζύγου του” απέχει πάρα πολύ δηλαδή;
Η ουσία δεν είναι ότι έμεναν στο ίδιο σπίτι και τρόπον τινά ως οικογένεια;
Και όντως, δεν τα έγραψα (ούτε τα αναδημοσιεύω εδώ) για να το παίξω έξυπνος ή για να μειώσω κάποιον. Πολλές φορές -και κατα σύμπτωση πρόσφατα, στο τουίτερ της ίδιας φίλης- είχα μιλήσει για θέματα που δεν κατείχα και στα οποία δεν είχα εντρυφήσει και αποδείχτηκα λάθος. Τυχαίνει να με ενδιέφερε η συγκεκριμένη υπόθεση, και ξέρω πολλά γι’ αυτήν. Κι όσο κάποιος μαθαίνει γι’ αυτήν, τόσο αρχίζει να αμφιβάλλει για την κατηγορία της Ντίλαν Φάροου εναντίον του Άλεν.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα;
Το πιο ενδιαφέρον είναι πως μόλις κάποιος πληροφορηθεί τα γεγονότα (όχι αυτά που τσάτρα πάτρα πίστευε με το μυαλό του επειδή έτσι είχε ακούσει) αλλάζει γνώμη. Διαβάστε αυτό το απίστευτο thread και θα καταλάβετε: https://t.co/zuGlvWh8u6
— Άρης Δημοκίδης (@ArisDimokidis) March 7, 2020
Με δυο λόγια, στο μάθημα της δημοσιογραφίας στο Brooklyn College, ως εργασία για την ενθάρρυνση της κριτικής σκέψης, ο ρεπόρτερ-καθηγητής ενθάρρυνε τους σπουδαστές να δουν τη συνέντευξη με την καταγγελία της Ντίλαν Φάροου, (όλες οι φοιτήτριες την είχαν δει και την πίστευαν) αλλά ταυτόχρονα να ερευνήσουν και άλλες απαντήσεις και μαρτυρίες μελών της οικογένειας.
Μόλις ολοκληρώθηκε η εργασία, πλέον απ’ τους 15 φοιτητές (10 γυναίκες και 5 άντρες) οι 13 πιστεύουν τον Γούντι Άλεν ή/και έχουν σοβαρές ενστάσεις για τις κατηγορίες της Ντίλαν. Το 87% των φοιτητών δημοσιογραφίας άλλαξε γνώμη μόλις ερεύνησαν όλα τα στοιχεία.
Κατακλείδα.
Και οι δύο (Γούντι Άλεν και Μία Φάροου) έχουν απίστευτα ψυχικά θέματα. Πολλά απ’ τα παιδιά -όλα τους ζούσαν αποκλειστικά με τη Φάροου- είναι σχεδόν κατεστραμμένα. Πρόκειται για έναν χωρισμό στον οποίο η Φάροου χρησιμοποίησε κάθε όπλο για να εκδικηθεί και να καταστρέψει τον (απαράδεκτο που τα έφτιαξε με τη Σουν Γι) πρώην της.
Αφού δεν ήμασταν εκεί δεν μπορούμε να ξέρουμε αν συνέβη η υποτιθέμενη παρενόχληση το 1992. Κανένα στοιχείο δεν την έχει αποδείξει. Όταν όμως υπάρχουν μαζικές παρανοήσεις ακόμα και για «λεπτομέρειες» της υπόθεσης, κάποιος μπορεί να φανταστεί τι θα ανακαλύψει αν ξύσει την επιφάνεια…
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Αρη, καμμια φορα η αδυναμια που εχουμε για καποιον ως καλλιτεχνη επηρεαζει το πρισμα μας.
Ο μεσος ανθρωπος αν ειχε βρει γυμνη φωτογραφια της κορης του στο σπιτι του συντροφου του κι αν στο καπακι ο αλλος του παραδεχοταν πως την τραβηξε μετα απο σεξουαλικη επαφη, ενα νευρικο κλονισμο θα τον παθαινε. Δεν μιλαμε για απλη σκηνη ζηλοτυπιας.
Επισης θα επρεπει να δεχτουμε πως ξημερωματα 9 Οκτωβριου του 1988, ωρες μετα την ενηλικιωση της κοπελας αρχισε ν ατην βλεπει με αλλο ματι. Γιατι οτιδηποτε αλλο ειναι παιδεραστια.
Η αλήθεια είναι πως παρότι είχα αδυναμία στον Άλεν, τον είχα ξεγράψει κι εγώ για πολλά πολλά χρόνια κι ήμουν σίγουρος ότι ήταν ένοχος. Όμως, τα στοιχεία με έκαναν να αλλάξω γνώμη, όπως και τους περισσότερους που τα ερεύνησαν. Ο Άλεν και η Σουν Γι δεν είχαν επαφές μέχρι και τα 20 της, κι αυτό ήταν παράπονο της Φάροου που προσπαθούσε να τους φέρει πιο κοντά (uh-oh…). To ότι έπαθε νευρικό κλονισμό είναι κατανοητό και απολύτως λογικό. Έχει κάθε δικαίωμα να είναι έξαλλη, και ο Άλεν είναι απαράδεκτος γι’ αυτό που έκανε. Όχι όμως για κάτι που *δεν* έκανε. Το… Διαβάστε περισσότερα »