«Οι πιο τοξικοί άνθρωποι δεν φαίνονται»: Μια ιστορία ενδο-οικογενειακής βίας

Εντόπισα την παρακάτω ιστορία στο ελληνικό Reddit. Την αναδημοσιεύω ως ένα παράδειγμα όλων εκείνων των ιστοριών που τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

«Με λένε Μαρία Μ*** είμαι 21 μένω στην Αθήνα και αυτό είναι κάτι που ήθελα να γράψω καιρό τώρα μπας και βρω καμία λύση.Είμαι θύμα ενδοοικογενειακής βίας από τα 14 μου χρόνια από τον πατέρα μου σε όλες τις μορφές πλην της σεξουαλικής και από την μητέρα σε λιγότερο βαθμό σωματικά αλλά σε μεγάλο βαθμό ψυχολογικά καθώς ήταν αδιάφορη στην κατάσταση μου.Γενικά είναι ένα πολύ προβληματικό περιβάλλον και με έχει ταλαιπωρήσει πολύ.. Αποκορύφωμα ήταν ότι κάθε καυγάς γινόταν συνήθως μετά τα 18 επειδή ήθελα να βγαίνω να ξενυχτάω κάποιες φορές την βδομάδα συνήθως Παρασκευή και Σάββατο και έφτασα να φάω μέχρι και ξύλο για αυτό διότι ο μαλάκας ο πατέρας μου ισχυριζόταν ότι καθημερινές δεν γίνεται με τίποτα να γυρνάω μετά τις 12 καθώς τον ξυπνούσε ο ήχος της πόρτας και κάτι τέτοια κομπλεξικά.Οι γονείς μου ήταν άτομα υπεράνω πάσης υποψίας ένας τραπεζικός και μια γραμματέας που παντρεύτηκαν και έκαναν παιδί ο ένας στα 36 η άλλη στα 30. Ο πατέρας μου πάντα δεν με ήθελε γιατί δεν ήμουν αγόρι με χτύπαγε με μείωνε με έβριζε και μου φερόταν γενικά απαξιωτικά. Η μάνα μου ήταν όλο υποσχέσεις ότι θα φύγουμε από το σπίτι και μαλακίες κοιμόταν με άλλους άντρες πισώπλατα από τον πατέρα μου κάτι που έμαθα αργότερα από λόγια τρίτων αλλά γενικά το μαρτυρούσε κ η συμπεριφορά της και πολλά άλλα. Αποτέλεσμά όλων αυτών ήταν εγώ να μην έχω παρέες ενώ μπορούσα γιατί αντιμετώπιζα προβλήματά.Πέρασα πολύ δύσκολα.

Εν τέλει κατάφερα και να μπορώ να ξενυχτάω τις συγκεκριμένες μέρες κ τις καθημερινές και να κοιμάμαι σε σπίτια άλλων καθώς μέχρι τα 19 μου η μόνη διασκέδαση ήταν μέχρι τις 12:30-1:00 το πολύ.Τον Οκτώβριο στην τελευταία διαμάχη με τον πατέρα μου με χτύπησε τόσο άσχημα που μου άφησε διάφορες μελανιές γρατσουνιές στο κορμί μου αυτό είχε γίνει κ στο παρελθόν απλά όχι τόσο έντονα…ειδοποιήθηκε η αστυνομία από κάποιον γείτονα/νισσα ανώνυμα δεν ξέρω ούτε έμαθα ποτέ ο πατέρας μου με πέταξε από το σπίτι από το μαλλί, εγώ βρήκα καταφύγιο στους γείτονες που ήταν το διπλανό διαμέρισμα.

Όταν χτύπησε η αστυνομία την πόρτα και ρώτησε, τους είπα εγώ είμαι που δέχομαι βία αλλά ο πατέρας μου δεν ένιωθε καλά και καθόταν ξάπλα στον καναπέ. Όσο ήμουν στο τμήμα του έκανα μήνυση, η αστυνομία ήταν καλή υποστηρικτική μαζί μου. Ύστερα πληροφορήθηκα ότι έπαθε έμφραγμα στεναχωρήθηκα για την κατάσταση του και για αυτό δεν προχώρησα να ζητήσω ούτε εξέταση από ιατροδικαστή ούτε να ασκήσω ποινική δίωξη έτσι κι αλλιώς δεν ήξερα από αυτά ούτε είχα ασχοληθεί ποτέ δικηγορικά.

Αυτό που έγινε ήταν ότι η μάνα μου ήρθε στο τμήμα αλλά έφυγε κατευθείαν για το νοσοκομείο που ήταν. Εγώ γύρισα σπίτι μου όπου έμεινα μόνη για οκτώ μέρες πήγα να δω το ίδιο βράδυ τον πάτερα μου στο νοσοκομείο το βράδυ που με χτύπησε εννοώ αλλά κοιμόταν οπότε έφυγα για το σπίτι.Μετά από τρεις μέρες πήγα στο σπίτι, οπού με έβρισε με κατηγόρησε ως υπαίτια της κατάστασης και μου είπε να τα μαζέψω κ να φύγω. Η δε μάνα μου μου έστειλε για όλη την εβδομάδα 10 ευρώ και μου είπε «και πολλά σου είναι, έτσι όπως τα έχεις κάνει». Κάπου εδώ να αναφέρω ότι ο πατέρας μου είχε χοληστερίνη και τριγλυκερίδια αρρύθμιστα εδώ κάπνιζε σαράντα χρόνια και γενικά είχε όλους τους παράγοντες για να πάθει έμφραγμα.

Την ημέρα που ήταν να γυρίσει από την κλινική έφυγα από το σπίτι μου και πήγα σε ξενοδοχείο να μείνω ήρθε ο φίλος μου και μείναμε δύο μέρες εκεί γενικά η κατάσταση ήταν χάλια γιατί δεν ενδιαφερόταν για την τύχη μου κάνεις.Όταν τηλεφωνήσαμε τότε και στους δύο γονείς μου στην ουσία είπαν η Μαρία ας κοιτάξει τι θα κάνει δεν μας ενδιαφέρει.Τελικά, ειδοποιήθηκα από την θεία μου την αδερφή της μάνας μου ότι θα φιλοξενηθεί στον παππού μου στο Μαρούσι.

Ο παππούς ήταν κατάκοιτος έχει τα λογικά του το σπίτι είναι το διπλάσιο από ότι στον Βύρωνα 130 τμ. και θα εμένα εκεί με αυτόν και αυτήν που τον πρόσεχε μια Γεωργιανή μεσήλικη γυναίκα.Και εκεί για τον π@@τσο ήταν που αναγκάστηκα να μείνω για ενάμιση μήνα.Η τύπισσα ήταν ότι να ναι.Λούνα την έλεγαν και γενικώς ήταν με τις ορέξεις της την πλήρωναν Χρυσή κάνα χιλιάρικο το μήνα και άλλα 400€ το μήνα για έξοδα φαγητού και μου έκανε καριολικια τύπου δεν μπορώ να σου πάρω σερβιέτες η δημητριακά η μωρομάντηλα γιατί είναι ακριβά και δεν επαρκούν τα λεφτά μαλακίες.Η αδερφή της μάνας μου ερχόταν δύο φορές την βδομάδα και με απειλούσε με διαφορά θέματα όπως το θέμα του εμβολίου ότι αν δεν το έκανα δήθεν δεν θα μπορούσα να μείνω εκεί ή με έπρηζε με το θέμα εργασία καθώς της έλεγα ότι προσπαθώ στέλνω βιογραφικά αλλά δεν με έπαιρναν.

Γενικά η συμπεριφορά τους ήταν άθλια προς το πρόσωπο μου σε ένα σπίτι που υποτίθεται ήταν και μεταβιβασμένο στη μάνα μου ως προς την υψηλή κυριότητα.Η θεία μου έμενε στο άλλο σπίτι του ηλικιωμένου. Μετά από δύο βδομάδες γύρισε και η δεύτερη γυναίκα του παππού μου στο σπίτι και εκεί η κατάσταση δεν παλευόταν καθώς με ζάλιζε με τα κληρονομικά και διάφορα λες και ήμουν εγώ η μάνα μου.Αυτό που είχε συμβεί είναι ότι ο παππούς μου έχασε το 2001 την γιαγιά μου και γνώρισε την κυρία αυτή και την παντρεύτηκε το 2015 το 2019 υπέστη εγκεφαλικό και η Μάνα μου τότε για να μην του φάνε τα λεφτά η Γεωργιανή και το φίδι η αδελφή της τα πήρε όλα στον έλεγχο της και από τότε η αδερφή της άρχισε να την μισεί και το ίδιο και η Γεωργιανή.

Τελοσπαντων ο καιρός περνούσε σε κάποια φάση η γυναίκα του ξαναβρήκε δουλειά άλλου έφυγε και εγώ έμεινα πάλι με τον παππού και την Γεωργιανή που τον προσέχει εγώ έβγαινα σαν νέα κοπέλα για δύο βδομάδες 11-6 το πρωί με τον φίλο μου σε κάποια φάση λοιπόν η κυρία αυτή είχε ζητήσει από την μάνα μου μπροστά κάποια χρήματα για να καλύψει ανάγκες δεν ξέρω τι δικές της και επειδή η μάνα μου της αρνήθηκε όλο αυτό είχε αντίκτυπο σε εμένα.Σηκώθηκα λοιπόν Δευτέρα 22 Νοεμβρίου και αυτή αρχίζει να μου φωνάζει ενώ εγώ φέρνουν ευγενικά δεν έκανα φασαρίες ούτε τίποτα και επίσης την τελευταία εβδομάδα δεν πολυψωνιζε στο σπίτι και είχα καταντήσει να τρώω μια τυρόπιτα όλη τη μέρα…Ο γέρος βέβαια έκανε ότι γουστάρει και ότι τον συνέφερε όπως έκανε πάντα όλη του την ζωή.τεσπα εκείνη την μέρα πήγε είπε στον γέρο ότι εγώ ξεπορτίζω τα βράδια λες και είχε κάνα νόημα να τα πει κ επειδή εγώ της πάτησα την φωνή ότι τα θέματα της να τα λύνει με την μάνα μου και εγώ δεν έφταιγα για αυτό μου είπε ο καλόγερος να τα μαζέψω και να φύγω λες και έκανα κάνα έγκλημα πήρε και το φίδι την θεία μου όπου με πήρε τηλέφωνο και με έδιωξε από το σπίτι και με απείλησε να έρθει με την αστυνομία λες και έκανα κάτι ξέρω γω αν και ήταν γεγονός ότι λογικά έψαχναν να βρουν αφορμή να με σουτάρουν καιρό και με το που έγινε η πρώτη εμένα να με διώχνουν από το ίδιο το σπίτι μου επειδή έβαλα φωνή στη Γεωργιανή λέγοντας της ότι δεν φταίω εγώ για όλα αυτά που έχει με την μάνα μου.

Τηλεφώνησα στη μάνα μου η οποία απλά φαινόταν ότι δεν ενδιαφέρεται και η Γεωργιανή είχε το θράσος να μου πάρει τα κλειδιά του ίδιου μου του σπιτιού. Να αναφέρω ότι όλο αυτό το διάστημα δεν ήρθε ούτε η μάνα μου ούτε ο πατέρας μου να με δει ο πατέρας μου δεν μου τηλεφώνησε ποτέ και η μάνα μου δυο τρεις φορές μου τηλεφώνησε και αυτό ήταν. Ειδοποιώ λοιπόν ότι με διώχνουν από το σπίτι και η μάνα μου το μόνο που μου είπε είναι δεν θέλω να έχω σχέσεις ούτε με αυτούς ούτε με εσένα και το έκλεισε.Αυτό ήταν σκέφτηκα. ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ.

Με μεγάλο τσαγανό μαζεύω τις βαλίτσες και φεύγω ήταν πολλές και ακόμα απορώ πως κατάφερα να τις κουβαλήσω να τις κατεβάσω κάτω και να να τοποθετηθώ σε ένα παγκάκι. Πείναγα, κρύωνα είχα μπαταρία 10% και κλείνοντας την πόρτα πίσω μου το μόνο που πρόλαβα να θυμηθώ ήταν ο γέρος να λέει ξεφορτωθήκαμε το μπάσταρδο; Και η Γεωργιανή να λέει «ναι Ιωσήφ». Τελοσπαντων πλέον ήμουν εγώ και ο δρόμος. Ήταν η απόλυτη μοναξιά νύσταζα κιόλας και είχα πολύ ένταση.Κοιμήθηκα στο παγκάκι για σαράντα λεπτά χρησιμοποίησα ένα σάκο για μαξιλάρι. Ειδοποίησα τον φίλο μου αλλά ήταν στη δουλειά οπότε θα έπρεπε να περιμένω η ώρα ήταν έξι. Έκλαιγα πολύ μετά σταματούσα και παρακαλούσα τον Θεό για βοήθεια…δεν είχα τίποτα εκτός από ένα ταληρο..κάτι παιδιά με άκουσαν να κλαίω ήρθε ο ένας με ρώτησε τ έγινε εξήγησα και μου είπε να πάρουμε τον πατέρα μου.ο πατέρας μου το σηκώνει και λέει τελικά να πάρω ένα ταξί και να έρθω πίσω στον Βύρωνα. Χάρηκα κάλεσα ένα ταξί και γύρισα πίσω. Δεν χάρηκαν που γύρισα και το είδα η μάνα μου ξίνισε το μόνο που την ένοιαζε ήταν τι λέγαν τόσο διάστημα οι πάνω για αυτήν.

Τελοσπαντων, στο επόμενο διάστημα με ρώταγαν αν έχω κάπου αλλού να πάω να μείνω προσπαθούσαν να βρουν κάπου να μου νοικιάσουν το οποίο δεν έγινε δυστυχώς και διάφορα τέτοια.. Ερχόμαστε στο σήμερα λοιπόν όπου ευτυχώς δεν έχω ξαναφάει ξύλο καθώς ο πατέρας μου κ να ήθελε μετά από αυτό που έπαθε δεν το ρισκάρει να μου ξανακάνει κακό κ δεν ασχολείται η μάνα μου να μου το παίζει μια καλή μια όχι και γενικά να φοβάμαι κ πάλι μη μείνω στο δρόμο. Όλα αυτά με έκαναν έναν άνθρωπο σκληρό από ατσάλι, παράτησα το πανεπιστήμιο (Δημόσια και Κοινοτική Υγεία στο Παδα) γιατί με έπρηζε με τα ωράρια και από επιπολαιότητα δούλευα παράλληλα σ` ένα τηλεφωνικό κέντρο και είπα ας παρατήσω την σχολή να δουλέψω για να φύγω από το σπίτι και τελικά δεν πέτυχα τίποτα. Ούτε μπορούσα να ισορροπήσω σε δουλειά λόγω της καταπίεσης. Αν υπήρχε αληθινή δικαιοσύνη, εγώ δεν θα ήμουν εδώ θα ήμουν υπό την προστασία του κράτους σε ένα δικό μου σπίτι και η κάθε σαν εμένα ή ο κάθε ένας σαν εμένα θα μας παρεχόταν δουλειά και η ασφάλεια που χρειάζεται ο καθένας για να νιώθει καλά. αν υπήρχε δικαιοσύνη όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα ήταν στη φυλακή καθώς και ο γέρος και η θεία μου γνώριζαν για την κακοποίηση που υπέστησα όντας ανήλικη και ενήλικη, αλλά ενδιαφέρονταν για την πάρτη τους.

Όταν ανέφερα στον πατέρα μου ότι «αυτός δεν είναι τρόπος να φέρεσαι στα παιδιά», μου είπε ότι κάποια στιγμή έπρεπε να απογαλακτιστείς και ότι εγώ όπως ήμουν τότε δεν μπορούσα να σε έχω εδώ μέσα. Αστείο σας φαίνεται; Εμένα μου φαίνεται γελοίο τα παιδιά δεν θέλουν να γίνουν δυνατά μέσα από τέτοιες μαλακίες θέλουν να νιώθουν ασφάλεια. Με λένε Μαρία και είμαι το παιδί των ανθρώπων που υπηρετούσαν τέλεια το κοινωνικό πρότυπο αλλά ήταν δύο τεράστια σκουπίδια. Με λένε Μαρία και εξαιτίας του πατέρα μου ήμουν και σε κακοποιητικές σχέσεις με το από φύλο που κατάφερα να ξεπεράσω και να φύγω μόνη.

Με λένε Μαρία και ευτυχώς μετά από τόση κακοποίηση δεν έπεσα στα ναρκωτικά το αλκοόλ το τσιγάρο για να ξεφύγω από αυτήν την πραγματικότητα. Δυστυχώς, δεν έχω δουλειά για να φύγω ούτε κάποιον να μπορεί να με φιλοξενήσει και να με βοηθήσει αλλά πραγματικά θα έφευγα και αύριο κιόλας για το εξωτερικό η κάπου καλύτερα. Είμαι η Μαρία και με αυτό το κείμενο ήθελα να δείξω ότι οι πιο τοξικοί άνθρωποι είναι αυτοί που φαίνεται ότι δεν είναι και ότι αυτοί που λένε τα παιδιά φέρνουν την ευτυχία είναι ίσως αυτοί που πραγματικά είναι άξιοι να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι δεν κάνουν.Εγώ δεν προέκυψα σε αυτούς με ήθελαν είπαν, αν και η μάνα μου μου εξομολογήθηκε ότι ο πατέρας μου δεν με ήθελε και την ανάγκασε να μείνει έγκυος σε εμένα. Το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο είναι εύκολο, το να το στηρίξεις το πιο δύσκολο. Να προσέχετε τους εαυτούς σας και αν νομίζετε ότι αυτά μόνο στις ταινίες συμβαίνουν, πρέπει να το επανεξετάσετε. Καλό ξημέρωμα..»

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πώς η διαβόητη συνέντευξη του Malone στον Joe Rogan διέδωσε παραπληροφόρηση