Μικροπράγματα
Από τη Νίκη Ζερβού
Μέσα σε όλα τα κουλά που μου συμβαίνουν στην καθημερινότητα μου και χάνω το μέτρημα, τώρα τελευταία έχω ένα καινούργιο χόμπι. Η καλύτερα χούι. Περπατούσα μια μέρα στον δρόμο, η βδομάδα μου πήγαινε σκατά, είχα χάσει deadline, είχα χάσει την επαφή μου με τους ανθρώπους, είχα χάσει τον ύπνο μου και την διάθεση μου για ζωή ταυτόχρονα γιατί όλα έτρεχαν σε ρυθμούς ελέους και δεν ήξερα από που να πιαστώ και τι να ελπίζω. Είναι σαν κάτι bad trip που τρως και νομίζεις πως θα είσαι για πάντα έτσι. Όσοι ξέρετε, ξέρετε κι όσοι δεν ξέρετε δεν χρειάζεται να μάθετε.
Εκεί λοιπόν, που περπατούσα στην Αγίας Σοφίας (Θεσσαλονίκη όβερ), άρχισα να σκέφτομαι γιατί με άφησαν ήσυχη τα τηλέφωνα για δέκα λεπτά και γιατί what else is there to do. Όταν περπατάω στον δρόμο, συνήθως, μου αρέσει να το παίζω τουρίστας. Κοιτάζω ψηλά, χάνω τον δρόμο μου, περιπλανιέμαι, αργώ στα ραντεβού, αν έχει καλό καιρό είναι το αγαπημένο μου γιατί υπάρχουν όμορφες μυρωδιές, φοράω τα λουλουδάτα μου και το ζω ταινία. Ε, αυτή η φορά που περιγράφω δεν ήταν απ’ αυτές που συμβαίνουν συνήθως παρ’ όλες τις κατάλληλες προϋποθέσεις (καλός καιρός, ησυχία κλπ). Άρχισα να σκέφτομαι, που λες, και δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο παρά μόνο βρισιές. Χωρίς απεύθυνση και χωρίς ειρμό. Δεν έβριζα κάποιον, ή κάποια κατάσταση δηλαδή, έχοντας επίγνωση και επιχειρήματα, όπως κάνεις πριν πέσεις για ύπνο και θυμάσαι την βλαμμένη συμμαθήτρια σου στο δημοτικό (για σένα λέω, ξες ποια είσαι, σου χρωστάω ένα καλό καντήλι). Απλά άρχισα να λέω από μέσα μου «μαλακία, μαλακισμένο, γαμώ, γαμώτο, γαμώ τα πάντα και τα κοάλα, την τύχη μου μέσα, άντε μου στο διάολο κλπ κλπ κλπ». Σκεφτόμουν απλές, συνεχόμενες, αβίαστες, πανέμορφες βρισιές.
Μέχρι τώρα πίστευα πως υπάρχουν τεσσάρων ειδών σκέψεις: Οι δομημένες και συνειδητές (σπάνιο), οι χαοτικές και πολύπλοκες (εύκολα), οι σκέψεις ευθεία γραμμή και οι αγελάδες που χορεύουν. Θα σας μιλήσω για τις δυο τελευταίες λίγο περισσότερο για να καταλάβετε τι εννοώ. Οι σκέψεις ευθεία γραμμή συμβαίνουν συνήθως σε ανθρώπους που δεν μπορούν να διαχειριστούν πολλά πράγματα ταυτόχρονα και μετά από μια δύσκολη μέρα απλά σκέφτονται το τίποτα. Αν οι σκέψεις τους ήταν ασθενής σε νοσοκομείο, θα ήταν σε κώμα. Είναι εκείνες οι φάτσες που τρέχει λίγο το σαλάκι και αναρωτιέσαι «τι να έπαθε αυτός τώρα;». Οι σκέψεις αγελάδες που χορεύουν, είναι όταν βλέπεις κάτι τυπάκια και λες «πρέπει να σκέφτεται κάτι πολύ βαθύ τώρα με το βλέμμα που χάνεται και το στοχαστικό του σέξυνες». Έ, διασταυρωμένα λέω, πως πολλοί απ’ αυτούς, έχουν απλά αγελάδες να χορεύουν στο κεφάλι τους. Τροφαντές, ασπρόμαυρες αγελάδες, με γυαλιά ηλίου και χαβανέζικες φούστες να χορεύουν χούλα-χούλα. Ψάξ’ το.
Και ενώ, λοιπόν, πίστευα πως υπάρχουν μόνο αυτές οι σκέψεις, όπως φαίνεται υπάρχει και ένα νέο είδος στην συλλογή μου: οι σκέψεις βρισιές. Να σου πω κάτι; Είναι πολύ λυτρωτικές. Αφού έφτασα στον προορισμό μου και σταμάτησα να σκέφτομαι, ένιωσα πιο ανάλαφρη. Σαν να είχα αποβάλει τοξίνες από πάνω μου. Ποια γυμναστήρια και διαλογισμοί παιδιά; Σκέψου βρισιές. Και μην ξεχάσεις να μου πεις πως ένιωσες.