Δημήτρης Καβατζικλής
Πολλές φορές συναντάμε έναν σκύλο που μοιάζει έστω και λίγο με το αφεντικό του και αυτό μας φαίνεται χαριτωμένο. Και αν και με την πρώτη ματιά αυτό φαίνεται υπερβολικό για να είναι αλήθεια, η επιστήμη το υποστηρίζει με αρκετές μελέτες, λέει το mymodernmet.
Αρχικά, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2015 έδειξε ότι γυναίκες με μακριά μαλλιά προτιμούσαν σκύλους με μακριά αυτιά, όπως το μπιγκλ, ενώ γυναίκες με κοντά μαλλιά ήταν πιο πιθανό να υιοθετήσουν σκύλους με κοντά αυτιά, όπως τα χάσκι. «Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους κάτι μπορεί να αρχίσει να σου φαίνεται οικείο, ένας από αυτούς είναι ότι μπορεί να ήταν χαρακτηριστικό του σκύλου που είχες όταν ήσουν παιδί», λέει ο Art Markman, από το Πανεπιστήμιο του Τέξας. «Αλλά κάτι άλλο που μπορεί να κάνει κάτι να φαίνεται οικείο είναι να μοιάζει με εσένα».
Έρευνα του Sadahiko Nakajima από το Τμήμα Ψυχολογικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Kwansei Gakuin στην Ιαπωνία διαπίστωσε ότι οι σκύλοι και οι ιδιοκτήτες τους μοιάζουν στην περιοχή των ματιών, βασισμένος σε μελέτη όπου φοιτητές έβλεπαν δύο σετ φωτογραφιών ζευγαριών ανθρώπου-σκύλου: ένα αληθινό και ένα ψεύτικο. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων όχι μόνο εντόπισε σωστά το αληθινό ζευγάρι, αλλά όταν καλύπτονταν τα μάτια είτε των σκύλων είτε των ανθρώπων, η ακρίβεια των απαντήσεων μειωνόταν σημαντικά.
Τρεις επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο VU του Άμστερνταμ μελέτησαν την παχυσαρκία σε κατοικίδια και τους ιδιοκτήτες τους. Οι ερευνητές μελέτησαν 47 ζευγάρια σκύλων και ιδιοκτητών και 36 ζευγάρια γάτων και ιδιοκτητών και διαπίστωσαν σημαντική συσχέτιση μεταξύ του Δείκτη Μάζας Σώματος των σκύλων και των ιδιοκτητών τους. Ωστόσο, δεν καταγράφηκε κάτι αντίστοιχο μεταξύ των ιδιοκτητών των υπέρβαρων γατιών.
Τι συμβαίνει όμως με τη συμπεριφορά; Η Βραζιλιάνα ψυχολόγος Renata Roma αναφέρεται στην εξελικτική ιστορία, η οποία μας έχει ωθήσει να αναζητούμε ανθρώπους με παρόμοιο τρόπο σκέψης για να χτίζουμε σχέσεις. «Σε εξελικτικά πλαίσια, η ύπαρξη σε συνεκτικές και προβλέψιμες ομάδες αύξανε τη συνεργασία και την επιβίωση», λέει. «Αυτά τα μοτίβα συνεχίζουν να επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τους άλλους, ευνοώντας σχέσεις με άτομα που φαίνεται να ευθυγραμμίζονται με τις αξίες, τις συμπεριφορές ή ακόμη και τα φυσικά χαρακτηριστικά μας. Φαίνεται πως παρόμοιοι μηχανισμοί επηρεάζουν και το πώς σχετιζόμαστε με τους σκύλους».
Ωστόσο, η Roma προσθέτει ότι οι κηδεμόνες κατοικίδιων μπορούν να ενισχύσουν ορισμένες συμπεριφορές βασισμένες στις δικές τους προτιμήσεις. Συνολικά, πέρα από τις ομοιότητες, υπάρχει πάντα κάτι πιο ουσιαστικό σε κάθε σχέση ανθρώπου-σκύλου. «Όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις, η ομοιότητα δεν είναι απαραίτητα αυτό που μας ενώνει. Αν και παίζει ρόλο, μερικές φορές οι πιο ουσιαστικοί δεσμοί είναι μεταξύ εκείνων που διαφέρουν», εξηγεί. «Αυτό που φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το πόσο καλά συνδεόμαστε, υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον, αποδεχόμαστε τις πιθανές διαφορές και χτίζουμε αμοιβαία σχέση».
