Μικροπράγματα
Από το Facebook της Hope So
Στο Περί Ουρανού ο Αριστοτέλης κάνει μια αναφορά στο αστρονομικό σύστημα των Πυθαγορείων λέγοντας πως οι Πυθαγόρειοι στην προσπάθεια τους να κατασκευάσουν ένα αστρονομικό σύστημα «εντόπιζαν» 9 ουράνια σώματα. Προκειμένου όμως να διαφυλάξουν την θεωρία τους για τον «μαγικό» αριθμό 10 που συμβόλιζε την τέλεια αρμονία, προτίμησαν να εισάγουν έναν 10ο πλανήτη, τον Αντίχθονα ή «Αντί-γη» που είναι αόρατος από τη γη.
Λέει λοιπόν ο Αριστοτελης, με μάλλον ειρωνική διάθεση, πως οι πυθαγόρειοι προτίμησαν να προσαρμόσουν τα φαινόμενα στη θεωρία τους παρά να απορρίψουν τη θεωρία τους προς χάριν των φαινομένων (οὐ πρὸς τὰ φαινόμενα τοὺς λόγους καὶ τὰς αἰτίας ζητοῦντες, ἀλλὰ πρός τινας λόγους καὶ δόξας αὑτῶν τὰ φαινόμενα προσέλκοντες καὶ πειρώμενοι συγκοσμεῖν).
Κάτι αντίστοιχο παρατηρείται και με τους ολοένα και περισσότερους συνωμοσιολόγους που αδυνατώντας να αποδεχτούν τη γνωστική ασυμφωνία που προκύπτει από τη σύγκρουση των προϋπάρχουσων πεποιθήσεων τους και της πραγματικότητας επιλέγουν να απορρίπτουν τη δεύτερη καταφεύγοντας σε αυταπάτες.
Συχνά δε, οι άνθρωποι αυτοί διακατέχονται από ένα αίσθημα ανωτερότητας και θεωρούν εαυτόν ανώτερο διανοητικά από τη «μάζα» που είναι αφελής και εύκολα χειραγωγήσιμη. Αυτό που τους καθιστά επικίνδυνους όταν διακυβεύεται, όπως τώρα, η δημόσια υγεία, είναι η ανάγκη τους να «διαφωτίσουν» και τον υπόλοιπο κόσμο.
Και κάπως έτσι οι συνωμοσίες εξαπλώνονται πιο γρήγορα από κάθε ιό. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις τα άτομα αυτά διαθέτοντας τα ίδια στοιχειώδη μόρφωση, διάκεινται ειρωνικά απέναντι στους επιστήμονες που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην δια βίου μόρφωση και έρευνα. Αυτό που τους προσάπτουν είναι ότι οι επιστημονικές θεωρίες στο πέρασμα του χρόνου συχνά καταρρίπτονται και δεν υπάρχουν επιστημονικές βεβαιότητες.
Εικάζω ότι υποσυνείδητα υφέρπει ένα κόμπλεξ κατωτερότητας κατά τη λαϊκή ρήση «όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια», αλλά το σημαντικό είναι ότι τα άτομα αυτά αδυνατούν να καταλάβουν ότι αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος που η επιστήμη προοδεύει, through trial and error, επανεξετάζοντας συνεχώς τα δεδομένα, απορρίπτοντας όταν χρειάζεται τη θεωρία προς χάριν της πραγματικότητας και όχι το αντίστροφο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία της μη βεβαιότητας, ο άνθρωπος έχει καταφέρει να υπερνικήσει πολυάριθμες απειλές για την υγεία του, εκτινάσσοντας τον προσδοκώμενο χρόνο ζωής και μειώνοντας σημαντικά την πρόωρη θνησιμότητα.
Αν οι άνθρωποι μένανε στις «βεβαιότητές» τους, θα πεθαίναμε ακόμη εκεί γύρω στα 30. Τι λέτε, το ψήνετε για επιστροφή στον μεσαίωνα;
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: