Ώπα λίγο με τους χαρακτηρισμούς

Όσοι ζήσαμε (σ)την Ελληνική Μπλογκόσφαιρα γύρω στο 2005, βλέπουμε τη φάση να επαναλαμβάνεται, ως τραγωδία. Τότε ήμασταν το πολύ χίλιοι άνθρωποι που είχαμε μπλογκς και διαβαζόμασταν μεταξύ μας. Επειδή το ελληνικό ίντερνετ δεν ήταν ακόμα πολύ ανεπτυγμένο και τίποτα δεν ανανεωνόταν τόσο συχνά όσο το Monitor των ελληνικών μπλογκς, και ο παραμικρός καβγάς έμοιαζε στους μη-εμπλεκόμενους συναρπαστικός. (Ίσως και στους εμπλεκόμενους.) Κρυφοκοιτούσαμε τα ξεκατινιάσματα έκθαμβοι, με μερική αμηχανία αλλά και μερική άγρια χαρά. Κάποιοι ανώνυμοι και άγνωστοι μας διαφωνούσαν κι είχε πραγματικά πλάκα.

Το πράγμα τώρα είναι μαζικό

Δεν το κάνουν πια μερικές δεκάδες ψευδώνυμοι χρήστες, το κάνουν οι πάντες: Από υπουργούς και δημοσιογράφους μέχρι τους γονείς μας και τους φίλους μας. Όλοι μοιάζουν να χρειάζονται ένα απειροελάχιστο σκούντηγμα για να εκραγούν.

Τα κατάπτυστα τρολ του παρελθόντος σήμερα θεωρούνται cult leaders (απ’ τον Τραμπ μέχρι τον Πολάκη) και μαζεύουν στρατιές υποστηρικτών που τους προτρέπουν να χώσουν κι άλλο. Κι οι παλιές ιντερνετικές παρεξηγήσεις σήμερα γίνονται πρώτο θέμα.

Απ’ το πρωί διαβάζω για το δημοσιογράφο των Νέων Δημήτρη Μανιάτη που υποτίθεται ότι χρησιμοποίησε απαράδεκτους σεξιστικούς χαρακτηρισμούς για την συντονίστρια για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα Ειρήνη Αγαπηδάκη (ο ίδιος το αρνείται, οπότε χρειάζεται απόδειξη ότι την είπε «πατσαβούρι» που «θέλει πίτσα πέντε μέτρα»). Για να την υποστηρίξει, ο Απόστολος Δοξιάδης κατέφυγε κι αυτός σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς εναντίον του Μανιάτη σε επιστολή αποχαιρετισμού προς τα Νέα στα οποία ενίοτε έγραφε (χαρακτήρισε τον Μανιάτη «χυδαίο υποκείμενο» που δεν αποκλείεται να έχει πρόβλημα σεξουαλικό, ψυχοπαθολογικό, ή «κοινωνικό κόμπλεξ ή να πάσχει από εντελώς αναίτιο ναρκισσισμό ή μεγαλομανία»).

Εντωμεταξύ, η Αγαπηδάκη είχε γράψει πριν χρόνια κάτι εξευτελιστικό για τον Πολάκη, ότι όταν ήταν μικρός κρατούσε τα κακάκια του κι ότι τώρα κυκλοφορεί με γεμάτη πάνα και μας γεμίζει δυσωδία. Το πήρε μόλις χτες χαμπάρι ο Πολάκης και σχολίασε κι αυτός απαξιωτικά κάνοντας στα σοβαρά διάγνωση μέσω FB! («[H Αγαπηδάκη πάσχει από] βαρειά ψυχωσικη συνδρομή και όχι απλή νεύρωση που χρήζει μακράς νοσηλείας σε κλειστό ψυχιατρικό τμήμα .Παιδικα τραύματα,κακοποίηση,στέρηση,ανικανοποίητες επιθυμιες;;;Θα το βρουν οι ειδικοί στο Αιγινητειο η στο Δαφνι που πρεπει να επιληφθούν επειγόντως»).

Άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο χρησιμοποιούν τους χαρακτηρισμούς και τις ψυχιατρικές διαγνώσεις για να εξευτελίσουν και να πονέσουν τους εχθρούς τους, κι αυτό είναι απαράδεκτο.

Μπορείς να επικρίνεις κάποιον για τη συμπεριφορά του χωρίς να τον εξευτελίζεις; Με λίγη αυτοσυγκράτηση μπορείς. Μπορείς να δείξεις την έντονη ενόχλησή σου προς ένα δημοσιογράφο χωρίς να αφήσεις υπονοούμενα για σεξουαλικά ή ψυχοπαθολογικά προβλήματα; Μπορείς – κατέχεις τη γλώσσα εξαιρετικά και δεν χρειάζεται να υπερβάλλεις. Μπορείς να αντιδράσεις στον εξευτελισμό χωρίς να κάνεις fake ψυχιατρικές διαγνώσεις συστήνοντας «μακρά νοσηλεία σε κλειστό ψυχιατρικό τμήμα» (και να μοιάζεις να επιβεβαιώνεις τελικά ότι είσαι ακόμα ένα μεγάλο μωράκι;)

Γιατί είναι τόσο δύσκολα όλα αυτά;

Γιατί ακόμα και καλλιεργημένοι άνθρωποι δεν μπορούν να συγκρατήσουν την οργή τους και προσπαθούν να «τσούξουν» τους εχθρούς τους με ό,τι χειρότερο μπορούν να σκεφτούν εκείνη τη στιγμή;

Δεν καταλαβαίνουν πως, ακόμα κι αν πάρουν απ’ τους φίλους τους τα like και τα μπράβο και τα «και λίγα της/του είπες», οι ακραίες αντιδράσεις τους και η έλλειψη ψυχραιμίας μας γυρίζουν τελικά μπούμερανγκ;

Δεν είμαστε πια στην μπλογκόσφαιρα των χιλίων ατόμων. Αν δεν δείχνουν τα δημόσια πρόσωπα ψυχραιμία και σεβασμό, πώς περιμένουμε απ’ τα 10 εκατομμύρια πολίτες της χώρας να φέρονται πολιτισμένα;

Το πράγμα δεν έχει καν πλάκα, πια.