Γιάννης Δημητρέλλος
Επιστρέφοντας από τις διακοπές μου μαζί με την Μαρία σε νησί των Κυκλάδων, στο λιμάνι του Πειραιά επιχείρησαμε να αναζητήσουμε ταξί που θα άφηνε εμένα σπίτι (Ζέα) και θα συνέχιζε για Παλαιό Φάληρο, περιμένωντας σε κεντρικό δρόμο του Πειραιά. Γρήγορα συνειδητοποίησαμε πως αυτή η αναζήτηση θα εξελισσόταν σε άθλο.
Οι πρώτοι ταξιδιώτες που είχαν βγει από τα καράβια είχαν μπει σε ταξί που περίμεναν έξω απ’ αυτά και πρακτικά δεν υπήρχε κανένα διαθέσιμο όχημα γύρω από το λιμάνι. Αυτό ήταν μόνο η εισαγωγή μιας περιπέτειας για την εύρεση ταξί, μιας οδύσσειας που δεν μπορείς να φανταστείς την εξέλιξη και το φινάλε της.
Κεφάλαιο 1 – έξω από το λιμάνι
Το βραδινό λιοπύρι έκανε τους δρομους να θυμίζουν πλατώ Dj και φούρνους για το ψήσιμο κρέπας, μόνο που η κρέπα σε αυτή την περίπτωση ήμασταν εγώ κι εσύ και οι βαλίτσες μας. Καθώς μας έγνεφαν πονηρά άντρες και γυναίκες που άραζαν στα παγκάκια γύρω από το λιμάνι, ακούγοντας το γνωστό τραγούδι των Locomondo για το Pro και το μωρό, αναζητούσαμε κάτι να γυαλίζει (όχι το τραγούδι του Καζούλη), κίτρινο και με αναμμένη πινακίδα. Μας προσπέρασαν απαξιωτικά κάμποσοι οδηγοί, ενώ σαν μια κυνική «επιβράβευση», μια παρέα που έμοιαζε να τραγουδάει το «δεν είναι, όλα, κρού-σμα-τα» σε άπταιστα γαλλικά, έπεσε πάνω μας με τις βαλίτσες τους. Θα προχωρούσαμε. «Μήπως να ανοίξω το Beat;» αναρωτήθηκε η Μαρία. Όχι, της είπα αποφασισμένος και με την ανάμνηση των πέντε σερί διαδρομών που είχα αναζητήσει Beat και είτε δεν υπήρχε κοντά είτε δεν υπήρχε κανένα διαθέσιμο.
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.
Iosifina Grivea
Δεν έβρισκα (για πολλοστή φορά το τελευταίο διάστημα) σήμερα Beat και είπα να κάνω με τα πόδια τα περίπου 3 χλμ που είχα να διανύσω. Είχα ξεχάσει πώς είναι να σου κορνάρουν φορτηγάκια και να σε…
2 – Στην αλανιάρα Τρούμπα
Flash back στις στιγμές καθώς συμβαίνουν: Κάνω νόημα σε ένα ταξί από το αντίθετο ρεύμα και μας βλέπει και σταματάει, σχεδόν 300 μέτρα μακριά. Κάνουμε μεταβολή εγώ και η Μαρία και τρέχουμε πιο γρήγορα κι από τον Κεντέρη και τα ροδάκια από τις βαλίτσες μας βγάζουν σπίθες. Λίγο πριν τον τερματισμό, «έχει φύγει το παιδί», έχοντας πάρει έναν άλλο περαστικό, που μόλις είχε βγει από κάποιο καφέ. Επιστρέφουμε στις θέσεις μας αλλά μάταια. Ξαναβρίσκουμε ταξί, πάλι στο αντίθετο ρεύμα. Οι Γάλλοι της παραπάνω παρέας ήταν εκεί, για να μας παίξουν την μασσαλιώτιδα μέσα από τις κλιματιζόμενες θέσεις και τα κλειστά παράθυρα του ταξί. Χωριζόμαστε. Μένω στο σημείο του αντίθετου ρεύματος και η Μαρία λίγο πιο πίσω. Θα τα καταφέρουμε σκέφτομαι,
3 – Ο ανταγωνισμός
Έρχεται προς το μέρος μου με βήματα απειλητικά. Ο άντρας πίσω της κρατάει βαλίτσες. Ακόμα και τα ροδάκια από τις βαλίτσες τους, βρυχώνται. «Ε, κύριε ξέρετε, εμείς είμασταν πιο πριν εδώ, εμείς έχουμε προτεραιότητα!» μου φωνάζει, αλλά εγώ κάνω πως δεν ακούω και σηκώνω επιδεικτικά το χέρι μου προς το διερχόμενο, ελεύθερο ταξι, κάνοντας νόημα προς τη Μαρία να έρθει γρήγορα. Τελικά, ή εξαγριωμένη κυρία και ο προσωπικός της αχθοφόρος μας νίκησαν. Πιο μπαϋλντισμένοι κι από την Κατερίνα Γιουλάκη σε επεισόδιο του «Ρετιρε» συνεχίσαμε την περιπλάνηση μας στον Πειραιά.
Ταξί με ένα-δύο επιβάτες μας προσπερνούσαν ανά μερικά λεπτά και έκαναν πως βλέπουν τα σηκωμένα μας χέρια, λίγο πριν γκαζώσουν και φύγουν προς τον ανοικτό δρόμο. Μόνο εμείς και το καυτό οδόστρωμα σύμμαχος μας για να εντοπίσουμε ένα κίτρινο όχημα, χωρίς επιβάτες μέσα. Το Die Hard έμοιαζε πιο εύκολο από αυτή την αποστολή.
Κεφάλαιο 4 – Νίκη!
Ένιωθα τα μάτια μου καυτά, σαν κάμερα που ετοιμάζοταν να φιλμάρει μια απόβαση στην έρημο Σαχάρα. Η Μαρία ηγούνταν ξεκάθαρα της πομπής μας και γυρνούσε κάθε τόσο τα μάτια της για να μου δώσει κουράγιο. Φτάνοντας στην Μαρίνα Ζέας, σταμάτησα ένα ταξί και του ζήτησα να πάει Παλαιό Φάληρο. Η Μαρία μπήκε μέσα και 10 λεπτά μετά συνέχισα περπατώντας πέντε λεπτά ακόμα για το σπίτι μου. Το μυαλό μου πήγε ξανά στο νησί, στο πόσο απλή φαντάζει η ζωή ανάμεσα σε ένα σπίτι με λευκούς τοίχους και μια δροσερή παραλία και στο πόσο περίπλοκα εξελίσσεται η ζωή στις πόλεις, ακόμα και στα – φαινομενικά – πολύ απλά πράγματα.