Γιώτα Κωνσταντινίδου
Την Κωνσταντίνα Μιχαήλ θα τη συναντήσεις στο θεατρικό sequel, “Κι από Σμύρνη….Σαλονίκη» σε κείμενο και σκηνοθεσία της Μιμής Ντενίση αλλά και στη νέα τηλεοπτική σειρά «Θα γίνει της πολυκατοικίας». Χειμαρρώδης και αφοπλιστικά ειλικρινής σε παρασύρει σε μια συζήτηση για τις αξίες της ζωής, το επάγγελμά της, το νέο είδος οικογένειας. Βαθιά ώριμη και συνειδητοποιημένη σε πείθει απόλυτα ότι εκεί έξω υπάρχουν ακόμα πολύ γοητευτικοί άνθρωποι στην ολότητά τους, αρκεί να τους ανακαλύψεις.
-Επιστρέψατε κάποια στιγμή να λάβετε το πτυχίο σας από τη Θεολογία. Γιατί νιώσατε την ανάγκη να το κάνετε;
Γιατί τρεις σεζόν ήμουν εκτός δουλειάς. Ξυπνάς μια μέρα και λες στον εαυτό σου ότι μπορεί να μην ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο. Ακούς τους γύρω σου να σου λένε «Μήπως πρέπει να ασχοληθείς με κάτι άλλο, βρε Κωνσταντίνα;» και νιώθεις άχρηστος. Από τον πατέρα μου γαλουχήθηκα με την πεποίθηση ότι πρέπει να έχουμε μια αποστολή σ’ αυτή τη ζωή. Σ’ αυτή φάση, λοιπόν, αναζήτησα κάτι παράλληλο που θα με έκανε να νιώσω χρήσιμη. Το έκανα για να αποδείξω και ότι μπορώ μετά από 30 χρόνια να κάτσω να διαβάσω, πώς κάθεσαι 48χρονών άνθρωπος και διαβάζεις, καταρχάς πιάνεται η μέση σου (γέλια).
Είναι η βασική ανάγκη να αισθάνεσαι χρήσιμος, ότι δεν περιμένεις κάτι και ότι όλη αυτή η προσπάθεια θα φανεί σε βάθος χρόνου, στη δική σου ωριμότητα. Είμαστε ο πιο αποτελεσματικός κλάδος, μπορεί να είμαστε νηστικοί αλλά να κάνουμε τους ωραίους σε ένα ρόλο και να πάρουμε το μεγαλύτερο χειροκρότημα από τον κόσμο που αναρωτιέται τι ωραίες ζωές μπορεί να έχουμε. Έχω γυρίσει άπειρες φορές με τα πόδια βράδυ από το θέατρο, τραγουδώντας δυνατά στο δρόμο γιατί φοβόμουν. Αυτό είναι μεγάλο μάθημα ζωής.
-Υπάρχουν ρόλοι στο θέατρο που τους θεωρείτε κομβικούς στην καλλιτεχνική σας εξέλιξη; Τι πτυχές του εαυτού σας ανακαλύψατε μέσα από αυτούς;
Ο μονόλογος της «Σεβάχ Χανούμ» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγα, κείμενο Γιώργου Χρονά με executive producer την υποφαινόμενη και πρωταγωνίστρια που απέσπασε το Βραβείο Κοινού ήταν για μένα μια δήλωση, «είμαι ένα δημοφιλές πρόσωπο αλλά μπορώ να κάνω και πιο απαιτητικούς ρόλους». Το λέω αυτό γιατί το έπραξα σε μια περίοδο που απείχα καλλιτεχνικά και ήμουν μια ηθοποιός που δεν μπορούσαν να με κατατάξουν, δεν είχα συγκεκριμένο στυλ. Στην τηλεόραση, με το σήριαλ «Εθνική Ελλάδος» του Γιώργου Καπουτζίδη απέκτησα την τηλεοπτική μου ωριμότητα με ένα πρόσωπο θλιμμένης κωμωδίας. Ανακαλύπτεις, λοιπόν, πτυχές του εαυτού σου γιατί σκάβεις τόσο πολύ, είσαι μόνος σου γιατί καλείσαι να αντιπαλέψεις και να αναμετρηθείς με τον ρόλο. Απαιτεί μια αφοσίωση στο μέσα, στο έξω σου και στον τρόπο που παρατηρείς το περιβάλλον σου. Δεν καμωνόμαστε κάτι, προσπαθούμε να είμαστε αυτό που θέλει ο συγγραφέας. Ανακαλύπτεις ο ίδιος τι είσαι, το παραμερίζεις, ανοίγεις το μέσα σου και βάζεις κάποια άλλα χαρακτηριστικά που ίσως δεν διαθέτεις, τα φωτίζεις και τα δείχνεις. Ψάχνω το περπάτημα της ηρωίδας, τοποθετώ σωστά τη φωνή μου, εκπαιδεύω το σώμα μου. Όταν λέμε ότι χρειάζεται γερό στομάχι, εννοούμε να αντιμετωπίσεις τον εγωισμό σου και αυτό που έχεις μάθει μέχρι τώρα μ’ αυτό που έρχεται, είτε είναι ρόλος, θίασος ή σκηνοθέτης.
-Συχνά σας ρωτούν κι όχι μόνο εσάς γιατί δεν έχετε παντρευτεί ή δεν έχετε αποκτήσει ένα παιδί. Αργεί ακόμα η στιγμή που δεν θα περιμένουμε από ανθρώπους να έχουν όλοι όμοιες ζωές ή να ακολουθούν κοινωνικά πρέπει;
Όλες τις φορές που μου το ρωτούν είμαι προετοιμασμένη γιατί ο καθένας το ρωτάει με το δικό του τρόπο. Όλοι το έχουν σκεφτεί, δεν είναι κάτι αυθόρμητο, σε ρωτούν στη γειτονιά, στο σούπερ μάρκετ μπροστά στα τυριά, ο ταξιτζής «εσείς δεν κάνατε παιδιάκια;» , οπότε καλείσαι να πεις κάτι στην κοινωνία. Από μικρή ένιωσα ότι δεν είχα τέτοια αποστολή, δεν προλαβαίνω να μεγαλώσω παιδιά, δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ καν με την προσωπική μου ζωή. Τα όνειρά μου ήταν να γίνω καλύτερος άνθρωπος μέσα από το επάγγελμα που έχω διαλέξει και το οποίο κάνω με τεράστιες δυσκολίες. Το παιδί, η οικογένεια θέλει άλλη περίσκεψη την οποία δεν είχα ποτέ. Έτσι ξαφνικά δεν αλλάζει ο κόσμος. Θα συνεχίσουμε να έχουμε φασίστες, συντηρητικούς. Αυτοί θα ξέρουν πια ότι έχουν μια θέση αντίθετη από μια πολύ πιο μεγάλη μερίδα του κόσμου, όπως στο παράδειγμα της Αμερικής. Υπάρχουν πολιτείες που έχουν προχωρήσει πολύ, έχουν καταργήσει διαχωριμούς στο θέμα του φύλου και από την άλλη άκρως συντηρητικές πολιτείες που σκοτώνουν γκέι και μαύρους. Το καλό είναι ότι η νέα γενιά θα γαλουχηθεί ως θέση αντίθεση προς αυτό που πάντα θα υπάρχει. Πρέπει να αγαπάμε και να προστατεύουμε τους ανθρώπους με τη διαφορετικότητά τους γιατί είμαι κι εγώ διαφορετικός.
-Η «Σμύρνη μου αγαπημένη» αποκτά συνέχεια και γίνεται «Κι από Σμύρνη….Σαλονίκη», η πρώτη συγκίνησε, ξύπνησε μνήμες, επανέφερε ιστορικά γεγονότα, η συνέχειά της τι ευελπιστεί;
Αφορά πάλι σε ιστορικά γεγονότα, αντικείμενο σοβαρής μελέτης της κ. Ντενίση. Γεγονότα που σε αφήνουν έκθαμβο με την επαναληπτικότητά τους, πώς ανεβοκατέβαιναν οι κυβερνήσεις, τι προστριβές υπήρχαν μεταξύ των εθνικοτήτων και φυσικά κάνουμε λόγο για μια πόλη, όπως η Θεσσαλονίκη που ήταν χωνευτήρι φυλών. Τη Θεσσαλονίκη την εκτίμησα βαθειά για την ιστορία της από τη γνώση που εισέπραξα από αυτό το έργο. Μαθαίνω, λοιπόν, μέσα από τον ρόλο μου ότι η Θεσσαλονίκη υπήρξε η πατρίδα των Εβραίων για 500 χρόνια και με τι τρόπο εκτοπίστηκαν οι άνθρωποι αυτοί.
-Έχετε δηλώσει ότι μελετήσατε πολύ γι΄αυτό το έργο γιατί θέλατε να εντρυφήσετε σε κομμάτια της ιστορίας που δεν γνωρίζατε καλά. Είναι χαρακτηριστικό του νεοέλληνα να αγνοεί κομμάτια της σύγχρονης ιστορίας του;
Νομίζεις ότι η Θεσσαλονίκη είναι μια ανάλαφρη πόλη του ερωτισμού, πού ξεκινούν οι οργασμοί από τα Μάλγαρα, όπως λέμε αστειευόμενοι, με το καλό φαγητό, το «χαλαρά» και τους καφέδες. Στο έδαφός της, όμως, έχουν συμβεί εκατομμύρια ιστορικά γεγονότα. Υπήρξε διαφορετική, μουσουλμανική, εβραϊκή, πολυπολιτισμική. Μεγαλώνοντας και μακριά από το σχολείο και την υποκριτική μάθηση, εγώ, τουλάχιστον, πιστεύω ότι ο άνθρωπος όταν δεν υποχρεώνεται να διαβάσει, αγνοεί, ξεχνάει, σφάλλει. Οι νέες γενιές έχουμε άποψη για το προσφυγικό, χωρίς να ξέρουμε τι θα πει προσφυγιά και τι σημαίνει να μην έχεις πατρίδα να σε προστατέψει. Είσαι τυχαίος χωρίς τη γνώση της ιστορίας, δεν μπορείς να ζήσεις σαν προοδευτικός πολίτης.
-Με τι καταπιάνεται ο ρόλος σας;
Είναι μια Εβραία αρχόντισσα παντρεμένη με τον Γιώργο Αρμένη, εργοστασιάρχη, με μεγάλη επιρροή στην περιοχή όπου είμαστε Σεφαραδίτες. Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης ήταν από την Ισπανία και μίλαγαν μια γλώσσα, τη Λατίνο. Αναφέρω τέτοιες λέξεις και λέω μια εβραϊκή προσευχή μέσα στο έργο. Πρόκειται για μια αναπαράσταση της τότε εποχής στην ωραία Θεσσαλονίκη.
-Γίνατε ευρέως γνωστή με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά «Λαβ σόρυ». Εδώ συνέβη κάτι οξύμωρο, γνωρίσατε μεγάλη επιτυχία που όμως καλλιτεχνικά μπορεί να σας έβαλε εμπόδια. Τον ξορκίσατε με τα χρόνια αυτό το ρόλο;
Στην αρχή, σε ό, τι κι αν ξεκινάς λαμβάνεις την καχυποψία και την αμφισβήτηση του «ποιος είναι αυτός». Συχνά, αμφισβητείς κι ο ίδιος τον εαυτό σου, αν αυτό που πράττεις είναι καλό, αγγίζει τον κόσμο, «είμαι νέα;», «είμαι ωραία;». Ξεκινάς τη δουλειά με ένα opening που το έχει αναλάβει στην ουσία ένας άλλος για σένα. Όταν, όμως, αποκτάς την εμπειρία της δουλειάς αρχίζεις να συγχωρείς τον εαυτό σου, «καινούργια ήμουν», «σ’ αυτό δεν μπορούσα ν’ αντισταθώ». Το δικαιολογείς, το αποδέχεσαι και το αγαπάς. Είναι δύσκολο όταν η πρώτη σου δουλειά γίνεται μαζική, ταυτίζεσαι μ΄αυτό που λένε οι άλλοι για σένα. Πρέπει να πολεμήσεις για να αποδεικνύεις αυτό που θέλεις εσύ κι όχι οι άλλοι. Μέχρι να γίνει αυτό, η αλήθεια είναι ότι απαιτείται εξορκισμός, ξεμάτιασμα, αποδοχή και σιγά, παιδιά, μην κάνετε έτσι, ένα σήριαλ ήταν. (γέλια).
Οι δικοί μου φίλοι, είναι σαν κι εμένα, αγαπούν την τέχνη, γυρίζουν τον κόσμο για να ανοίξει το μυαλό τους, κυκλοφορούν τα βράδια, δουλεύουν όσο μπορούν κι όταν βρίσκουν δουλειά, δεν είναι φασίστες, δεν είναι τσιγκούνηδες, είναι ανώτεροι και ωραίοι άνθρωποι
-Φέτος επιστρέφετε στην τηλεόραση. Αλλάζει το πρόσωπό της, ξεκινά να επενδύει πάλι σε σήριαλ, παραγωγές;
Το δικός μας σήριαλ είναι ανάλαφρο, μαζικής απεύθυνσης, το οποίο, όμως, εγώ αντιμετωπίζω πολύ διαφορετικά, ξέρω τι κάνω και πού πατάω. Δεν έχω τεράστιες απαιτήσεις από την παραγωγή του, καθώς έχει μπει στη ζωή μας στο Netflix, το HBO. Ωστόσο, δεν παύει να είναι μια ελληνική παραγωγή και ανάλογα με τη χώρα, την κοινωνία και την τάση της αγοράς, σήριαλ. Αυτό παλεύει να κάνει και ο ΣΚΑΙ που θα με δείτε φέτος αλλά και τα άλλα κανάλια. Είναι μια καλή προσπάθεια. Δεν νομίζω ότι πρέπει να περιμένουμε μεγάλες ανανεώσεις, προσπάθειες γίνονται για να διορθώσουν των τελευταίων ετών την κρίση που δεν υπήρχε μυθοπλασία. Υπάρχει μεράκι, γιατί αλλιώς δε γίνεται, λεφτά πολλά δεν υπάρχουν. Επίσης, οι νέες γενιές θα πρέπει να αναδιαμορφώσουν το μυαλό τους στις βασικές έννοιες της καθημερινότητας. Αγάπη, γάμος, γειτνίαση, πρόσφυγες, μαύροι, ομοφυλόφιλοι και πολλά άλλα.
-Είστε μια πολύ γοητευτική γυναίκα που φροντίζει την εμφάνισή της αλλά όχι βαρετά στημένη. Νιώθετε ότι γοητεύετε τους άλλους λόγω αυτής της εμφάνισης ή ενός χαρακτήρα έξω από τα καθιερωμένα;
Νομίζω τα πράγματα έχουν γίνει πιο επιφανειακά, το εξωτερικό είναι αυτό που θα γοητεύει πάντα τουλάχιστον σε ένα πρώτο επίπεδο, χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερος άνθρωπος για να προχωρήσει πιο μέσα. Όλα έχουν γίνει πιο fast, δεν διεκδικεί κανείς. Είμαι ομορφούλα, είναι όλα στη θέση τους, δείχνω εύκολη; Ωραίο χαρακτήρα έχω για φίλη, σύντροφος είμαι δύσκολη. Θέλω ανώτερο άνθρωπο, χορτασμένο, αλλά αισιοδοξώ.
-Σας αρέσουν τα μεγάλα ταξίδια σε μακρινά μέρη με φίλους. Τι χαρακτηριστικά έχουν οι δικοί σας φίλοι για να εκλαμβάνονται ως οικογένεια;
Νέα οικογένεια είναι οι φίλοι και τα κατοικίδια. «Το ‘βγαλες το παιδί βόλτα;» Είμαστε όλοι μόνοι στα διαμερίσματα με ένα κατοικίδιο. Κι αυτό είναι, ακόμα, ένα πιλοτικό μοντέλο. Οι δικοί μου φίλοι, είναι σαν κι εμένα, αγαπούν την τέχνη, γυρίζουν τον κόσμο για να ανοίξει το μυαλό τους, κυκλοφορούν τα βράδια, δουλεύουν όσο μπορούν κι όταν βρίσκουν δουλειά, δεν είναι φασίστες, δεν είναι τσιγκούνηδες, είναι ανώτεροι και ωραίοι άνθρωποι. Από μικροί, έλεγαν όλοι πόσους πολλούς και διαφορετικούς φίλους έχω. Δεν μιλάω πια με όλους, τώρα έχω 2-3. Οι μεγάλες παρέες που αγαπιόμασταν έχουν παρέλθει πια, έχουν χαράξει σημεία που δεν χωράει πια ο άλλος, δεν προλαβαίνουμε. Έχεις αυτούς που λες τα αναγκαία δεν χρειάζεται να εξηγήσεις.
-Αν εισβάλλουμε στον ιδιωτικό σας χώρο, ποιο βιβλίο θα βρούμε τυχαία ή ποιο στοιχείο του σπιτιού φωνάζει «Κωνσταντίνα»;
Τώρα διαβάζω του Ισίδωρου Ζουργού «Λίγες και Μια Νύχτες» για την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης αλλά έχω βιβλία σε κάθε γωνιά του σπιτιού, όπως και στη τσάντα μου για να χαζεύω στο λεωφορείο ή στο γύρισμα κάτι πιο ανάλαφρο, όπως το «The Actor’s Life: A Survival Guide», της Jenna Fischer. Είμαι ο συμβουλάτορας των βιβλίων για τους φίλους μου, όμως ο κόσμος δε διαβάζει πια. Αγαπημένος χώρος σπιτιού είναι το μπάνιο μου. Ένα exotic μέρος για να αποσυμπιεστείς, είναι το παιδικό δωμάτιο που το έκανα μπάνιο (γέλια).