Άρης Δημοκίδης
(Όλες οι φωτο μου είναι screenshots από ένα πολύ χαμηλής ανάλυσης βιντεάκι του 2001 στο Λονδίνο, που ανακάλυψα στον εν λόγω υπολογιστή λίγο πριν τον πετάξω)
Πετάξαμε ένα παλιό κομπιούτερ που σκονιζόταν στο τραπέζι για τουλάχιστον δέκα χρόνια. Το άνοιξα μια τελευταία φορά για να πάρω με φλασάκι ό,τι χρήσιμο μπορεί να είχε. Χρόνια ολόκληρα πέρασαν μπροστά απ’ τα μάτια μου: παλιά κείμενα, απεγνωσμένα βιογραφικά, χιλιάδες τραγούδια κατεβασμένα απ’ το audiogalaxy (με 3kb, σ’ ένα τέταρτο κατέβαζες ένα τρίλεπτο τραγούδι), ξεχασμένα παιχνίδια, σημειώματα με πράγματα που ήθελα να κάνω (κι επειδή τα είχα καταγράψει εκεί δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να τα κάνω στ’ αλήθεια).
Ήταν το πρώτο κανονικό κομπιούτερ που είχα ποτέ: το πήραμε το 2001 όταν (ξανα)πήγαμε στο Λονδίνο για σπουδές κι ενώ τώρα η χοντρή, παλιομοδίτικη οθόνη του μου φαίνεται ασύλληπτα ξεπερασμένη, τότε ήταν ό,τι πιο μοντέρνο μπορούσα να φανταστώ. Είχαμε συνδεθεί με την AOL και το pc δεν έκλεινε ποτέ.
Και θυμήθηκα το εξής: η AOL έδινε στους συνδρομητές της μια σελίδα για να την κάνουν ό,τι θέλουν, κάτι σαν προϊστορικό blogging. Είχα παίξει λίγο μ’ αυτήν, λεγόταν αναγκαστικά hometown.aol.dimokidis (λόγω του username σύνδεσης) και μόλις έψαξα αλλά δεν υπάρχει πια online. Είχα γράψει κάτι εκεί για το Turner Prize του 2001 και για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου του 2002.
Είχα ξετρελαθεί: Μπορούσες να γράψεις ένα κείμενο και να βάλεις και (μόνο) μία φωτογραφία. Κάτι δικό μου είναι στο ίντερνετ, σκεφτόμουν, και -εν δυνάμει- μπορούν να το δουν όλοι! Μετά το ξέχασα και δεν ξανανέβασα τίποτα – μέχρι που το 2005, στην Ελλάδα, με το καινούριο πια κομπιούτερ, έφτιαξα το πρώτο μου δοκιμαστικό μπλογκ και τον επόμενο χρόνο το δεύτερο, το enteka.
Τώρα στο ίντερνετ υπάρχουν εκατοντάδες ποστ μου απ’ το enteka, δεκάδες χιλιάδες κείμενα από το LIFO.gr, από άλλες δημοσιογραφικές δουλειές, συνεντεύξεις μου, αναφορές για τα παιδικά βιβλία που έγραψα, και -μόλις το έψαξα- σχεδόν 18.000 αποτελέσματα στο google για το όνομά μου.
Πετώντας όμως τον παλιό μου υπολογιστή (και συνειδητοποιώντας πως πολλά απ’ αυτά που νόμιζα ότι αμέλησα τα είχα τελικά πετύχει) κατάλαβα πως η πρώτη φορά είναι πάντα πιο δυνατή.
Ακόμη κι αν ήταν μια μικρή σελίδα με υποχρεωτικό απαίσιο τίτλο (hometown.aol.dimokidis!), ακόμη κι αν δεν μπορούσα να κάνω και πολλά πράγματα μ’ αυτήν, και παρ’ όλο που δεν την έδειξα ποτέ σε κανέναν.
Όταν πήγαινα Δημοτικό έφτιαχνα συνέχεια αυτοσχέδιες εφημερίδες και μίνι περιοδικά, με όποιο ταπεινό μέσο είχα. Μια παλιά γραφομηχανή, χαρτοκοπτικά σύνεργα, κομμένες φωτογραφίες, μια κόλλα uhu. Ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι. Και μετά, για 10 χρόνια, το ξέχασα και δεν το ξανάπαιξα ποτέ.
Όταν όμως ανέβασα μόνος μου τα πρώτα μου κείμενα στο hometown.dimokidis και τα έστησα όπως ήθελα, νομίζω πως, έκπληκτος απ’ το τι μπορούσε να κάνει η νέα τεχνολογία, είδα τελικά το μέλλον (μου).
Και τότε κατάλαβα ότι το αγαπημένο μου παιδικό παιχνίδι -η μοναχική δημιουργική δημοσιογραφία- μπορούσε να επιστρέψει και πάλι στη ζωή μου. Και, ίσως, να μη φύγει ποτέ.
