Γιώργος Τσαγκόζης
Γεννήθηκα το 1982 και δε πρόλαβα την Χούντα, παρόλα αυτά μπορώ να επαναφέρω στην μνήμη μου σαν να ήμουν παρών εκεί, την συγκλονιστική στιγμή της 17ης Νοέμβρη του 1973 που το άρμα μαρσάρει και ρίχνει την πύλη του Πολυτεχνείου.
Την έχω δει εκατοντάδες φορές, και κάθε φορά η ανατριχίλα είναι η ίδια. Όχι μόνο για το ότι χωρίς να νοιάζεται για την σύνθλιψη των ανθρώπων που ήταν εκεί, ο οδηγός γκάζωσε και έριξε την πύλη αλλά με ό,τι απάνθρωπο επακολούθησε, αλλά και για το ότι αυτοί οι άνθρωποι που έδωσαν τις εντολές, έχουν ακόμα, ουκ ολίγους, υποστηρικτές στο σήμερα.
Την ίδια ανατριχίλα ένιωσα και το 2008, όταν ήρθε η σειρά μου να καταταγώ στον ελληνικό στρατό και το χαρτί έγραφε ότι έπρεπε να παρουσιαστώ στο Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων. Για να μη τα πολυλογώ το ΚΕΤΘ έχει ένα υπαίθριο μουσείο με κάποια άρματα και έτσι όπως τα χάζευα, έπεσα σε ένα άρμα ΑΜΧ-30, γαλλικής κατασκευής, που είχε κάτι το ιδιαίτερο, ήταν το ίδιο άρμα που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου.
Ρωτώντας υπαξιωματικούς στο ΚΕΤΘ μου είπαν ότι όντως είναι αυτό και ότι κάποιοι του έχουν δώσει- για ευνόητους λόγους- το ψευδώνυμο “ο μορφωμένος”. Ένας άλλος “στρατιωτικός μύθος” έλεγε ότι είναι τοποθετημένο ούτως ώστε να φαίνεται ότι είναι απέναντι από τα άλλα άρματα του μουσείου, τύπου ότι είναι συμβολικά, απέναντί του, κάτι που δεν ισχύει.
