Μικροπράγματα
του Σωτήρη Ι. Στυλιανού
Από την ευαγγελική περικοπή που μας διηγείται την συνάντηση του Χριστού με τον Ζακχαίο (Λουκά 19, 1-10), μου κάνει εντύπωση ο στίχος 7 καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. Η απόδοση του στίχου: Όλοι όσοι τα είδαν αυτά διαμαρτύρονταν κι έλεγαν ότι πήγε να μείνει στο σπίτι ενός αμαρτωλού.
Θα ήθελα να σταθώ στον σκανδαλισμό των ανθρώπων που έβλεπαν τον Κύριο να φιλοξενείται στο σπίτι το αρχιτελώνη. Σύμφωνα με αυτά που ίσχυαν εκείνη την εποχή, ήταν δικαιολογημένοι. Δεν είχαν ακόμη διδαχθεί το «μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε». Είναι όμως εντυπωσιακή η στάση του Χριστού ο οποίος δεν στέκεται στα εξωτερικά στοιχεία, αλλά βλέπει την πρόθεση και τη δυνατότητα του Ζακχαίου να μετανοήσει. Φυσικά, ως παντογνώστης γνωρίζει και τί ακριβώς πρόκειται να συμβεί. Παρόλα αυτά, ως άνθρωπος φέρεται με τελείως διαφορετικό τρόπο από τους συγχρόνους Του.
Θαυμάζω πάντα όταν ακούω πως ο Θεός μάς αγαπάει όλους υπερβολικά και απορώ πώς είναι δυνατόν να μας αγαπάει παρά την αμαρτωλότητά μας. Ίσως βλέπει στον καθένα μας τον άγιο που θα μπορούσαμε να γίνουμε και μακροθυμεί περιμένοντας τη μετάνοιά μας μέχρι και την τελευταία στιγμή πριν το τέλος μας. Και, παρόλο που προγνωρίζει τα πάντα, εμείς, πιστεύω, μπορούμε να παίρνουμε αφορμή από την αγάπη και τη μακροθυμία Του και να αγωνιζόμαστε για να μετανοούμε και να βάζουμε αρχή για διόρθωση κάθε μέρα και κάθε ώρα, ελπίζοντας στη χάρη και στο έλεός Του.