Γιάννης Δημητρέλλος
Γυρίζουμε κάτι παραπάνω από 25 χρόνια πίσω, στο Σεπτέμβριο του 1995, σε ένα από τα πρώτα επεισόδια του talk show «Πες το στη Σεμίνα», που προβαλλόταν από το Star. Η εκπομπή είχε στο επίκεντρο της έναν καλεσμένο με την πλάτη γυρισμένη, τον Πέτρο. Ήταν ένα transgender άτομο που είχε γεννηθεί γυναίκα και όπως μας πληροφορεί η εκπομπή, λίγο πριν τα τριάντα του αποφάσισε να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου. Ο ψυχολόγος Μανώλης Μυλωνάκης, ο ζωγράφος Δημήτρης Μυταράς (!), η κοινωνική ψυχολόγος Μαριέτα Πεπελάση, η ψυχολόγος Ερμίνα Γάκη και ο δικηγόρος Δημήτρης Φίλης συνέθεταν την ομάδα των εμπειρογνωμόνων που θα συζητούσαν με τον Πέτρο πως έφτασε στην απόφαση της αλλαγής φύλου, σε μια εποχή που αυτή η ιδέα έμοιαζε πρωτόγνωρη και σε κάποιους ίσως και τρομακτική.
Τα πιο θλιμμένα μάτια του κόσμου
ΠΕΣ ΤΟ ΣΤΗ ΣΕΜΙΝΑ 25.9.1995 Πέτρος
ΠΕΣ ΤΟ ΣΤΗ ΣΕΜΙΝΑ Με την Σεμίνα Διγενή 22.09.1995Θέμα της εκπομπής: (Πέτρος)
Η Σεμίνα Διγενή προσεγγίζει τον Πέτρο με ευαισθησία, όχι σαν να είναι κάτι αλλόκοτο. Τον ρωτάει τι είναι αυτό που συνεχώς τον κάνει να νιώθει μελαγχολικός. Εκείνος απαντάει πως σε όλη του τη ζωή κρυβόταν και ένιωθε πως δεν είχε ταυτότητα. Σε άλλο σημείο της εκπομπής, ο Μυταράς θίγει το ζήτημα του ρατσισμού της κοινωνίας απέναντι στις μειονότητες, έχουν περιγράψει τον Πέτρο ως ένα φυσιολογικό άτομο, που δεν αποτελεί απειλή για κανέναν. Η Πεπελάση αντιδρά, υποστηρίζοντας πως ένα διεμφυλικό άτομο μπορεί να αποτελέσει «απειλή» για νέα παιδιά και πως ο Πέτρος πρέπει να αγωνιστεί ώστε να αποκτήσει τη νέα του ταυτότητα και όλα τα νόμιμα χαρτιά που δικαιούται. Αυτή η όξυνση εξομαλύνεται από την παρέμβαση του δικηγόρου Δημήτρη Φίλη, που θυμίζει σε όλους ότι η συμπεριφορά ενός διεμφυλικού ατόμου δεν είναι κολλητική ή «μολυσματική» προς την κοινωνία.
Η εκπομπή κλείνει με μια εντυπωσιακή – για τα δεδομένα της εποχής αλλά και για σήμερα- αποκάλυψη της Σεμίνας Διγενή για τον Πέτρο, τόσο όμορφη που δεν αξίζει να την spoil-αρουμε σε αυτό το κείμενο. Άραγε θα έκαναν το ίδιο παρουσιαστές σύγχρονων τηλεοπτικών εκπομπών;
Το τραγικό φινάλε
Απόσπασμα απ’ το βιβλίο της Σεμίνας Διγενή «Το Κίτρινο Υποβρύχιο» (εκδόσεις Πατάκη):
«Ανάμεσα σε δύο διάσημους θανάτους, της πριγκίπισσας Νταϊάνας και της Σωτηρίας Μπέλλου, φεύγει ο Πέτρος. Ίσως το πιο καλό παιδί σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
«Θα σου μιλήσω για μια απίστευτη περίπτωση» μου λέει το καλοκαίρι του ’95, ο φίλος μου γιατρός Θόδωρος Βουκίδης. «Πρόκειται για την ιστορία της Όλγας που το γυναικείο σώμα της φυλάκισε ένα αγόρι».
Μου λέει πως η Όλγα, που μεγαλώνει στην επαρχία, ζει από τις πρώτες στιγμές της παιδικής της ηλικίας την απόρριψη, και συχνά τον χλευασμό των ανθρώπων που δεν καταλαβαίνουν γιατί αυτό το παράξενο κοριτσάκι μισεί τις φούστες, τις κούκλες και τα κοριτσίστικα τσαλίμια. Το κοριτσάκι που μιλάει απλά, κάνει τις πιο βαριές δουλειές και μπορεί να συνεννοηθεί καλύτερα με τα αγόρια της γειτονιάς.
Η οικογένειά της είναι φτωχή και αυστηρή. Η Όλγα δουλεύει σκληρά για να τα βγάλουν πέρα, αλλά και για να αυτονομηθεί οικονομικά, ώστε να μπορέσει να κάνει το μεγάλο της όνειρο πραγματικότητα. Καταφέρνει να υλοποιήσει το όνειρό της πριν από μερικά χρόνια. Πετάει όλα τα διφορούμενα ρούχα που φοράει, τους περίπου αντρικούς τρόπους, την ψεύτικη φωνή με την οποία προσπαθούσε να γίνει πιο θηλυκή και χαριτωμένη, το μεταξύ αντρικού και γυναικείου κούρεμα − και γίνεται ο Πέτρος. Απαλλάσσεται απ’ ό,τι μισεί περισσότερο στο σώμα της, το γυναικείο στήθος, ολοκληρώνει πάνω στο χειρουργικό τραπέζι την αντρική της εικόνα και ξεκινάει μια καινούρια ζωή. Στο μεταξύ, τα μαλλιά της γκριζάρουν.
Τότε ακριβώς τον γνωρίζω. Μ’ ένα τζιν και ένα καρό πουκάμισο. Με αντιμετωπίζει επιφυλακτικά στην αρχή, αλλά πολύ γρήγορα γινόμαστε φίλοι, αγαπιόμαστε. Μου λέει για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει, επειδή είναι άνεργος. Του λέω να έρθει να δουλέψει στην εκπομπή μου. Δέχεται. Από τότε, δε χωρίζουμε στιγμή. Εκείνος με ξυπνάει το πρωί από το τηλέφωνο, εκείνος ανοίγει πρώτος το γραφείο και φέρνει τον καφέ στο μοντάζ. Εκείνος αποφασίζει ποια τηλεφωνήματα πρέπει να φτάσουν μέχρις εμένα και από ποια πρέπει να με προστατεύσει. Ο Πέτρος μού λέει πρώτος, γελώντας πάντα, τα νούμερα τηλεθέασης. Αγωνιζόμαστε να βγει η νέα του ταυτότητα. Όταν βγαίνει, μας κερνάει όλους γλυκά. Είναι επιτέλους ευτυχισμένος και ήσυχος. Ο αγαπημένος του αδελφός, που ζει στο εξωτερικό, είναι και εκείνος ευτυχισμένος, επειδή έχει πειστεί πως ο Πέτρος βρήκε τον δρόμο του.
Στη γιορτή του αγαπημένου μου, του χαρίζω ένα μηχανάκι, για να πηγαινοέρχεται χωρίς ταλαιπωρία. Πρωί βράδυ του λέω να προσέχει και να μην τρέχει. Προσέχει πολύ, είναι αλήθεια. Ίσως και γιατί δε θέλει ποτέ να με στενοχωρεί.
Ώσπου ένας καταραμένος Αύγουστος λήγει με τον χειρότερο τρόπο. Μου τηλεφωνούν πως ο Πέτρος, μαζί και ο αδελφός του που έχει έρθει στην Ελλάδα να τον δει σκοτώθηκαν. Ήταν σε ένα αυτοκίνητο. Τράκαραν και σκοτώθηκαν. Φυσικά, δεν το πίστεψα. Είναι άδικο να φύγει τώρα ο Πέτρος, παραμιλούσα κλαίγοντας. Σε λίγες μέρες θα του τηλεφωνούσα, για να έρθει να δουλέψουμε πάλι μαζί. Κι εκείνος θα μου έφερνε πάλι κάτι που θα είχε παραγγείλει ειδικά για εμένα, όπως εκείνο το φωτιστικό με τα βότσαλα.
Ρε συ Πέτρο, ξέρεις τι σκέφτομαι τώρα, που ακόμη δεν μπορώ να χωνέψω πως έφυγες; Αυτό που έλεγε κάποιος Καναδός περιβαλλοντολόγος: «Ίσως όλος ο κόσμος να είναι στην πραγματικότητα ένα τσιμπούσι, στο οποίο κάθε ζωντανός οργανισμός είναι προσκεκλημένος. Πρώτα, ερχόμαστε σαν καλεσμένοι. Αργότερα, προς το τέλος, γινόμαστε μέρος του μενού».
Άι σιχτίρ…»
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η Σεμίνα Διγενή φτιάχνει ολοκαίνουργιους απείθαρχους κόσμους – και παίζει μέσα σ’ αυτούς