“Πίτμπουλ είναι αυτό; Μπλέξατε” – Μεγαλώνοντας έναν τετράποδο “δολοφόνο”

Δέκα χρόνια πριν, ένα βράδυ Νοεμβρίου, βρέθηκα να κάθομαι στις κάπως άβολες, σιδερένιες καρέκλες του σταθμού ΚΤΕΛ στα Λιόσια, μπροστά από μια χάρτινη κούτα που μύριζε γάλα, με ένα κουτάβι 20 ημερών, να έχει χώσει τη μικροσκοπική του μουσούδα στον λαιμό μου, ψάχνοντας τη ζέστη που μέχρι πριν λίγη ώρα του έδινε το σώμα της μαμάς του. Ένα απαράδεκτο ταξίδι με το ΚΤΕΛ μετά, όπου ο οδηγός θεώρησε πως ένα πλάσμα 20 ημερών πρέπει να ταξιδέψει στον χώρο των αποσκευών και ένα βράδυ με μπιμπερό και γάλατα σε σκόνη, ξυπνήματα ανά μισάωρο και κλάματα, βρέθηκα στο πρώτο κτηνιατρείο που θα έμπαινα στη ζωή μου, για τα πρώτα εμβόλια. Εκεί ο κτηνίατρος μου έδωσε ένα απρόκλητο spoiler για όσα θα καταλάβαινα μετά: «Πίτμπουλ είναι αυτό; Γιατί μπλέκετε έτσι;», με είχε ρωτήσει ενώ κρατούσε το 20 εκατοστών σκυλί στην παλάμη του.

Τα Πίτμπουλ τα ακολουθεί η φήμη των «κακών σκυλιών», τον «δολοφόνων». Των σκυλιών που δαγκώνουν, επιτίθενται, που «το σαγόνι τους κλειδώνει και δεν αφήνουν το θύμα τους». Των σκυλιών που δολοφονούν, που τρώνε παιδιά, που τρελαίνονται. Μήπως βγάζουν φωτιές και από το στόμα; Τους κόβουν εδώ και χρόνια τα αυτιά και τα συνδέουν με τις κυνομαχίες, χωρίς να αναφέρονται στο γεγονός ότι είναι παράνομες και εξοργιστικά βίαιες και πως -κοίτα να δεις- δεν πάνε μόνα τους. Τα πηγαίνει ο κηδεμόνας τους ή εκτροφείς τους παράνομα.

Επιλέγουν ποια σκυλιά θα πεθάνουν. Και τελικά αποφασίζουν πως αυτά θα είναι τα Πίτμπουλ. Καταλήγουν μαντρόσκυλα, δεν κοινωνικοποιούνται με άλλα σκυλιά, επιλέγονται ως poster dogs για κάθε επίθεση σκύλου σε άνθρωπο. Μοιράζονται αυτή την επικίνδυνη «τιμή» με τα Ροτβάιλερ. Τα ποτίζουν με συμπληρώματα που τα κάνουν πιο μυώδη, τα μαθαίνουν πού να δαγκώνουν, πώς να επιτίθεται, τα κακοποιούν, τα χτυπούν ακατάπαυστα και συνήθως στις ΗΠΑ καταλήγουν σε καταφύγια. Κανείς δεν θέλει να υιοθετήσει ένα επιθετικό Πίτμπουλ, αλλά δεν μιλάει κανείς για το πώς κατέληξε επιθετικό: μέσα από συνεχόμενη βία, βάναυσες συμπεριφορές, βασανισμούς, ψαλιδιασμένα αυτιά (για να φαίνονται πιο άγρια), επιβραβεύσεις για λάθος συμπεριφορές, ελλιπέστατη ή εντελώς λανθασμένη εκπαίδευση.

“Πού το πας αυτό; Θα μας φάει”

Όταν η Gypsy ήταν δυο ετών, έχοντας περάσει τα πρώτα χρόνια της εφηβείας ενός σκύλου, τα χρόνια που χρειάζεται να προσέχεις πολύ τι επιβραβεύεις και τι όχι και να βλέπεις σαν τρελός επεισόδια Dog Whisperer, είχα καθίσει σε ένα καφέ, κάπως ικανοποιημένη από το πόσο ήρεμος ήταν ο σκύλος μου, για να τον δω να γίνεται υποκείμενο διαμάχης μεταξύ εργαζομένων και θαμώνων. Ένας νεαρός κύριος που είχε έρθει για καφέ με τους γονείς του ωρυόταν σε έξαλλη κατάσταση, εκτός εαυτού «εγώ δεν κάθομαι εδώ με έναν δολοφόνο». Μέχρι να καταλάβω πως δεν ήμουν μάρτυρας κάποιας προσωπικής συζήτησης μεταξύ γονιών και παιδιού, ο σερβιτόρος με είχε ήδη πλησιάσει για να μου πει «μην ανησυχείς, θα τον ηρεμήσουμε». Ο άγνωστος άνδρας έλεγε δολοφόνο τον σκύλο μου, φώναζε, με τους γονείς του ατάραχους και τον σερβιτόρο να αρχίζει να φουντώνει από θυμό γιατί ο άνδρας κατέληξε πως «ή ο σκύλος θα κάτσει εδώ ή εγώ». Δεν είχε «ανακαλυφθεί» ακόμα ο όρος Κάρεν, αλλά ειλικρινά, πριν δέκα χρόνια γνώρισα την πρώτη. Αρσενικού γένους. Τελικά, έκατσε ο σκύλος btw.

«Πού το πας αυτό; Θα μας φάει», μου έχει πει ντεμέκ χαριτωμένα άγνωστος στον δρόμο, ενώ άλλοι έχουν εκφράσει έναν τραγικό πεφτουλίστικο θαυμασμό για το «πώς φέρνω βόλτα το θηρίο». Κάπου εδώ πρέπει να πω πως πρόκειται για σκύλο 25 κιλών, άντε 27 όταν παχαίνει. Δεν το λες και Κάνε Κόρσο σε μέγεθος.

Η φοβερή και τρομερή φήμη των Πίτμπουλ με έχει ακολουθήσει σε ταξίδια με πλοίο, όπου κηδεμόνες άλλων σκυλιών με κοιτούσαν σαν θηριοδαμαστή, λες και το λουρί στα χέρια μου δεν καταλήγει σε νυσταγμένο σκυλί, αλλά σε λιοντάρι. Άλλες φορές βόλεψε, βέβαια, το παραδέχομαι, γιατί κατέληγα να έχω ολόκληρους καναπέδες στο κατάστρωμα για τον εαυτό μου. Εν τω μεταξύ, όσο μαμάδες κανίς κοιτούσαν τη Gypsy λες και ήταν ο Διάολος, εκείνη κοιμόταν όρθια από δραμαμίνες για σκύλους, οριακά παραπατώντας από τη νύστα. Δηλαδή αν μπορούσε να πει ένα «δεν μας χέζεις και εσύ» θα το έλεγε. Παίρνω όρκο.

Περιγράφοντας όλο τον σκυλορατσισμό που έχει δεχτεί η Gypsy (και που δέχονται τα Πιτ γενικώς) και που δεν περίμενα φέρνοντάς τη στη ζωή μου ή μάλλον ρυθμίζοντας τη ζωή μου για πάρτη της, στον τωρινό της κτηνίατρο, που το μόνο μπλέξιμο που εντόπισε στην ύπαρξή της ήταν η σίγουρη σχεδόν δυσπλασία στο ισχίο της και μια ρήξη χιαστού, αναρωτήθηκε: «δεν έχουν ιδέα πόσο ανθρωποκεντρικά είναι τα Πίτμπουλ; Αυτά τα πας σε πάρκο σκύλων και κάθονται με τους ανθρώπους. Τόσο ανθρωποκεντρικά που αν έχει βαλθεί να τα μεγαλώσει ένας μαλάκας, θα κάνουν τα πάντα για να τον κάνουν χαρούμενο. Τα πάντα όμως. Και όλα αυτά τα τραγικά που διαβάζουμε κατά καιρούς».

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΟΥΙΖ

ΚΟΥΙΖ: Τι ράτσα είναι αυτοί οι 15 σκύλοι;

29.07.2020