Γιώργος Τσαγκόζης
Μια συγκινητική στιγμή επεφύλασσε στους φιλάθλους που βρίσκονταν χτες το βράδυ στο στάδιο Γ.Καραϊσκάκης για να παρακολουθήσουν τον τελικό του Super Cup, η είσοδος των ομάδων στον αγωνιστικό χώρο, όταν ο Χάαλαντ, ο επιθετικός της Manchester City, μπήκε στο γήπεδο κρατώντας το χέρι του 11χρονου Λέανδρου.
Ο Λέανδρος έχασε την όραση του όταν ήταν 2.5 ετών και από τότε δεν έχει πάψει να μας δείχνει ότι είναι ένας μεγάλος μαχητής της ζωής.
Photo: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ο μικρός έχει πρωταγωνιστήσει πριν από μερικά χρόνια το βίντεο της UEFA για την καμπάνια “A ball for all” που το εμπνεύστηκε ο Ηλίας Μάστορας και έγινε για να βοηθήσει τα παιδιά με προβλήματα όρασης.
Και κατάφερε να μας συγκινήσει, πρώτη φορά, όταν το 2022, όταν σκόραρε στην κατάμεστη Τούμπα, το γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας του ΠΑΟΚ και αποθεώθηκε από τους φιλάθλους.
Η περιπέτεια του Λέανδρου ξεκίνησε όταν ήταν 2 ετών και, διαγνώστηκε με όγκο διαμέτρου 10 εκατοστών στον εγκέφαλο και έπρεπε να χειρουργηθεί άμεσα καθώς κινδύνευε η ζωή του. Χάρη στον νευροχειρουργό Βασίλη Ζούντζα, στον οποίο ο Λέανδρος, όπως λέει ο πατέρας του, οφείλει τη ζωή του, κατάφερε να βγει νικητής ύστερα από 20 μέρες στην εντατική ιδιωτικής κλινικής της Θεσσαλονίκης.
Όπως είπε χαρακτηριστικά ο πατέρας του κος Παπαχαραλαμπίδης:
“Όταν βγήκε από την κλινική και επιστρέψαμε σπίτι, με ρώτησε “πότε θα ανάψουμε τα φώτα και γιατί τα έχουμε κλειστά”»,
«Όταν κανείς καλείται να αντιμετωπίσει το σκοτάδι της τύφλωσης έχει δυο επιλογές. Η πρώτη είναι αυτή της απελπισίας, της εσωστρέφειας, της μοιρολατρίας και της παραίτησης, διότι όλα όσα γνώριζες, χάνονται. Όλα όσα επιθυμούσες, διαγράφονται. Ο κόσμος των άλλων δεν είναι ο δικός σου κόσμος. Η δεύτερη επιλογή είναι αυτή που μού δίδαξε ο γιος μου, όταν ήταν δύο ετών και ύστερα από μία επέμβαση ζωής και θανάτου έχασε την όρασή του. Είναι η επιλογή της μαχητικότητας, η επιλογή του χαμόγελου, της αισιοδοξίας και της αγάπης για τη ζωή […] Νιώθω εξαιρετικά περήφανος γι’ αυτόν, που στέκεται καθημερινά οδηγός μου”
Αυτές είναι οι εικόνες που θα θέλαμε να βλέπουμε στα γήπεδα, εικόνες ελπίδας και αισιοδοξίας, γιατί στην τελική αυτό είναι που πρέπει να προσφέρει ο αθλητισμός.