Γιάννης Δημητρέλλος
Τις προάλλες ανακάλυψα ένα site που λεγόταν Overemployed: Έδινε συμβουλές σε ανθρώπους που εργάζονται σε δύο ή περισσότερες δουλειές παράλληλα, ώστε να φτάσουν στην πολυπόθητη «οικονομική ελευθερία», δηλαδή να μπορούν να πληρώνουν τους φόρους/λογαριασμούς τους και να ψωνίζουν στο supermarket χωρίς «συγκράτηση» και σαν μεταμοντέρνη Αλίκη Βουγιουκλάκη να φωνάζουν «βάλε και χαλβά, βάλε και τυρί, βάλε κι ελιές, θα το κάψουμε κυρ Στέφανε!». Πριν περίπου πέντε χρόνια, ήμουν κι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Το πρωί πήγαινα στο γραφείο μου και μετρούσα οκτώ εργάσιμες ώρες. Το βράδυ από τις 8 και μετά, μετρούσα άλλες 4-6 ώρες, σε απευθείας σύνδεση με Νέα Υόρκη. Δούλευα δύο δουλειές, σε καθημερινή βάση. Αυτή είναι η ιστορία του πως επέζησα.
Το μειδίαμα του τρόμου
Το 2016 η Αθήνα ήταν το νέο Βερολίνο (όπως έλεγαν οι influencers της εποχής), το Κουκάκι – υποθέτω- μια μεσογειακή Σίλικον Βάλεϊ με νέους επιχειρηματίες που προσπαθούσαν να ισορροπήσουν το ψυχοσωματικό/επαγγελματικό burn οout του να δουλεύεις 14ώρο καθημερινά, με το να πίνουν 4-5 κοκτέιλ σε all – day bars και να φλερτάρουν μέτρια μέσα από mobile εφαρμογές. Περνούσα κι εγώ για νέος επιχειρηματίας σε άγνωστες γυναίκες, λίγο πριν συστηθώ ως δημοσιογράφος ανερχόμενου καναλιού και λίγο πριν εισπράξω ένα μειδίαμα και μια ερώτηση αμηχανίας, ένα σχεδόν υπόκωφο «πάτε καλά ε; πληρώνεστε ε;».
Το Μάιο του 2016, σ’ εκείνη τη σημαντική συνάντηση στο Κουκάκι ευτυχώς δεν περίμενα κάποια γυναίκα με τη συνθήκη ενός ερωτικού ραντεβού, αλλά τον μελλοντικό διευθυντή στη δεύτερη δουλειά μου, τον Χ.
Ήταν ένας κουλ Ελληνοαμερικάνος, που δεν κόλλαγε στα κλισέ των επαγγελματικών ραντεβού. Ο Χ. ζητούσε έναν προσωπικό βοηθό με έφεση στο κείμενο για την επιχείρηση του, μια ψηφιακή πλατφόρμα με πρωτογενές περιεχόμενο που αφορούσε την βιομηχανία του αμερικάνικου σινεμά και όχι μόνο. Δίναμε τα χέρια μετά από μια σύντομη κουβέντα, όπου μου έδειξε αμέσως ότι πίστεψε σε ‘μένα και ήθελε να συνεργαστούμε. Ήταν όμορφο να ξεφεύγεις από τα αυστηρά corporate όρια. Ήταν μια πρόσκληση με ρίσκο, που πήρα χωρίς δισταγμό. Άλλωστε δούλευα πολύ, πληρωνόμουν λίγο, η δεύτερη δουλειά ήταν μονόδρομος. Συμφωνήσαμε αμέσως.
Νέα Υόρκη μέσω Πειραιά
Δεν τα κατάφερνα στο αμερικάνικο κείμενο. Ο Χ. το πήρε αμέσως από τις αρμοδιότητες μου και πριν ακόμα στείλω το πρώτο μου κείμενο, το είχα δει και είχα νιώσει όπως ο Αλέξης Τσίπρας λίγο πριν πάρει το Proficiency. Ευτυχώς, δεν είχε καμία σημασία.
Τους μήνες που ακολούθησε, κάθε βράδυ, στην εταιρεία του Χ. έκανα ένα σωρό διαφορετικές δουλειές: Εκεί που τα φύλλα του Excel μου θύμιζαν διάλεκτο της Γραμμικής Β’, ξαφνικά τα «έπαιζα» στα δάκτυλα, όπως ένας Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής μια ασπρόμαυρη μπάλα. Μέχρι και επικοινωνίες με Αμερικάνους μεσίτες έκανα για την μετακόμιση του γραφείου του Χ. Ήταν ίσως η πρώτη μετακόμιση εντός της Νέας Υόρκης που έγινε μέσα από ένα κρησφύγετο στον Πειραιά.
Πώς τελείωσε
Ας ξεκινήσουμε από μια κυνική παραδοχή: Είναι πολύ «γλυκό» να παίρνεις δύο αμοιβές από δύο διαφορετικές δουλειές. Το βάρος του να είσαι overemployed μπορεί εύκολα να ισοσκελιστεί από την γλύκα δύο διαφορετικών αμοιβών, τη στιγμή που όλοι γύρω σου παλεύουν με 10-12 ώρες καθημερινής εργασίας και έναν, καχεκτικό συνήθως, μισθό. Στο τέλος αυτής της κυνικής παραδοχής όμως, βρίσκεται μια ακόμα πιο σκληρή αλήθεια: Δουλεύοντας όλη – κυριολεκτικά όλη – τη μέρα, κάθε μέρα, παύεις να έχεις προσωπική ζωή. Οι φίλοι μπαίνουν σε ένα «σεντούκι» που φυλάς κάτω από το μαξιλάρι σου και ανοίγεις, μόνο όταν μπορείς επιτέλους να ανοίξεις τα μάτια σου χωρίς νύστα. Οι σχέσεις κάθε είδους μπαίνουν στον πάγο, γιατί πολύ απλά δεν προλαβαίνεις.
Το «γαμώτο» για την πρωινή δουλειά που επιμένει να μην πληρώνει καλά, καταλήγει να αγγίζει τα όρια της οργής. Αυτό το «λίγο πριν την οργή» στάδιο, είναι εκείνη η εποχή που νιώθεις έτοιμος να πάρεις ένα μεγάλο και δύσκολο ρίσκο, να αφήσεις μια «σίγουρη» δουλειά προκειμένου να κερδίσεις μια νέα εργασιακή πρόκληση, που περιλαμβάνει ταυτόχρονα και μια αξιοπρεπή καθημερινότητα, με χρόνο για ξεκούραση και προσωπική ζωή. Σε αυτό το «λίγο…» παραιτήθηκα από την τότε πρωινή μου δουλειά (ύστερα από ενάμιση χρόνο διπλής, παράλληλης εργασίας) φώναξα Over and Out στη βραδινή εργασία και από τη Νέα Υόρκη «προσγειώθηκα» Αθήνα ξανά. Η νέα αρχή περιλάμβανε μια πιο απαιτητική, πιο δύσκολο και πιο επικερδή πρωινή δουλειά.
Στην Αθήνα του 2021, ύστερα από μια δεκαετή οικονομική κρίση και μια πανδημία το μόνο σοκαριστικό είναι πως οι «διαδρομές» όπως αυτή που περιέγραψα, χωρίς διαχωριστικές γραμμές και σύνορα, δεν είναι πια καθόλου σοκαριστικές.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τι είναι το μετά-πανδημικό στρες – Πώς θα καταλάβεις αν το έχεις