Δημήτρης Καβατζικλής
Πολλοί από εμάς μπορούμε να θυμηθούμε μια εποχή που η τεχνητή νοημοσύνη θεωρούνταν όνειρο επιστημονικής φαντασίας. Αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί. «Μέσα σε μια δεκαετία», γράφει ο blogger Samuel Hammond, «η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν κόσμο στον οποίο οι απλοί άνθρωποι θα έχουν περισσότερες δυνατότητες από ό,τι ένας πράκτορας της CIA σήμερα. Θα μπορούμε να ακούμε μια συνομιλία από το απέναντι διαμέρισμα χρησιμοποιώντας δονήσεις ήχου. Θα μπορούμε επίσης να αντικαταστήσουμε το πρόσωπο και τη φωνή μας με αυτά κάποιου άλλου σε πραγματικό χρόνο, αναφέρει το openculture.
Και αυτό είναι το καλό κομμάτι. «Οι θάνατοι από drone θα είναι καθημερινό φαινόμενο και τα δικαστήρια θα πλημμυρίσουν από αγωγές. Γιατί ποιος θα πληρώσει δικηγορικά τέλη όταν θα μπορείς να υποβάλλεις μήνυση από το τηλέφωνό;». Όλα αυτά ακούγονται αρκετά δυσοίωνα, αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι. Μπορούμε να καταπολεμήσουμε τη φωτιά της τεχνητής νοημοσύνης με πυρκαγιά τεχνητής νοημοσύνης και να στην πορεία να προσαρμόσουμε τη στρατηγική μας». Μπορείτε να ακούσετε το πώς στο παρακάτω animation, που βασίστηκε σε μια συνέντευξη του επιστήμονα υπολογιστών Stuart Russell.
Δείτε το βίντεο
«Το πρόβλημα με τον τρόπο που κατασκευάζουμε συστήματα AI τώρα είναι ότι τους δίνουμε έναν συγκεκριμένο στόχο», λέει ο Russell. «Οι αλγόριθμοι απαιτούν από εμάς να προσδιορίσουμε τον στόχο χωρίς να λαμβάνει υπόψη το τίμημα. Η λύση σε αυτό το πρόβλημα, υποστηρίζει ο Russell, είναι ο προγραμματισμός με λιγότερη αυτοπεποίθηση: «Όταν κατασκευάζεις μηχανές που πιστεύουν με βεβαιότητα ότι πρέπει να πετύχουν τον στόχο που έθεσες, τότε έχεις ένα είδος ψυχοπαθητικής συμπεριφοράς και νομίζω ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους».
Μια λιγότερο υπαρξιακή αλλά πιο κοινή ανησυχία έχει να κάνει με την ανεργία. Η πλήρης αυτοματοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης θα εξαλείψει εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Το διήγημα επιστημονικής φαντασίας του E. M. Forster«The Machine Stops», που γράφτηκε το 1909, οραματίζεται ένα μέλλον στο οποίο «όλοι εξαρτώνται πλήρως από τις μηχανές» και λειτουργεί ως προειδοποίηση ότι «αν παραδώσεις τη διαχείριση του πολιτισμού σου σε μηχανές, τότε χάνεις το κίνητρο να τον καταλάβεις μόνος σου ή να διδάξεις στην επόμενη γενιά πώς να τον καταλάβει». Το μυαλό, όπως λέει και η παροιμία, είναι υπέροχος υπηρέτης αλλά φοβερός αφέντης. Το ίδιο ισχύει και για τις μηχανές.
