Δημήτρης Καβατζικλής
Όλα ξεκίνησαν με ένα σημείωμα που έλεγε: «Πήγαινε μια βόλτα». Η Βρετανίδα συγγραφέας Katherine May, που έγινε μπεστ σέλερ με το βιβλίο της «Wintering», αντιμετώπισε δύσκολες στιγμές κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Βαριόταν, ήταν ανήσυχη, είχε πάθει burn out. Η αγαπημένη της συνήθεια, το περπάτημα, είχε διακοπεί όπως και άλλες δραστηριότητες που της έφερναν ευχαρίστηση: το να μαζεύει βότσαλα, το κολύμπι, το διάβασμα, γράφουν οι New York Times.
«Δεν υπήρχε τίποτα που να μου κινεί το ενδιαφέρον», είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της. «Ένιωθα ότι το κεφάλι μου ήταν κάπως γεμάτο και άδειο ταυτόχρονα».
Στο τελευταίο της βιβλίο, με τίτλο «Enchantment», περιγράφει πώς κάποιες συγκεκριμένες ενέργειες τη βοήθησαν να ανακαλύψει μικρά πράγματα που την γέμισαν με θαυμασμό και δέος και την έκαναν να νιώσει ξανά ζωντανή. «Πρέπει να συνεχίσεις μέχρι να νιώσεις αυτό το μυρμήγκιασμα που σου λέει ότι έχεις βρει κάτι μαγικό», λέει.
Και μας δίνει συμβουλές για το πώς μπορούμε να το πετύχουμε κι εμείς
Παρατήρησε τον κόσμο γύρω σου
«Πρέπει να βρούμε την ταπεινότητα να είμαστε ανοιχτοί στις νέες εμπειρίες και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να μάθει καινούργια πράγματα. Αυτό είναι πιο εύκολο να ειπωθεί παρά να γίνει. Άφησε τον εαυτό σου να ξεπεράσει εκείνες τις σκέψεις που σου λένε ότι κάτι είναι ανόητο ή άσκοπο ή χάσιμο χρόνου, ή ότι είσαι πολύ απασχολημένος για να το κάνεις. Αντίθετα, δώσε στον εαυτό σου την άδεια να ποθεί αυτή την επαφή και αυτό το συναίσθημα ότι μπορεί να επικοινωνήσει με κάτι μεγαλύτερο».
Η είσοδος σε μια τέτοια κατάσταση μοιάζει με την εκγύμναση ενός μυ. Βάλε τον εαυτό σου σε αυτή τη νοοτροπία και σταδιακά γίνεται όλο και ευκολότερο. Πρώτον, πρέπει να «ενδώσεις στη γοητεία» που νιώθεις στην καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα, να ενθουσιάζεσαι πραγματικά με πράγματα που σου προκαλούν χαρά. Χωρίς όμως να πιέζεις τον εαυτό σου. Το κλειδί είναι να συνεχίσεις να ψάχνεις τα πράγματα που σε κάνουν να χαίρεσαι και να πιστεύεις ότι θα τα συναντήσεις μπροστά σου.
Μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό: «Έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι όλα πρέπει να είναι μεγάλα», λέει. «Στην πραγματικότητα όμως, μπορούμε απλώς να ζήσουμε πολλές μικρές ζωές σε κάθε αναπνοή μας».
Κάνε στον εαυτό σου μια απλή ερώτηση
Αντί να σκέφτεσαι τι βρίσκεις υπέροχο, κάνε στον εαυτό σου μια διαφορετική ερώτηση: Τι σε ηρεμεί; Μια βόλτα. Μια επίσκεψη σε ένα μουσείο; Ίσως σου αρέσει να παρακολουθείς τα σύννεφα. Ό,τι κι αν είναι, βρες τρόπο να το κάνεις.
Για μερικούς ανθρώπους, αυτή η χαλαρωτική στιγμή μπορεί να βρίσκεται σε έναν τόπο λατρείας ή ενώ κοιτάζουν το φεγγάρι. «Το φεγγάρι είναι τόσο όμορφο. Όταν το κοιτάς δεν μπορείς παρά να παρατηρήσεις τα αστέρια και τους πλανήτες του νυχτερινού ουρανού. Είναι απλά υπέροχη ασχολία. Και είναι τόσο εύκολο».
Σκέψου με τον δικό σου τρόπο
Αν θέλεις να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο στις σκέψεις σου, μην προσπαθείς να το κάνεις με τον «σωστό» τρόπο. Όταν η ίδια μάθαινε να διαλογίζεται, για παράδειγμα, σκόπευε να το κάνει δύο φορές την ημέρα για 20 λεπτά, αλλά όχι πριν ή μετά τον ύπνο και ποτέ μετά το γεύμα. Μετά, έγινε μητέρα και το να βρει τον χρόνο για διαλογισμό έγινε πιο δύσκολο.
«Φτάνεις σε ένα σημείο της ζωής σου που σκέφτεσαι: «Είναι απλά αδύνατο. Για πολύ καιρό πίστευα ότι απέτυχα».
Τελικά, συνειδητοποίησε ότι το πρόβλημα δεν ήταν ότι δεν είχε προσπαθήσει αρκετά, ήταν ότι αυτοί οι κανόνες δεν ήταν για εκείνη. Είχαν δημιουργηθεί από κάποιον που δεν είχε βρεθεί ποτέ στη θέση της. Τώρα διαλογίζεται με διαφορετικό τρόπο. Μερικές φορές το κάνει για πέντε λεπτά στη μέση της νύχτας ή ενώ περπατά στο δάσος.
«Ο σκοπός δεν ήταν να καθαρίσω το μυαλό μου», λέει. «Πρόκειται για ένα είδος αργής επεξεργασίας όλων εκείνων των πραγμάτων που προκαλούν φαγούρα στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου».
Κάντο γιατί νιώθεις καλά
«Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η αναζήτηση ευχαρίστησης για χάρη της ευχαρίστησης είναι κατά κάποιον τρόπο αφελής», λέει η May. Με άλλα λόγια, είναι πιο πιθανό να αποδίδουμε αξία σε πράγματα που θεωρούνται πρακτικά και αποτελεσματικά.
Αλλά δεν χρειαζόμαστε έναν επιτακτικό λόγο για να κάνουμε κάτι που μας φέρνει χαρά. Για παράδειγμα, ένα από τα χόμπι της είναι το κολύμπι στο κρύο νερό. Δεν το κάνει για να κάψει θερμίδες αλλά επειδή είναι γι’ αυτήν «η απόλυτη ευχαρίστηση». Για να μην αναφέρουμε «πόσο αισθησιακό είναι και όλες τις ορμόνες που απελευθερώνει».
Παρόλο που αρχικά παρακολούθησε ένα μάθημα μελισσοκομίας για να μάθει πώς να φτιάχνει μέλι, αυτός ο στόχος έγινε λιγότερο επείγων όταν γέμισε δέος ως μαθήτρια. «Θα μπορούσα ακόμα να το κάνω, αλλά τώρα συνειδητοποιώ ότι αυτό δεν ήταν αυτό που ήθελα».
Ήταν η σχέση με τους δασκάλους και τους συμμαθητές της που ξεπέρασε κάθε φιλοδοξία της. «Θέλω να το πάρω αργά, να απορροφήσω τα μαθήματά, να με τσιμπήσουν οι μέλισσες», γράφει. Και περιέγραψε την εμπειρία: «Κάνουν τόσο θόρυβο όταν τραγουδούν όλες μαζί. Η μυρωδιά του μελιού και της πρόπολης, ο καπνός, ο τρόπος που δονείται ολόκληρο το κουτί κάτω από τα χέρια σου, είναι η απόλυτη επαφή μεταξύ ανθρώπου και μέλισσας».
