Πώς θα έπρεπε να είναι το σποτ για το συνωστισμό στις πλατείες

Άλλοι το είδαν σαν μια τελείως συνηθισμένη, καθημερινή διαφωνία ενός ζευγαριού, άλλοι ως σεξιστικό, πάντως το σενάριο της διαφήμισης της Πολιτικής Προστασίας με πρωταγωνιστή τον Χρήστο Λούλη σίγουρα δεν απευθυνόταν εκεί που έπρεπε, δηλαδή στη νεολαία.

Κάποιος θα πει, ναι αλλά υπάρχουν και οι αντιεξουσιαστές που μετά από τόσους μήνες στο σπίτι (και μετά τις επεμβάσεις της αστυνομίας) δεν πρόκειται να πειστούν ό,τι και να τους πει το κράτος – αντίθετα, μόνο να τους εξαγριώσει μπορεί.

Για τους υπόλοιπους όμως που γεμίζουν τα πάρκα χωρίς μέτρα προστασίας (αλλά φρικάρουν στην ιδέα να ανοίξουν τα σχολεία γιατί θα είναι «πολύ επικίνδυνο»), σίγουρα θα μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο.

Λέει ο Γιώργος Πασχαλίδης, διαφημιστής, Creative Director στη Socialab:

Προσωπικά και επαγγελματικά, το σποτ με τον Λούλη δεν το βρήκα σεξιστικό. Δεν είναι αυτό το θέμα όμως πιστεύω.

Το βρήκα όμως άστοχο. Που αυτό πιστεύω είναι το όποιο θέμα.

Γιατί ο Λούλης μάλλον σε εμένα μιλάει, μιλάει σε 35 plus σίγουρα έστω (εγώ είμαι 40+). Δεν μαζεύεται αυτό το κοινό στις πλατείες. Δεν είναι αυτό το κοινό “οι ανυπάκουοι νέοι που αντιδρούν”. Ή έστω “οι νέοι που τόσο καιρό κλεισμένοι μέσα, θέλουν να βγουν έξω, να κοινονικοποιηθούν, να φλερτάρουν, να ερωτευτούν και κλειστά τα μπαρ κλπ πού θα πάνε;”

Είναι επίσης άστοχο, πέρα από τη λογική και το φορμάτ του, γιατί είναι ένα σποτ φτιαγμένου σε όρους τηλεόρασης (όχι μόνο μηντιακά, αλλά και ως φορμάτ), που ποιος 16-24 βλέπει τηλεόραση. (απάντηση: ελάχιστοι). Αυτό επίσης το κοινό δεν βλέπει και αυτό το περιεχόμενο σε αυτό το φορμάτ (εννοώ έναν κάποιον να του μιλάει για κάποια δευτερόλεπτα, εκτός άλλου γενικότερου πλαισίου).

Και θα μου πεις, καλά, ωραία η χαζοκριτική σου, τι θα έπρεπε να γίνει;

Nα παίρναμε και να φτιάχναμε μια ομάδα με καμιά δεκαριά influencers, youtubers κλπ που όντως μιλάνε σε αυτά τα κοινά (καλησπέρα 2J).

Να φτιάχναμε μια 360 καμπάνια, με την τηλεόραση όχι ως εμπροσθοβαρές μέσο, αλλά ως βοηθητική.

Να μιλούσανε για αυτό instagramers, tiktokers, youtubers. Με τη γλώσσα που ξέρουν, με μια ελευθερία, ναι και με μπινελίκια κλπ.

Να ψάχναμε λίγο την trap σκηνή, να βρίσκαμε ποιοι αυτοί τη στιγμή είναι οι πιο δημοφιλείς, να βγάζαμε ένα τραγούδι με στίχους, κάτι.

Αυτά νομίζω ίσως είχαν κάποιο αποτέλεσμα, μιλάω επικοινωνιακά και έτσι πρόχειρα που το σκέφτομαι.

***

Πραγματικά απορώ πως δεν έχει γίνει (ακόμα). Ο Λούλης και η Λέχου είναι πολύ καλοί αλλά για άλλες ηλικίες. Και στην τελική, ποιος 17χρονος τους ξέρει ή θα νοιαστεί να ακούσει αυτούς τους «boomers»;