Γιώτα Κωνσταντινίδου
Η Αγγελική Δημητρακοπούλου, είναι η Αθηνά από το Λόγω Τιμής, 20 χρόνια μετά. Το κορίτσι με την ήμερη δύναμη και τη συγκροτημένη σκέψη εξελίσσεται σε μια πετυχημένη γυναίκα που διεκδικεί σθεναρά τον εαυτό της και τη ζωή της απέναντι σε οτιδήποτε την εμποδίζει να βρει την πραγματική ευτυχία. Η ηθοποιός μας μιλά για τα στοιχεία που αντλεί από τον ρόλο της αλλά και τη δική της φιλοσοφία ζωής ως μητέρα και σχεδιάστρια.
-20 χρόνια μετά. Τόσα ώστε να αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου και ο ίδιος ο άνθρωπος. Σ’ αυτή την παρέα τι τους ενώνει;
Αυτό έχει να κάνει με την αποδοχή. Όταν κάποιοι άνθρωποι συναντιούνται και αποδέχονται ο ένας τον άλλο δημιουργούν μια συνέχεια στη ζωή.
-Είναι μια μεγάλη επιστροφή και για εσάς;
Δεν είναι τόσο συνειδητό. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν δεν ήταν η συγκεκριμένη δουλειά πώς θα συνέβαινε να μπω πάλι σ’ αυτό το κλίμα. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι επειδή είναι το «Λόγω Τιμής» και είναι ένα σημείο αναφοράς για μένα διαδραμάτισε το δικό του ρόλο, αλλά από την άλλη, έχω μάθει να αποδέχομαι τα πράγματα που έρχονται στο δρόμο μου και να μην αναρωτιέμαι γιατί.
-Στη σειρά, στο επίκεντρο είναι η φιλία, η εφηβική που γίνεται ενήλικη και συνεχίζεται και σε μια μεγαλύτερη ηλικία. Είναι η φιλία, η νέα οικογένεια;
Η φιλία είναι οι άνθρωποι που επιλέγουμε, ίσως, όχι συνειδητά και δεν μας τους επιβάλλει κανείς, οπότε η βούλησή μας είναι πολύ έντονη. Γι’ αυτό, πιθανόν, αυτές τις σχέσεις τις διαφυλάττουμε πιο πολύ από μια σχέση που έχουμε κληρονομήσει. Ενώ, λοιπόν, η φιλία στηρίζεται στη βούλησή μας φαίνεται να έχει και στοιχεία κληρονομιάς γιατί είναι ο συνδυασμός χαρακτηριστικών που κουβαλάει ο καθένας μας και δένουν αυτή τη σχέση. Μπορεί η οικογένειά μας και ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει να ορίζουν σε ένα σημείο τις φιλίες μας.
-Η Αθηνά είναι η γήινη, ήρεμη δύναμη, που οπλίζεται με δικαιοσύνη και αντικειμενικότητα απέναντι στις καταστάσεις. Είναι τα στοιχεία μιας καλής φίλης αυτά;
Η Αθηνά είναι πολύ παρατηρητής. Αφήνει τα πράγματα να συμβούν και τα κοιτάζει από μια απόσταση, σαν να μην συμμετέχει και όταν της ζητηθεί, εκφράζει τη γνώμη της. Αυτό με γοητεύει στην Αθηνά, ότι εκφέρει άποψη όταν της ζητηθεί, κάτι σπάνιο, καθώς οι άνθρωποι συνήθως κρίνουν πριν τους ζητήσεις τη γνώμη τους. Επειδή αποδέχεται τα πράγματα όπως έρχονται, αυτό την καθιστά μια ήρεμη δύναμη. Είναι ένας συνδυασμός δύο πραγμάτων, ενός βαθύ συντηρητισμού και ενός ελεύθερου πνεύματος. Αυτό, ίσως, την έκανε να μοιάζει εκτός ηλικίας όταν ήταν μικρότερη. Σαν να γίνεται ένας εσωτερικός πόλεμος μέσα της. Μελετώντας τον ρόλο 20 χρόνια μετά, μου ήταν όλο αυτό πιο ευδιάκριτο απ’ ό,τι ήταν τότε.
-Έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το Μάνο, σε εκείνη θα στραφεί για συμβουλή.
Και εκείνη το αντίστροφο. Μοιράζονται κάτι κοινό. Ο Μάνος και κατά συνέπεια και ο Άλκις Κούρκουλος, αλλά και εγώ, δεν επηρεάζουν τα πράγματα, δέχονται τη ζωή έτσι όπως έρχονται. Δεν φοβούνται να καταλογίσουν στους εαυτούς τους αυτά που τους αναλογούν. Εκεί δένουν πολύ κι ας μην έχουν καθημερινή επαφή. Είναι από εκείνους τους φίλους που δεν βλέπονται συχνά, αλλά όταν συναντηθούν είναι εκεί ο ένας για τον άλλο.
-Μια γυναίκα πετυχημένη αδυνατεί να μοιραστεί τις επιλογές της στον πατέρα της. Τι φοβάται και τι αναζητά;
Αφορά κυρίως στο κομμάτι του συντηρητισμού που η ίδια φέρει και της είναι κληροδοτημένο από την οικογένειά της και ειδικά από τις προσδοκίες που είχε ο πατέρας της από αυτήν. Ενώ κουβαλάει όλο αυτό το φορτίο και δεν την αφήνει να ησυχάσει εσωτερικά, ακολουθεί ταυτόχρονα και τον εαυτό της, ο οποίος βρίσκεται σε αναζήτηση και πάει και κόντρα σε όλο αυτό. Δεν θα έλεγα ότι ζει ανοιχτά τη ζωή της απλά δεν αρνείται τις προκλήσεις που της έρχονται. Ο πατέρας της είναι ένας άνθρωπος που απέρριψε και τα δύο του παιδιά γι’ αυτό που είναι. Το ένα το απέρριψε φανερά, τον αδερφό μου και από εμένα περιμένει το βάρος των προσδοκιών επί δύο. Αυτό όλο μπερδεύει την Αθηνά. Είναι βαρύ να το επωμίζεται μόνη της μαζί και με τις ενοχές που φέρει. Όταν συνάπτει σχέση μ’ αυτό το κορίτσι που της προκύπτει, βρίσκεται πάλι σε έναν πόλεμο ανάμεσα στο συντηρητισμό και στο άνοιγμά της. Δεν επιθυμεί να του το χρεώσει αλλά θέλει να καταλάβει αν ευθύνεται αυτός για το γεγονός ότι η ίδια δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Ο θυμός της βρίσκεται ακριβώς εκεί. Του επιρρίπτει ευθύνες για τα μπερδεμένα συναισθήματά της. Το πόσο ήσυχοι είμαστε με τις επιλογές μας ή όχι σχετίζεται με τις ενοχές που κουβαλάμε από την οικογένειά μας. Αυτό το θεωρώ κάτι πολύ σημαντικό και ως μαμά που μεγαλώνω δύο κορίτσια η αγωνία μου είναι να τους δημιουργήσω όσο λιγότερο ενοχές γίνεται.
-Η σκηνή με τον πατέρα της είναι πολύ συγκινητική. Διεκδικεί εκείνη τη στιγμή τον εαυτό της;
Διεκδικεί την ελευθερία της, «άσε με να ησυχάσω». Πολλοί άνθρωποι βασανίζονται να κυνηγούν τις προσδοκίες που τους έχουν φορτώσει, δημιουργούν κακές σχέσεις με άλλους, με τον εαυτό τους, η κληρονομιά αυτή συνεχίζεται και το συμβόλαιο δεν σπάει. Η αποδοχή, είναι, λοιπόν, που κρατάει τους ανθρώπους μαζί. Είμαστε πολύ επικριτικοί με τους άλλους και αυτό ξεκινάει με το γεγονός ότι είναι πιο εύκολο να βιώσουμε τη ζωή μας συγκεντρωμένοι στις πράξεις των άλλων παρά στις δικές μας. Είναι ότι δεν θέλω να δω τι είμαι. Οι μαμάδες γιατί δεν θέλουν να στραφούν στον εαυτό τους κάνουν focus στα παιδιά τους και ζουν τη ζωή των παιδιών τους. Κι αυτή είναι μια αλυσίδα που δεν σπάει, αν είσαι ένας τέτοιος γονιός τότε το παιδί σου θα επαναλάβει τα δικά σου λάθη στο δικό του παιδί.
-Όταν αποτραβηχτήκατε από την υποκριτική για να μεγαλώσετε τα παιδιά σας, ασχοληθήκατε με κάτι τελείως διαφορετικό.
Μου προέκυψε. Όλα τα πράγματα τα βίωνα όπως μου ερχόντουσαν. Όταν έκανα παιδιά, κατάλαβα ότι θέλω το χρόνο μαζί τους. Ότι μου είναι σημαντικό να είμαι δίπλα τους. Ότι επιλέγω να είμαι αυτό. Είχα, όμως, μια δημιουργικότητα που δεν ήξερα τι να την κάνω. Με γοήτευε το να μεταμορφώνονται τα πράγματα. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φτιάχνω από πορσελάνη φωτιστικά τρισδιάστατα με ιστορίες παραμυθιών, κάτι που ήταν ασύμφορο και μου έπαιρνε μήνες. Αυτό δεν κοστολογείται, ούτε πουλιέται. Οπότε οδηγήθηκα στη δημιουργία ρούχων. Με συνεπαίρνει πώς ένα ύφασμα γίνεται ρούχο γιατί όλο αυτό έχει κανόνες. Διδάχτηκα μέσα από την αποτυχία γιατί δεν ήξερα. Η αποτυχία είναι αυτή που σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις και είναι πιο σημαντική από την επιτυχία.
-Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που δημιουργήσατε;
Ήταν μια πάρα πολύ αστεία, τεράστια τσάντα μέσης που πουλήθηκε. Με αφορά προσωπικά το ποιος αγοράζει κάτι που δημιουργώ και τι ρόλο παίζει στη ζωή του. Δεν έχω αναπτύξει τόσο εμπορική σχέση με τα πράγματα που φτιάχνω κι αυτό δημιουργεί ένα συναίσθημα. Παρατηρώ φίλες μου που έχουν κρατήσει δικές μου δημιουργίες για 7 ή 10 χρόνια και μου αρέσει πολύ, αν και τις μαλώνω γιατί αυτό είναι κάτι πολύ παλιό. Έτσι όπως εμπλέκεσαι με τους ρόλους σου ως ηθοποιός και υπάρχει αυτή η σύμβαση ανάμεσα στο θεατή και στον ηθοποιό και γεννιέται αυτή η συνενοχή με τον ίδιο τρόπο αυτό μπορεί να επεκταθεί και σε άλλα πράγματα. Εγώ είχα την τύχη να το ανακαλύψω αυτό. Δεν σας κρύβω ότι έβλεπα πολλούς συναδέλφους να υπογράφουν μια συλλογή αλλά εγώ δεν ήθελα να συνδεθώ με τα προϊόντα μου ως ηθοποιός αλλά να εμπλακώ ολοκληρωτικά σ’ αυτό. Τώρα πια, που έχει γίνει αναπόφευκτα αυτή η σύνδεση νιώθω ότι οι άνθρωποι ζουν μια διπλή χαρά. Σηκώνω το τηλέφωνο στο εργαστήριο για να μου παραγγείλουν μια τσάντα και τους λέω ότι είμαι η ίδια η Αγγελική. Το απολαμβάνω κι εγώ κι αυτοί.
-Το brand name της συλλογής σας φέρει το όνομα «Mummy’s boyfriend», κάτι παιχνιδιάρικο. Πώς προέκυψε;
Εγώ το εμπνεύστηκα. Σε όλη αυτή την ιστορία που είσαι μαμά και στη διάθεση των άλλων γίνεται ένα μαγικό πράγμα. Όταν είσαι έγκυος περιφέρεσαι περήφανα γιατί κουβαλάς κάποιον μέσα σου. Μόλις γεννήσεις είσαι ένα πλαδαρό σώμα, αυτό που κουβαλούσες είναι κάπου αλλού και εσύ έχεις μείνει με τις παράπλευρες απώλειες. Μετά, είσαι ένα στήθος για να ταΐζεις και ο άνθρωπος που πρέπει να είσαι σπίτι για να έρθουν οι άλλοι, είσαι caretaker. Είναι ένας ρόλος που επιλέγεις και είναι τρομερά δύσκολος. Η δική μου τσάντα, λοιπόν, θα’ θελα να είναι μια που δεν είναι εξιδεικευμένη στα βρεφικά είδη και τα ρούχα μου να μην είναι μιας εγκύου. Οπότε είχα στο μυαλό μου αυτές τις γυναίκες, όπως εμένα και τις αλλαγές που βίωνα, ως γνώμονα για αυτά που έφτιαχνα. Όταν έψαχνα ένα brand name, έτυχε να ακούσω μια συνομιλία δίπλα μου. Μια κόρη συμβούλευε τη μητέρα της να βρει ένα σύντροφο. Καθώς έραβα και το άκουσα αυτό ασυναίσθητα το μετέφρασα στα αγγλικά γιατί έχω γεννηθεί στην Αφρική και η πρώτη μου γλώσσα ήταν η αγγλική. Η ονομασία αυτή προέδιδε ένα κλείσιμο ματιού στις γυναίκες. Είστε υπέροχες, κάνετε τρομερά δύσκολα πράγματα κάθε μέρα, εξελίσσεστε σαν άτομα και σας αξίζει να φοράτε τα καλύτερα. Το άκουσμά του σε κάνει να χαμογελάς.
-Εσείς πώς είστε σαν μητέρα; Αναζητάτε διαρκώς την τελειότητα ή τα πράγματα μπορεί να πάνε και στραβά;
Δύσκολη ερώτηση, θα πρεπε κανείς να ρωτήσει τα παιδιά μου. Σίγουρα έχω πέσει σε όλες τις γνωστές «παγίδες» και ελπίζω να έχω βγει γρήγορα και να μην έχω προκαλέσει ζημιά. Οι γονείς που μπορεί να υποπέσουν σε λάθη δεν είναι άλλοι άνθρωποι από εμάς. Μόνο όταν μπεις σ’ αυτή τη συνθήκη καταλαβαίνεις πού είναι το στραβοπάτημα και για ποιο λόγο το κάνεις. Ενστικτωδώς όταν νοιάζεσαι και είσαι υπεύθυνος για κάποιους ανθρώπους, αυτό που ουσιαστικά κάνεις είναι να προβλέπεις πράγματα. Η πρόβλεψη αυτή, δηλαδή να βλέπεις 5 πράγματα πιο μακριά από εκεί που στέκεσαι, φέρνει και άλλα αρνητικά. Ο γονιός που επιζητά την τελειότητα, αισθάνεται ότι αν αυτό πάει καλά τότε θα εξελιχθούν καλά κι αυτά που έχει προβλέψει. Είναι μια τεράστια «παγίδα», το απόλυτο νοιάξιμο και για να καταφέρεις να ξεφύγεις από αυτό πρέπει να έχεις έντονη προσωπική ζωή. Άλλο δύσκολο αυτό. Να αφήνεις τα πράγματα να συμβούν, ένα στοιχείο από τον ρόλο της Αθηνάς που κλέβω. Αυτό που θα ήταν καλό να κάνεις για τα παιδιά σου είναι να έχεις αυτιά «χωνιά». Τα παιδιά τα λένε όλα και σε ηλικίες που εσύ αισθάνεσαι ότι δεν έχεις χρόνο να τα ακούσεις.
-Τι να αναμένουμε να δούμε από την Αθηνά;
Είναι ανοιχτή. Φέρει μέσα της αγάπη και ψάχνει απεγνωσμένα κάπου που να χωράει να τη δώσει. Στην προσωπική της ζωή πάντα κάποιος ανήκει κάπου αλλού. Η Μιρέλλα έχει αποδώσει χαρισματικά τον ρόλο της εξέλιξης της Αθηνάς. Τη γνωρίζουμε να συνδέεται με ένα μεγαλύτερο άντρα, φίλο του πατέρα της, συνεχίζει με ένα νεαρό που είναι βίαιος και την καταπιέζει, μετά ερωτεύεται έναν άνδρα που έχει χάσει τη γυναίκα του και έχει ένα παιδί. Είκοσι χρόνια μετά, τη βρίσκουμε με ένα κορίτσι που είναι παντρεμένο και έχει παιδί. Δεν υπάρχει ο χώρος, και η ηθική της ως άνθρωπος δεν της επιτρέπει να εισβάλλει μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Πολύ έξυπνα η Μιρέλλα μας μεταφέρει ότι ούτε εκεί η Αθηνά μπορεί να ησυχάσει. Δεν σχολιάζεται πουθενά η ομοφυλοφιλία αλλά ότι δεν της ανήκει πάλι ένας άνθρωπος. Αυτό κυνηγάει η Αθηνά, να μπορέσει να είναι ευτυχισμένη. Δεν την έχουμε δει ευτυχισμένη, ακόμα!