Άρης Δημοκίδης
Τι πληρώνουμε για τα *πολιτικά γραφεία* των συνεργατών του Πρωθυπουργού:
Και, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, έπεσα απ’ τα σύννεφα.
Όχι τόσο με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση (είμαι σίγουρος, όπως πολλοί υποστηρικτές της θα τρέξουν να πουν ότι ‘κι οι προηγούμενοι τα ίδια έκαναν’), αλλά με τους πολιτικούς γενικά.
Το πολιτικό γραφείο ενός υπουργού ή συνεργάτη του Πρωθυπουργού είναι στην ουσία ένας κομματικός χώρος αυτοδιαφήμισης του υποψηφίου ή του εκλεγμένου πολιτικού που ελπίζει να επανεκλεγεί. Με δυο λόγια δεν είναι κάποιο απαραίτητο γραφείο για την άσκηση των καθηκόντων τους, δεν είναι το υπουργικό τους γραφείο δηλαδή, αλλά ξέχωρο. (Δεν τολμώ να κοιτάξω πόσο μας κοστίζουν τα υπουργικά γραφεία.)
Σε περίοδο κρίσης, που μια κυβέρνηση υπερφορολογεί για να δίνει χαρτζιλίκια, είναι εξωφρενικό να πρέπει να πληρώνουν οι πολίτες -και να μπαίνουν στον Προϋπολογισμό του κράτους!- τα έξοδα των πολιτικών γραφείων. Πληρώνονται μια χαρά ως βουλευτές, παίρνουν και ένα σωρό παροχές, ας πληρώνουν μόνοι τους τα γραφεία τους.
Ή αν πρέπει οπωσδήποτε να τους τα πληρώνουμε εμείς, ας μην κοστίζουν τόσο πολύ. Μόνο πέντε τυχαίους βλέπουμε (απ’ τους εκατοντάδες βουλευτές, υπουργούς και υφυπουργούς) και μετράμε κόστος 2.3 εκατομμύρια ευρώ.
Για να κάνουν τις δημόσιες σχέσεις τους!
Π. Καρκατσούλης on X (formerly Twitter): “To έργο τους δεν είναι απολύτως βέβαιον ότι είναι χρήσιμο για τον φορολούμενο και την πατρίδα αλλά, σίγουρα, είναι καλοπληρωμένο… Αυτό λέει ο #προϋπολογισμός που ψηφίζεται σήμερα στη #vouli pic.twitter.com/OlzV3xWUN3 / X”
To έργο τους δεν είναι απολύτως βέβαιον ότι είναι χρήσιμο για τον φορολούμενο και την πατρίδα αλλά, σίγουρα, είναι καλοπληρωμένο… Αυτό λέει ο #προϋπολογισμός που ψηφίζεται σήμερα στη #vouli pic.twitter.com/OlzV3xWUN3
Και να φανταστείς, ω εσύ Δημοκίδη, αυτά που παραθέτεις είναι τα ευρισκόμενα στον αφρό… Στο βυθό αναπαύονται Μυστικά Κονδύλια και περιμένουν τους ευτυχείς “συνεργάτες” -αυτά δεν καταγράφονται, δεν δημοσιοποιούνται… είναι το Χρήμα που στηρίζει το Οικοδόμημα του Αστικού καθεστώτος. Μου έλαχε η “μοίρα”, ως πρόεδρος του Πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ, να εξετάσω το σχετικό φάκελο. Απέναντί μας, πόρτες και παράθυρα του παρακράτους θεόκλειστα… Κάποια αχνά σημάδια δεν οδηγούσαν πουθενά. Στείλαμε το φάκελο στο δωμάτιο της σιωπής. Προσπάθησε εσύ, να την σπάσεις, να χυθεί Φως.