Γιάννης Δημητρέλλος
Πριν από τρία χρόνια, ο Γιώργος Παπαγεωργίου των Polkar, είχε ερμηνεύσει ένα κομμάτι, το οποίο μιλούσε για την κατάθλιψη. Πήγαινε κάπως έτσι:
Αυτό το τραγούδι θυμήθηκα βλέποντας τη συνέντευξη της Ζέτας Δούκα στην εκπομπή του Open «Απλές κουβέντες».
Είπε μεταξύ άλλων:
«Αν καταλάβω ότι κάτι είναι σωστό, με αφορά και υπάρχει τρόπος και λόγος για να γίνει, έφυγα. Και είμαι και μπροστά, κατεβάζω ιδέες, οργανώνομαι και οργανώνω και ομάδες. Θεωρώ ότι μια ζωή την την έχουμε και είναι πολύ μεγάλη για να κάθεσαι και να μην κάνεις τίποτα και πολύ μικρή για να κάθεσαι και να μεμψιμοιρείς.
Είναι όμως πολύ μεγάλη για να μην κάνεις τίποτα, είναι ατελείωτη. Τώρα που μιλάω και λέω για τον χαρακτήρα μου και πως γεννήθηκα… Έζησα μια ζωή που έφαγα πολλές κατραπακιές, πολλά εμπόδια. Σταμάτησα, γύρισα πίσω, ματαιώθηκα… Το βασικό μου όμως χαρακτηριστικό είναι ενός ανθρώπου δράσης που δε βουλιάζει πάρα πολύ σε αυτά που δε θα έπρεπε» είπε η Ζέτα Δούκα.
«Είμαι όμως και ένας άνθρωπος που επειδή του έτυχαν άλλα πράγματα – αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει τύχη – δε φλέρταρα απλώς αλλά έζησα πάρα πολύ την κατάθλιψη. Κανονική κατάθλιψη για πολλά χρόνια, έκανα πολύ μεγάλη προσπάθεια και ψυχοθεραπεία για να βγω. Πρόκειται για τεράστια νίκη. Ότι όμως περνάς στη ζωή σου είναι μια γνώση, αν εναποθέσεις αυτή τη γνώση σε κάποιον που θα σε βοηθήσει καλύτερα να την αποκωδικοποιήσεις και σου δώσει τα εργαλεία να τα πάρεις και να τα χρησιμοποιήσεις αν σου ξανασυμβεί ή για να χτίσεις κάτι άλλο, η ζωή γίνεται πιο εύκολη.
Έχω μάθει να αναγνωρίζω πότε με παίρνει από κάτω, πότε βουλιάζω σε κομμάτια που θυμίζουν σκοτεινές μου στιγμές. Έχω κάνει πάρα πολλά χρόνια ψυχανάλυση» πρόσθεσε επίσης.