Μικροπράγματα
του Σωτήρη Ι. Στυλιανού
Σε μία κοινοβουλευτική δημοκρατία δίνεται η δυνατότητα σε λίγους πολίτες οι οποίοι συμφωνούν σε κάποιες πολιτικές ιδεολογίες να ιδρύσουν ένα νέο κόμμα.
Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά κόμματα λίγα από τα οποία καταφέρνουν να μπουν στην Βουλή με όσες ψήφους κι αν πάρουν. Πάντως τρομάζει κάποιος πολίτης όταν πηγαίνει να ψηφίσει και κρατάει στα χέρια του εικοσιπέντε ψηφοδέλτια με διαφορετικά κόμματα, που όμως ξέρει ότι τα περισσότερα από αυτά δεν πρόκειται να φθάσουν στο απαιτούμενο όριο ώστε να εκλέξουν βουλευτές. Έτσι, αφού αυτό είναι εκ των προτέρων γνωστό, εύλογα προκύπτει το ερώτημα γιατί κατεβαίνουν στις εκλογές. Λογικά, οι πολίτες θα προτιμούσαν να ήταν λιγότερα τα κόμματα. Θεωρώ πρωτοφανές το γεγονός ότι συνεχώς δημιουργούνται και νέα κόμματα με περίεργα, συχνά, ονόματα καθώς και ότι ο αριθμός τους αντί να μειώνεται, αυξάνεται. Ίσως αυτό συμβαίνει διότι οι ιδρυτές τους αποβλέπουν σε κάποια κρατική επιδότηση.
Το φαινόμενο μου φαίνεται όχι μόνο λυπηρό, αλλά και σαν μία παρωδία της εκλογικής αναμέτρησης. Παρόλα αυτά, δεν γνωρίζω εάν υπάρχει τρόπος να ελεγχθεί ή να περιοριστεί.