Μικροπράγματα
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΕΛΗ
Οι Πριγκίπισσες είναι μια αλληγορική παράσταση για το trafficking που μπερδεύει τα όρια του πραγματικού και πραγματεύεται τα όρια της σκληρής βιωματικότητας των θυμάτων της εμπορίας ανθρώπων, σε ένα παιχνίδι με την αφηγηματικότητα του θεάτρου.
Τρεις γυναίκες αφηγήτριες παρουσιάζουν την ιστορία κάποιων κοριτσιών που πέφτουν θύματα trafficking. Κοριτσιών που καθώς προέρχονται από όλο τον κόσμο, συμβολοποιούνται παίρνοντας τα ονόματα τους από τα 4 σημεία του ορίζοντα.
Κάθε μία ξεχωριστά πρέπει να περάσει μια δοκιμασία για να αναδειχθεί σε Πριγκίπισσα, πληρώνοντας όμως ένα σημαντικό τίμημα. Ποια θα είναι η κατάληξη των κοριτσιών;
Το έργο παρουσιάστηκε πρόσφατα σε μορφή εκπαιδευτικού δράματος («(Πριγκίπισσες) Ένα παραμύθι για το trafficking») σε συνεργασία το Δήμο Αθηναίων, το ΚΜΟΠ, την ΕΑΤΑ και τον ΟΠΑΝΔΑ στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος «You.Change.Com – Empowering Young Disadvantaged Individuals to Trigger Change in their Communities».
Οι ιστορίες βασίζονται σε πραγματικές μαρτυρίες.
Μιλήσαμε με την επιστημονική επιμελήτρια και εκπρόσωπο της Α21 Κωνσταντίνα Διαμαντή και με την σκηνοθέτρια Βαρβάρα Νταλιάνη:
– Πώς εμπνευστήκατε το θεατρικό; Πώς έγινε η αρχή;
Βαρβάρα Νταλιάνη: Η αρχή, όπως όλες οι αρχές, ξεκίνησε από μια ιδέα που είχαμε με την Κωνσταντίνα. Βασικά, ίσως θα το έθετα περισσότερο ως ένα κοινό ερώτημα «Πως θα μπορούσαμε να κάνουμε τον κόσμο να δει το trafficking;». Νομίζω δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση από το θέατρο. Το θέατρο είναι εδώ για να μας κάνει να δούμε αυτό που στην καθημερινότητα περνάει απαρατήρητο.
‘Έτσι ξεκίνησε η συνεργασία με την Α21 και εμένα. Κάλεσα κάποιους πολύ κοντινούς μου συνεργάτες για να ξεκινήσουμε από την αρχή την δημιουργία ενός κειμένου που θεωρούσαμε ότι θα είναι αρκετά αληθινό χωρίς να στέκεται στη βία.
Ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο Αλέξανδρος Μαυρόγιαννης, ο Γεράσιμος Ιωάννου και η Κύνθια Βουκουβαλίδου. Πήραμε το πρωτογενές υλικό (πηγές και μαρτυρίες) και ξεκινήσαμε τις πρόβες.
Κωνσταντίνα Διαμαντή: Η ιδέα να κάνουμε ένα θεατρικό έργο για το τράφικινγκ προέκυψε περίπου πριν δυο χρόνια, μέσα από συζητήσεις που κάναμε με τη Βαρβάρα για τις προκλήσεις που προκύπτουν στις ενημερώσεις ευαισθητοποίησης του κοινού που πραγματοποιούμε με την ομάδα εθελοντών της Α21 εδώ στην Αθήνα.
Συχνά ο κόσμος σοκάρεται από το ότι η εμπορία ανθρώπων είναι ένα έγκλημα που αφορά και τη χώρα μας. Καθώς και οι δύο συμφωνούσαμε ότι το θέατρο είναι ένα ιδανικό μέσο που μπορεί ρίξει φως στις ιστορίες των θυμάτων, να αναδείξει την ανθρώπινη πλευρά τους πίσω από τα στατιστικά και τα νούμερα και να επικοινωνήσει στο κοινό με τρόπο κατανοητό και πάνω από όλα βιωματικό την πραγματικότητα του τραφικινγκ, αποφασίσαμε το περασμένο καλοκαίρι να υλοποιήσουμε την ιδέα και ξεκινήσαμε να συλλέγουμε υλικό και μαρτυρίες.
– Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε κατά την δημιουργία του;
Β. Ντ.: Σε κάθε δημιουργική προσπάθεια οι δυσκολίες είναι πολυεπίπεδες. Αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω μία, θα ξεχώριζα μία δική μου, από καθαρά προσωπική σκοπιά. Το αρχικό σοκ από τις μαρτυρίες. Νομίζω κάθε φορά που επέστρεφα σπίτι από την πρόβα ήταν σαν να θεωρούσα οποιαδήποτε άλλη καθημερινή μικροδυσκολία ασήμαντη μπροστά στον πόνο αυτών των γυναικών. Όλες αυτές οι ζωές, η μία μαρτυρία μετά την άλλη, δεν γινόταν παρά να αφήνουν ένα βαθύ αποτύπωμα μέσα μου. Αυτό το βίωμα ήταν κάτι που ήθελα να περάσει και στο τελικό αποτέλεσμα της παράστασης.
Δεν ξέρω ακόμα και τώρα αν θα ήμουν ποτέ πραγματικά έτοιμη να αντιμετωπίσω αυτήν την πλευρά της κοινωνίας. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που είναι αρκετά διαδεδομένο στην ελληνική επικράτεια, καθώς η Ελλάδα θεωρείται «ιδανική» χώρα απορρόφησης των θυμάτων trafficking. Αυτό που καταλαβαίνω μετά την ολοκλήρωση αυτής της δουλειάς είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις τέχνη τον ανθρώπινο πόνο. Αυτό που μπορεί να αποτυπώσει η τέχνη είναι το καταστάλαγμα της ανθρώπινης ζωής που περνάει μέσα από τον πόνο.
Κ.Δ.: Θα έλεγα πως η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν το πώς θα επικοινωνηθεί ρεαλιστικά η σκληρή καθημερινότητα των θυμάτων σεξουαλικής εκμετάλλευσης και η δυσκολία απόδρασης, χωρίς την απεικόνιση βίας. Στόχος μου, ως επιστημονικής επιμελήτριας του έργου, ήταν να ακούσει το κοινό την αλήθεια των κοριτσιών, μέσα από τα δικά τους μάτια και να βιώσει την ιστορία μαζί τους, χωρίς να παρεμβάλλονται άλλες οπτικές γωνίες, όπως αυτή του πελάτη, του γείτονα ή του ακτιβιστή.
– Υπήρξαν θετικές αντιδράσεις; Αν ναι, μπορείτε να ξεχωρίσετε μερικά παραδείγματα;
Β. Ντ.: Ναι. Ευτυχώς μέρος της παράστασης ευτύχισε να παρουσιαστεί σε μορφή θεατροπαιδαγωγικού δράματος σε συνεργασία με το Κέντρο Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού, με την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων. Υπήρξαν πολλά θετικά σχόλια. Άνθρωποι που φαίνονταν να τους απασχολεί πραγματικά αυτό που είδαν. Ανθρώπους να φεύγουν αρκετή ώρα μετά το πέρας της εκδήλωσης συνεχίζοντας να κάνουν ερωτήσεις στους εκπροσώπους της Α21 (η οποία παραβρίσκεται σε κάθε παράστασή μας για να απαντήσει σε διάφορα ερωτήματα που εύλογα προκύπτουν).
Για μένα πάντα κριτήριο όμως θα είναι τα συγκινημένα μάτια των θεατών ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, κοινωνικοοικονομικού υποβάθρου.
Κ.Δ.: Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό και με συγκίνησε πραγματικά, συνέβη όσο παρουσιαζόταν μέρος της παράστασης ως θεατροεκπαιδευτικό δράμα. Προς το τέλος ζητήθηκε από το κοινό να κάνει κάποιες ερωτήσεις και εννιά στους δέκα ήθελαν να πάνε κοντά σε ενα θύμα εξαναγκασμένης πορνείας και να τη ρωτήσουν πώς μπορούν να τη βοηθήσουν.
-Για ποιο λόγο θα προτείνατε σε κάποιον να έρθει στη παράσταση;
Β. Ντ.: Δεν ξέρω πως ακριβώς να απαντήσω σε αυτό. Θα έλεγα επειδή είναι σημαντικό να μας νοιάζει αν έστω και ένας άνθρωπος υποφέρει στο διπλανό διαμέρισμα ή στο παρακάτω στενό.
-Τι μπορεί να κάνει ο καθένας από εμάς για να βοηθήσει τα θύματα του trafficking;
Κ.Δ.: Το πιο εύκολο είναι να έχει το νου του, και στη περίπτωση που δει οποιοδήποτε ύποπτο περιστατικό, να καλέσει στη γραμμή 1109. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της Α21 η οποία συνεργάζεται στενά και με τους άλλους σχετικούς φορείς, όπως την Αστυνομία. Η γραμμή λειτουργεί 24 ώρες τη μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα, παρέχει τηλεδιερμηνεία σε 186 γλώσσες, και δέχεται και ανώνυμες καταγγελίες. Οι χειριστές των κλήσεων είναι ειδικά εκπαιδευμένοι, και ακολουθούν διεθνή πρότυπα για την γρηγορότερη ανταπόκριση σε κάθε περίπτωση. Τέλος, η γραμμή είναι διαθέσιμη και για ενημέρωση σε οποιοδήποτε ερώτημα σχετικό με το trafficking.
Συντελεστές:
Παίζουν: Βουκουβαλίδου Κύνθια / Νουόκε Γκρέις
Αφήγηση παραμυθιού: Αμπντέλ Χαμίντ Σάρα
Σκηνοθεσία: Νταλιάνη Βαρβάρα
Συγγραφέας: Μαυρόγιαννης Αλέξανδρος
Σκηνικά-κοστούμια- αφίσα: Καπούλα Μιμίκα
Επεξεργασία κειμένου & συλλογή ντοκουμέντων: Νταλιάνη Βαρβάρα, Βουκουβαλίδου Κύνθια, Ιωάννου Γεράσιμος, Μαυρόγιαννης Αλέξανδρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Αντερέμι Αντεκούμπι
Φωτογραφίες: Γιαννούλη Νικολέττα
Επιστημονική επιμέλεια: Διαμαντή Κωνσταντίνα, εκπρόσωπος της Α21, ΜΚΟ για την κατάργηση της εμπορίας ανθρώπων στον 21ο αιώνα.
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Κιούκα Αναστασία
Διάρκεια παράστασης: 80’
Τιμές εισιτηρίου: 10 ευρώ γενική, 6 μειωμένο
Κρατήσεις / Πληροφορίες: 210 3210179 – info@vryssaki.gr
Ημέρα & Ώρα παράστασης: Κάθε Τρίτη 9:30 μμ (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων)
Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Τρίτη 3/4 2018, 9:30 μμ
Διεύθυνση: Βρυσάκι, Χώρος Τέχνης και Δράσης / Βρυσακίου 17, Πλάκα
Με την υποστήριξη του Κέντρου Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού (ΚΜΟΠ) και της Α21 Campaign.