Μικροπράγματα
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
Όταν ακούμε Προεδρική Δημοκρατία συνήθως εννοούμε ότι έχουμε συγκέντρωση δύο εξουσιών σε ένα πρόσωπο, σε έναν άνθρωπο. Γίνεται αυτόματα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Πρόεδρος της Κυβέρνησης. Εδώ έχουμε το φαινόμενο αυτής της διπλής εξουσίας σ’ έναν άνθρωπο εκλεγμένο από ένα όποιο σώμα –αυτό ας μην το αναπτύξουμε εδώ- που κυβερνάει και αποφασίζει σχεδόν μόνος του, για όσα χρόνια του ορίζει το σύνταγμα της χώρας του, μέχρι να γίνουν οι επόμενες προεδρικές εκλογές.
Στην Ελλάδα εμφανίζεται σήμερα μια πρωτοφανής κατάσταση που με τρομάζει. Είναι η άνοδος ακραίων πολιτικών συνδυασμών όπου μόνον οι πρόεδροι εμφανίζονται και κάνουν δηλώσεις! Αυτό μου φαίνεται πολύ ανησυχητικό διότι δίνουν την εντύπωση, σε μένα τουλάχιστον, ότι ίδρυσαν αυτά τα κόμματα μόνον για να προβάλλονται οι ίδιοι, αφού τα υπόλοιπα στελέχη μένουν βουβά και δεν παίρνουν θέση παρά μόνον όταν αγορεύουν στην Βουλή. Νομίζω δηλαδή μια Προεδρική Δημοκρατία του παραπάνω τύπου με έναν Πρόεδρο τόσο συγκεντρωτικό, θα ήταν για την χώρα μας πολύ κακή περίπτωση.
Στην Ελλάδα λειτουργούν ακόμα οι δημοκρατικοί θεσμοί, πόσο σωστά δεν είναι του παρόντος να το κρίνω. Με νοιάζει ότι υπάρχει το δημοκρατικό πνεύμα στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Η αναρχία και η ανομία νομίζω ότι δεν μας επηρεάζουν ακόμα πολιτικά. Οι λεγόμενοι αναρχικοί και οι τραμπούκοι κάνουν μεγάλη ζημιά, τόσο πρακτικά όσο και ιδεολογικά, δίνουν χείριστο παράδειγμα σε όσους είναι επιρρεπείς προς την βία, όμως μένουν έξω από το πολιτικό γίγνεσθαι.
Σε μια Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, όπως έχουμε στην Ελλάδα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ένας επιστάτης της νομοθεσίας μας. Στην χώρα μας ο πρώτος Πολίτης της χώρας ελέγχει όλους τους Νόμους που ψηφίζει η Βουλή. Εάν αυτός ο έλεγχος γίνεται όπως πρέπει, οι Νόμοι δεν θα έχουν παραλήψεις και ασάφειες και θα είναι κατά το δυνατόν σωστοί πριν τεθούν σε εφαρμογή.
Στην Ευρώπη σήμερα παρατηρείται οι πολίτες να κατευθύνονται προς τους ακραίους πολιτικούς σχηματισμούς. Φανερώνουν έτσι την μεγάλη κούραση από την παραδοσιακή πολιτική. Ευτυχώς που στο πολίτευμα της χώρας μας, μέσα στο Σύνταγμα, ο νομοθέτης ξεχωρίζει και οριοθετεί τις τρεις βασικές και απαρέγκλιτες λειτουργίες. Δηλαδή υπάρχει η πολύ σωστή διάκριση των τριών εξουσιών, όπως την βρίσκουμε στο άρθρο 26 του Συντάγματος, η οποία δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας και αντινομίας. Για παράδειγμα, όταν διαβάζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το Κοινοβούλιο έχουν το δικαίωμα να νομοθετούν, αυτό δεν σηκώνει άλλη ερμηνεία. Αντίθετα, στην Προεδρική Δημοκρατία η συγκέντρωση τόσο της νομοθετικής όσο και της εκτελεστικής εξουσίας στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, του δίνει το δικαίωμα αυτός να παράγει νόμους και, ως Πρόεδρος της Κυβέρνησης, ο ίδιος να αναθέτει στους υπουργούς του να τους εφαρμόσουν, αφού ουσιαστικά δεν δέχεται έλεγχο από άλλο όργανο, ούτε και από ανώτερο από αυτόν πρόσωπο.
Έτσι λοιπόν, γι’ όλους αυτούς τους λόγους, εάν μου λέγανε ότι θα είναι καλύτερα τα πολιτικά πράγματα με την Προεδρική Δημοκρατία θα τους απαντούσα «όχι ευχαριστώ, δεν συμφωνώ καθόλου!».
Απρίλιος 2025.
Σωτήρης Ι. Στυλιανού.
Συνταξιούχος Βιβλιοθηκονόμος.
Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογικής.