Μικροπράγματα
του Σωτήρη Ι. Στυλιανού
Με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής 23 Αυγούστου 2026 η Εκκλησία μας κλείνει τα εννιάμερα της Παναγίας μας. Είναι από το κατά Λουκάν (κεφ. ι΄38-42 και ια΄27-28) και είναι η ίδια περικοπή που ακούμε στη Μεγάλη Παράκληση προς την Θεοτόκο.
Βλέπουμε ότι δεν αναφέρεται απευθείας στο πρόσωπο της Παναγίας μας, αλλά γίνεται λόγος για ένα περιστατικό με τις δύο αδερφές Μάρθα και Μαρία οι οποίες δέχθηκαν και φιλοξενούσαν στο σπίτι τους τον Κύριο. Ενώ η Μάρθα μαγείρευε και ετοίμαζε πολλά εδέσματα, ο Θεάνθρωπος τής υπέδειξε ότι και ένα φαγητό, έφτανε ώστε να της μένει χρόνος να ακούσει τη διδασκαλία Του, που είναι ό,τι πιο πολύτιμο και μας ωφελεί για πάντα.
Η περικοπή τελειώνει με ένα εμβόλιμο γεγονός καθώς προέρχεται από άλλο κεφάλαιο. Μία γυναίκα, που κατά την παράδοση ήταν η Αγία Μαρία Μαγδαληνή, μέσα από το πλήθος, την ώρα που ακούει τη διδασκαλία του Χριστού, υψώνει τη φωνή της και μακαρίζει την Παναγία επειδή είναι εκείνη η οποία κυοφόρησε και θήλασε τον Κύριο. Ο Χριστός απαντώντας της, τής λέει ότι βέβαια η Θεοτόκος είναι μακαρία, αλλά επίσης μακάριοι είναι ακόμα όσοι ακούν τον λόγο του Θεού και τηρούν τις εντολές Του.
Η τελευταία πρόταση της περικοπής είναι η εξής: «αὐτὸς δὲ εἶπε· μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.». Το «μενοῦνγε», που μεταφράζεται στην νεοελληνική «βεβαίως, όμως», στο διαδίκτυο υπάρχει χωρισμένο άλλοτε σε δύο λέξεις το μενοῦν γε και σε άλλη ιστοσελίδα σε τρεις, μεν-ουν-γε, θέλοντας να μας δείξει τις λέξεις που το αποτελούν. Στην Καινή Διαθήκη γράφεται ως μία λέξη.
Είναι συγκλονιστικό να σκεφτούμε πως ο ίδιος ο Χριστός μας βεβαιώνει ότι εάν ακούμε και εφαρμόζουμε τον λόγο του Θεού, γινόμαστε, κατά το δυνατόν, όμοιοι με την Μητέρα Του. Σε εμάς μένει να αγωνιζόμαστε προς αυτόν τον στόχο.