Μικροπράγματα
(Επιμέλεια κειμένου: Μιχάλης Λάβδας, ψυχολόγος)
Το να βοηθάς τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεσαι ένα κοινό βίωμα συμβάλλει σημαντικά στο να μπορείς να αντέχεις. Εάν βρίσκεσαι ιδίως σε μια συνθήκη παρατεταμένης αβεβαιότητας χωρίς ορατές τις προοπτικές που θέλεις για τη ζωή σου για τους ανθρώπους που αγαπάς, τότε το να δημιουργήσεις σχέσεις αποτελεί βασικό δρόμο. “Ένας γείτονας στο camp, είναι πιο σημαντικός από χίλιους συγγενείς” αναφέρει κάποιος με εμπειρία παραμονής σε μια τέτοια δομή.
Πήραμε συνέντευξη με βοήθεια φίλης διερμηνέως από την υπεύθυνη της ομάδας που τώρα φτιάχνει σιγά σιγά τη ζωή της έξω από το camp. H Halimeh τονίζει ότι «θέλει να είναι ενεργός πολίτης» και μας λέει τα παρακάτω όταν τη ρωτάμε για την ιστορία της:
«Είμαι από τη Συρία και είμαι 33 ετών. Είμαι από το χριστιανικό πληθυσμό στη Συρία. Ο σύζυγός μου έχει πεθάνει και έχω 3 παιδιά. Τον σκότωσαν στην περιοχή που μέναμε. Έφτασα πρώτα στο Ιράκ και από εκεί στην Τουρκία. Ήρθα στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2019 και έφτασα ετοιμόγεννη. Την πρώτη μέρα που έφτασα στην Ελλάδα, γέννησα και την κόρη μου, που ονόμασα Αγγελική.
Στην Ελλάδα ακολουθήσαμε άλλο ταξίδι. Μείναμε 50 μέρες στη Λέρο και μετά με στείλανε στη Βόρεια Ελλάδα σε δύσκολες συνθήκες. Εκεί η κόρη μου έπαθε έντονη κρίση άσθματος και δε μπορούσα να βρω γιατρούς να με βοηθήσουν. Περιμέναμε το ασθενοφόρο να έρθει αλλά δεν ερχόταν. Την επόμενη μέρα με κατέβασαν στην πόλη και η κόρη μου ήταν ακόμα σε δύσκολη κατάσταση. Δεν ήξερα πού να απευθυνθώ και πώς να πάω στο νοσοκομείο. Από εκεί έφυγα και βρέθηκα στο camp στη Ριτσώνα όπου άρχισα να μιλάω με τους φίλους που ήξερα από τη Λέρο. Παρά το ότι δεν είχα βοήθεια από οργανώσεις, με βοήθησε μια γυναίκα γιατρός όταν είχα μόλις γεννήσει. Έτσι όταν βρέθηκα ξανά με φίλους στη Ριτσώνα φτιάξαμε μια ομάδα για να βοηθήσουμε τις γυναίκες που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με αυτήν που είχα βρεθεί εγώ. Βοηθήσαμε 850 άτομα και ευχαριστώ το Θεό γι’ αυτό. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω και τους Έλληνες που μας βοήθησαν και τις οργανώσεις. Μας βοήθησαν για να βοηθήσουμε κι εμείς τους άλλους. Όταν έφυγα από το camp, συνεχίζει ο Άχμεντ την ευθύνη λειτουργίας της ομάδας. Αγαπώ την Ελλάδα αλλά εδώ δε μπορώ να ασκήσω τα δικαιώματά μου όπως ήθελα για να έχω καλύτερο μέλλον με τα παιδιά μου. Ξέρω τι ανάγκες υπάρχουν γύρω μου γιατί κι εγώ έχω αντιμετωπίσει και διαχειρίζομαι ακόμα τις δικές μου. Το ένα μου παιδί έχει αυτισμό και θέλω να του προσφέρω την υποστήριξη που χρειάζεται.
Όταν έχασα τον άντρα μου, λόγω της κατάστασης στη Συρία, τα παιδιά μου δεν πήγαιναν σχολείο και δυσκολευόμασταν να έχουμε φαγητό. Θέλω να ζήσουν καλά τα παιδιά μου και γι’ αυτό θέλω να βοηθάω αυτούς που διαφέρουν με τη σειρά μου. Θυμάμαι η κόρη μου που γεννήθηκε στην Ελλάδα είχε ανάγκη για γάλα αλλά κόστιζε πολύ. Τότε η Εκκλησία με είχε βοηθήσει σε αυτό. Δουλεύω πολύ με βάση την ανθρωπιά όμως και καταλαβαίνω ότι υπάρχουν κι άλλα αδέλφια με διαφορετικές θρησκείες. Εάν κάποια είναι μουσουλμάνα θα δυσκολευτεί να ζητήσει βοήθεια από την Εκκλησία κι έτσι τη βοηθάω εγώ. Στην τελική, είμαστε άνθρωποι και η ανθρωπιά δε σχετίζεται με τη θρησκεία παρά μόνο με το ότι είσαι άνθρωπος και νοιάζεσαι για το συνάνθρωπό σου.
Είναι η επιθυμία μου να μπορώ να τους βοηθάω όλους. Έχω δουλέψει σκληρά γι’ αυτό. Όπως αγαπάμε τον εαυτό μας πρέπει να αγαπάμε και τους άλλους. Θεωρώ πατρίδα μου πλέον την Ελλάδα και θέλω να ευχηθώ το καλύτερο για τη χώρα επειδή την αγαπώ πολύ. Θα ήθελα να γράψεις και το όνομά μου. Είμαι η Halimeh και θέλω να το ξέρουν αυτό».
Ο Ahmed που συνεχίζει ως υπεύθυνος της ομάδας εθελοντών για το camp Ριτσώνας, μας λέει τα παρακάτω: “Είμαστε από τη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, αλλά και από χώρες της Αφρικής. Είμαστε ομάδα εθελοντών, που προσφέρει βοήθεια σε οικογένειες που δεν έχουνε χρήματα χωρίς να έχουμε συστήσει επίσημα οργάνωση, δεν εισπράττουμε χρήματα για την βοήθεια που παρέχουμε. Με όλες μας τις αντοχές προσπαθούμε να φέρουμε την ψυχαγωγία και την χαρά στις καρδιές των ανθρώπων και των παιδιών. Εδώ, στο Camp Ριτσώνας, ζούνε πάνω από 3000 περίπου πρόσφυγες και έχουμε πολλές οικογένειες που δεν έχουν την δυνατότητα να έχουν γάλα, ρούχα και παιδικές πάνες (pampers).
Ελπίζουμε όποιος έχει τη δυνατότητα να μας βοηθήσει με τα παραπάνω, ώστε να παρέχουμε ανθρωπιστική βοήθεια στις οικογένειας. Η επικοινωνία γίνεται μαζί μας, Ομάδα Εθελοντών Ριτσώνας, και εμείς αναλαμβάνουμε να τα μοιράσουμε στους ανθρώπους με διαφανή και έμπιστο τρόπο και θα υπάρξουν αποδεικτικές φωτογραφίες που θα αναρτούμε. Σας ευχαριστούμε πολύ για τη βοήθεια.
Όποιος θέλει να βοηθήσει, μπορεί να στείλει γάλα, παιδικά ρούχα, pampers στη διεύθυνση του camp, υπόψη της Ομάδας Εθελοντών Ριτσώνας (Volunteering Team for Ritsona Camp, Ritsona Refugee Long Term Accommodation Center, 75 km Athinon – Lamias Highway, 16 km Chalkids – Thivas Road, Postal Code, 34100).
Η σελίδα της ομάδας είναι εδώ: https://www.facebook.com/Ritsona.Camp
