Πριν μερικά χρόνια, μετά από μια ατυχή εγκυμοσύνη, αυτή η κοπέλα προσπάθησε να περάσει το μήνυμα ότι τέτοιου είδους φάρσες για την Πρωταπριλιά δεν είναι αστείες.
Με μια ανάρτηση της στο Facebook, είχε εξηγήσει λεπτομερώς γιατί οι φάρσες τύπου «είμαι έγκυος» ή «έχασα το μωρό μου» δεν είναι αστείες, καθώς προκαλούν πολύ πόνο στους ανθρώπους που το έχουν περάσει:
«Να γιατί το Πρωταπριλιάτικο αστείο σου δεν είναι αστείο. Να γιατί δεν είναι αστείο να λες ψέμματα και να παίζεις με την εγκυμοσύνη. Να πώς είναι μια αποβολή. Πριν από μια εβδομάδα άρχισα να έχω σταγόνες. Έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν φυσιολογικό επειδή το έκανα με τον Keegan. Δεν ήταν. Προσπαθώ να μην ξαπλώνω, γιατί μόλις είμαι μόνη στο κρεβάτι με τρώνε οι σκέψεις. Ο εγκέφαλός μου δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται το μόνο πράγμα που μου σπαράζει την καρδιά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κλαίω. Σκεφτείτε δύο φορές προτού δημοσιεύσετε ένα τέτοιο αστείο. Επειδή αυτό που είναι αστείο για εσάς για μερικά δευτερόλεπτα, μπορεί να συνθλίψει την καρδιά κάποιου άλλου για μια αιωνιότητα.»
Αργότερα μοιράστηκε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την περιπέτεια της
«Σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο, ήμουν σε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων και διάλεγα αυτοκίνητο, ήμουν τόσο χαρούμενη που δεν μπορούσα να το πιστέψω! Καθώς περίμενα πήγα στο μπάνιο, είδα αίμα και η ευτυχία μου ξεθώριασε αμέσως, η καρδιά μου σταμάτησε εκεί. Όσο καθόμουν εκεί καλώντας τον γιατρό μου, προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά το ένιωσα βαθιά στην ψυχή μου, ότι το μωρό μου δεν ήταν καλά. Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από εκείνη την ημέρα. Θυμάμαι ότι προσπαθούσα να προσποιηθώ ότι δεν συνέβαινε. Προσπαθούσα να μην φωνάξω, απλά ήθελα να πάω σπίτι.»
Πρόσθεσε ότι είναι και πάλι έγκυος, αλλά εξακολουθεί να ζει με το φόβο
«Κάθε φορά που πάω στο μπάνιο κρατιέμαι μήπως δω αίμα. Κάθε γ@μ@μένη φορά. Προσεύχομαι κάθε βράδυ και κάθε πρωί να τον αφήσει ο Θεός να είναι καλά, παρακαλώ να μην μου τον πάρει. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πόσο απαίσια είναι η αποβολή επειδή κανείς δεν μιλάει γι ‘αυτό. Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν γιατρεύεται. Δεν έχει σημασία πότε έχασες το παιδί, ο πόνος δεν γιατρεύεται ποτέ και οι άνθρωποι γύρω σου δεν θα το μάθουν ποτέ, επειδή είναι τόσο δύσκολο να μιλήσεις γι’αυτό.»

