Γιώργος Τσαγκόζης
Συνέντευξη στις Rainbow Mermaids έδωσε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και μεταξύ πολλών και ενδιαφερόντων μίλησε και για τον ήρωα της ταινίας και σειρών Έτερος Εγώ που ενσάρκωσε με φοβερή επιτυχία.
Η Mystic Van Rouge αναφέρθηκε στον χαρακτήρα του τον Δημήτρη Λαΐνη λέγοντας:
– Τον χαρακτήρα σου δεν τον ψυχολόγησα. Κάποιες φορές μού ήταν αντιπαθής· παρότι κάποιοι μου έλεγαν ότι είναι πολύ γλυκούλης, εγώ δεν τον συμπάθησα. Μου φαινόταν πολύ απαθής… Αλλά μετά τον κατάλαβα.
Με τον ηθοποιό να απαντάει:
– Αυτός ο χαρακτήρας ήταν ένα τόλμημα για την εποχή. Δε θα ξεχάσω ποτέ μια κριτική που είχε γράψει κάποιος, ο οποίος έλεγε ότι είναι αδιάφορος, απαθής, αδύναμος, μέτριος. Κι όμως, αυτή ακριβώς ήταν και η δική μας σκέψη, πέρα από τη σωματική λειτουργία του ήρωα — γι’ αυτό και το αποκάλυψα μετά από πολλά χρόνια: για τον τρόπο που κοιτάει.
Ο Δημήτρης Λαΐνης είναι ένας χαρακτήρας που λειτουργεί ως το υποκείμενο του θεατή· βλέπεις μέσα από εκείνον. Τον «χειρίζεσαι» όπως θέλεις, του συμπεριφέρεσαι όπως θέλεις — και όταν τελειώνει, καταλαβαίνεις πόσο ανάγκη τον έχεις. Γιατί είναι ο άνθρωπος που έχεις πάντα δίπλα σου, αυτός που πολλές φορές έχεις χαρακτηρίσει μέτριο, αδύναμο, απαθή, χαζό… δεν έχει σημασία. Ο καθένας μπορεί να πει το δικό του, αλλά τελικά έχεις ανάγκη από το φως που κρύβει.
H Mystic συμπλήρωσε:
– Την τρίτη φορά που είδα την ταινία, κατάλαβα ότι αν ο ήρωας δεν είχε χτιστεί έτσι, η ροή της ιστορίας δεν θα ήταν ίδια.
Με τον Πυγμαλίων να λέει:
– Ο ήρωας δεν εξέφραζε τη χαρά. Η χαρά και η λύπη, όπως είχε πει κάποιος κι είχαμε γελάσει, είναι το ίδιο πράγμα. Το δικό μου παίδεμα ήταν ότι δε θέλαμε έναν χαρακτήρα που απλώς «παίζει καλά» το κομμάτι του αυτισμού. Με το καλό γράψιμο του σεναρίου και την εξαιρετική ομάδα που είχαμε, ήθελα να βρω πώς θα μιλάει αυτό το άτομο, πώς θα κινείται.
Είχα αρκετές αναφορές γι’ αυτό. Και ένα βράδυ, είδα πώς με κοίταζε ο σκύλος μου. Σκέφτηκα: «Κοιτάει αθώα, κοιτάει με περιέργεια». Και ενώ δεν ήξερα γιατί με κοιτάζει έτσι, εγώ πρόβαλα πάνω του αυτό που νόμιζα ότι σκέφτεται. Και τότε είπα: θα κοιτάω στην ταινία όπως το σκυλί — όσο μπορώ.
