Γιώργος Τσαγκόζης
Όλοι όσοι είμαστε ηλικιακά στα 35+ θυμόμαστε έντονα και με κάθε ακρίβεια τι κάναμε μία συγκεκριμένη ημέρα των 00ς (οι Έλληνες πιθανότατα δύο συγκεκριμένες ημέρες βλέπε Euro 2004). Την ιστορική ημέρα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 της ημέρας που οι τρομοκράτες της Αλ Κάιντα έριξαν τους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη.
Προσωπικά, θυμάμαι εκείνη την ημέρα, σαν να συνέβη πριν από λίγες ημέρες παρότι έχουν περάσει 24 χρόνια.
Το 2001 είχα με κάτι φίλους ένα ιντερνετικό μέταλ zine και εκείνη την ημέρα, είχαμε κανονίσει συνέντευξη με τους Γερμανούς θεούς του thrash metal τους Kreator σε ένα ξενοδοχείο στο Παλαιό Φάληρο. Θυμάμαι είχε αρκετή ζέστη εκείνη την ημέρα καθώς πήγαινα με το λεωφορείο νωρίς νωρίς στη συνέντευξη που είχε κανονιστεί για το μεσημέρι. Η συνέντευξη κυλούσε ομαλά όταν ξαφνικά, στο λόμπι που ήμασταν, ένας καταϊδρωμένος υπάλληλος του ξενοδοχείου έρχεται προς το μέρος μας και μας λέει “Οι Ιρανοί επιτίθενται στη Νέα Υόρκη και ένας ουρανοξύστης έχει πιάσει φωτιά”. Το σοκ διαχύθηκε στο τραπέζι μας και αμέσως ρώτησα τους Kreator: “πώς νιώθετε τώρα που ο κόσμος τελειώνει;”. Μία ερώτηση που μου βγήκε αβίαστα και τελικά αποδείχτηκε, εκ των υστέρων προφητική καθώς, όντως, την 11η Σεπτεμβρίου ο κόσμος μας άλλαξε.
Γιατί όμως όλοι θυμόμαστε τι κάναμε εκείνη την ημέρα παρότι έχουν περάσει τόσα χρόνια;
Οι ψυχολόγοι εξηγούν αυτό το φαινόμενο με τον όρο flashbulb memory ή «μνήμη φωτογραφικού φλας». Πρόκειται για εξαιρετικά ζωντανές και λεπτομερείς αναμνήσεις γύρω από το πού βρισκόμασταν, με ποιον μιλούσαμε και πώς νιώσαμε όταν μάθαμε για ένα γεγονός που προκάλεσε ισχυρά συναισθήματα. Η 11η Σεπτεμβρίου είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα μιας τέτοιας συλλογικής εμπειρίας: το σοκ, ο φόβος και η θλίψη ενεργοποίησαν έντονα τον εγκέφαλο, ενώ η αδιάκοπη προβολή από τα μέσα ενημέρωσης ενίσχυσε την αποτύπωση των μνημών.
Εσείς τι κάνατε τη 11η Σεπτεμβρίου του 2011 την ώρα που έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι
