Ρατσισμός ή κοινή λογική; Τι ήθελε να πει η Αφροδίτη Μάνου με τη viral ανάρτησή της;

Είναι γεγονός ότι η τραγουδοποιός Αφροδίτη Μάνου δεν παύει να εκπλήσσει με τις αναρτήσεις της. Από Νο1 φαν του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ μετά έγινε η Νο1 πολέμιος και του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα είναι στη φάση του Πατριωτισμού, με τα εθνικά θέματα -απ’ το Μακεδονικό μέχρι τις σχέσεις με την Τουρκία- πολύ ψηλά στην ατζέντα της.

Αυτή είναι η πρόσφατη πολυσυζητημένη ανάρτησή της:

Afroditi Manou 🌞🇬🇷 on X (formerly Twitter): “Να μού λείπει αυτή η “πολυπολιτισμικότητα”.Να μού λείπει μια πλατεία γεμάτη πηγαία, μεγάλααντρικά χαμόγελα που φωτογραφίζονται και φωτογραφίζουντην παντελή γυναικεία απουσία απ’ τη Γιορτή,απ’ τη Χαρά και τη Ζωή.Βυζάκια έξω, κορίτσια!Μην αφήσετε να σάς εξορίσουν απ’ τη χαρά! pic.twitter.com/WTgJ4IoYg4 / X”

Να μού λείπει αυτή η “πολυπολιτισμικότητα”.Να μού λείπει μια πλατεία γεμάτη πηγαία, μεγάλααντρικά χαμόγελα που φωτογραφίζονται και φωτογραφίζουντην παντελή γυναικεία απουσία απ’ τη Γιορτή,απ’ τη Χαρά και τη Ζωή.Βυζάκια έξω, κορίτσια!Μην αφήσετε να σάς εξορίσουν απ’ τη χαρά! pic.twitter.com/WTgJ4IoYg4

Πολλοί της είπαν «πες τα Αφροδίτη» (το τουίτ είναι απ’ τα πιο δημοφιλή της έβερ), άλλοι την έβρισαν χυδαία κατηγορώντας την για ρατσισμό.

Η Μάνου στη συγκεκριμένη περίπτωση περιγράφει αυτό που βλέπει: Το ρεβεγιόν στο Σύνταγμα που ήταν γεμάτο άντρες. Αυτή είναι η πραγματικότητα, τουλάχιστον όπως τη δείχνει η συντριπτική πλειοψηφία των φωτογραφιών (τσέκαρα και τις 146 φωτογραφίες που ανέβασε το φωτογραφικό πρακτορείο Eurokinissi). Διαμαρτύρεται για το ότι οι γυναίκες είτε δεν «επιτρέπονται» εκεί ή δεν τολμούν να πάνε να χωθούν, και τις προτρέπει να μην αφήσουν να τις εξορίσουν απ’ τη χαρά.

Δεν νομίζω πως θα διαφωνούσε κανείς απ’ αυτούς που διαφώνησαν αν δεν υπήρχε η λεπτομέρεια (;) πως οι περισσότεροι εικονιζόμενοι είναι μετανάστες. Νιώθεις άβολα με το τουίτ γιατί ενώ λέει μια αλήθεια, υπονοεί και πράγματα που στιγματίζουν κουλτούρες και πολιτισμούς.

Μια άλλη γυναίκα θυμήθηκε το εξής:

Είναι περίπλοκη η κατάσταση, ειδικά για τις φεμινίστριες και τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των γυναικών. Δυσκολεύονται να μιλήσουν και να κατακρίνουν συμπεριφορές και κουλτούρες για να μην κατηγορηθούν για Ισλαμοφοβία και για να μη μηνυθούν απ’ τους συνήθεις μηνυτές. (Υπάρχουν βέβαια και κάποιες φεμινίστριες που γενικεύοντας υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες ισλαμικών χωρών θέλουν από μόνες τους να… καταπιέζονται υπηρετώντας τους άντρες τους και φορούν νικάμπ με χαρά.)

Πώς μπορεί μια γυναίκα να υποστηρίξει τις καταπιεσμένες γυναίκες χωρίς να γενικεύσει; Πώς μπορεί να καταγγείλει σκοταδιστικές και οπισθοδρομικές συμπεριφορές χωρίς να την μηνύσουν για ρατσισμό; Πώς μπορεί να σχολιάσει ένα συγκεκριμένο γεγονός (ρεβεγιόν μόνο με άντρες στο κέντρο της Αθήνας) χωρίς να στιγματίσει αυτούς τους οποίους δείχνουν οι φωτογραφίες ως δυνάστες που δεν αφήνουν τις γυναίκες να χαρούν ή ως σεξουαλικούς κακοποιητές που αν τολμούσε μια γυναίκα να πήγαινε εκεί θα της έκαναν επίθεση;

Δύσκολη εξίσωση, κι ενώ η Αφροδίτη Μάνου ήταν αρκετά προσεκτική, αναπόφευκτα έδωσε λαβή σε χιλιάδες σχόλια ανθρώπων που συμφώνησαν μαζί της που δεν ήταν καθόλου προσεκτικά (τα γνωστά, «είμαστε ξένοι στη χώρα μας, γαμώ τους λαθροεισβολείς» κλπ).

Παρόλα αυτά -κι απ’ τη στιγμή που δεν καλεί σε βία εναντίον κανενός- έχει κάθε δικαίωμα να λέει την άποψή της. Πόσο μάλλον όταν έχει τα δίκια της…

*Update: Είδα πως στο Facebook η ανάρτηση της Μάνου είναι εκτενέστερη (και πιο διαφωτιστική) οπότε την προσθέτω εδώ:

Δεν υπήρξα ποτέ μου φεμινίστρια.

Δεν χρειάστηκε.

Γεννήθηκα λίγα κλικ της Ιστορίας, μετά.

Είχαν φροντίσει άλλες πριν από μένα, κάνα-δυο αιώνες πριν, με αγώνες και θυσίες, με διωγμούς και διαπομπεύσεις, να κερδίσουν τα πρώτα μεγάλα και καθοριστικά στοιχήματα στον ανδροκρατούμενο
κόσμο των δυτικών κοινωνιών.

Η γενιά μου, απολάμβανε ήδη το αντισυλληπτικό χάπι και τη συμβολική αλλά και ουσιαστική απελευθέρωση από το στηθόδεσμο και βιώναμε τις γυναικείες κατακτήσεις αυτές, που στην άλλη τους όψη, βρισκόταν η ένταξη της γυναίκας στην παραγωγή, γιατί βέβαια, ίσα δικαιώματα συνεπάγονται και ίσες υποχρεώσεις.

Χρειάστηκε όμως, να παλέψω πολύ-όχι πάντοτε με επιτυχία- για σεβασμό και ισότητα ουσιαστική, όχι μόνο με τους εξωτερικούς παράγοντες αλλά και με τις προκαταλήψεις μέσα μου, βαθιά.

Έχοντας πια κατακτήσει σε μεγάλο βαθμό σαν άτομο και σαν γενιά το δίκαιο δώρο της ισότητας (κι ας έχουν ακόμα να γίνουν πολλά) με φρίκη αντίκρυσα αναρτημένες αυτές της φωτογραφίες στο
διαδίκτυο πρωΐ-πρωΐ.

Όχι. Κατηγορηματικά, όχι.

Να μού λείπει αυτή η “πολυπολιτισμικότητα”.

Να μού λείπει μια πλατεία Συντάγματος γεμάτη πηγαία, μεγάλα, αντρικά χαμόγελα, που φωτογραφίζονται και φωτογραφίζουν την παντελή γυναικεία απουσία απ’ τη Γιορτή, απ’ τη Χαρά και από τη Ζωή.

Βυζάκια έξω, κορίτσια!

Μην αφήσετε να σάς εξορίσουν απ’ τη χαρά.

Τι; Όχι, δεν υπερβάλλω. Καθόλου …

ΥΓ
Πλατεία Συντάγματος, βράδυ 31ης Δεκεμβρίου 2019
Φωτογραφίες κλεμμένες από τον Ευστάθιος Δαφνομήλης

ΥΓ
Όχι, δεν είναι έτσι η Παραμονή στην Times Square. Σε καμιάς πολιτισμένης δυτικής χώρας την κεντρική πλατεία δεν γιορτάστηκε η Παραμονή Πρωτοχρονιάς χωρίς γυναίκες …