Γιώργος Τσαγκόζης
- «Το Rave είναι ψεύτικη μουσική γιατί βγαίνει από κομπιούτερ και διάφορα άλλα μηχανήματα και είναι ιδεολογία. Ψεύτικη η μουσική ψεύτικος ο κόσμος»
Έτσι λέει ένας έφηβος των ’90ς στον Χρήστο Φερεντίνο που τη δεκαετία του 1990 με την εκπομπή του Άκου να δεις, εξερευνούσε με ρεπορτάζ δρόμου την Ελλάδα λίγο πριν το μιλλένιουμ, εκεί που οι επιρροές των ξένων κουλτούρων, μέσω της ιδιωτικής τηλεόρασης και εν μέρει της οικονομικής ανόδου της μεσαίας τάξης άρχισαν να γίνονται εντονότερες.
Μία από αυτές τις κουλτούρες ήταν η κουλτούρα της rave μουσικής, που την υποδεχτήκαμε χρονικά λίγο αργότερα από τις άλλες δυτικές χώρες και την υποδεχτήκαμε όπως αρμόζει σε έναν βαλκάνιο λαό, με φόβο και μίσος.
Τα ρεπορτάζ της εποχής, έψαχναν έναν καινούργιο “κακό” για να τρομάξουν τους φιλήσυχους οικογενειάρχες, γιατί η ροκ και μέταλ μουσική πλέον φάνταζε ακίνδυνη. Η Rave είχε ξέφρενους χώρους, περίεργα ντυσίματα, πολύ νέους ακροατές και φυσικά ναρκωτικά. Ιστορική θα μείνει και το δελτίο ειδήσεων του Ευγαγγελάτου με τη “μάνα ρέηβερ” που προειδοποιεί τους άλλους γονείς για τα “κακά” της Rave μουσικής.
Τo ντοκιμαντέρ “Ravers Of The 90s ॐ The 1st Rave Parties In Greece” από το κανάλι Open Source, μέσα από τις διάφορες εκπομπές που ασχολούταν με το θέμα τότε και με μουσικές και βίντεο από τα πάρτι της εποχής, μας μεταφέρει νοερά, στο club Battery, τα χωράφια στα Οινόφυτα και στην Ελλάδα που το μόνο που φοβόταν τότε είναι “μη ρίξουν τίποτα στα ποτά των παιδιών”. Σε μία εποχή που η νεολαία Ελλάδα έμπαινε σε ένα μεταμοντέρνο trance και έπεφτε με τα μούτρα γιατί είχαμε χάσει λόγω της χούντας τη φάση του χιπισμού και έπρεπε να υπάρξει και εδώ μία “απελευθέρωση” από τον μικροαστισμό.
“Χορεύουμε χωρίς διακοπή, αυτή είναι η trance μουσική” Λέει μία κοπέλα με τη δυναμική της ηλικίας της, χαρακτηρίζοντας έτσι και την πορεία της χώρας από τα ’90s μέχρι την κρίση, μία πορεία που δεν έδειχνε να σταματάει, μέχρι που όλο αυτό έσκασε. Κάπως έτσι έγινε και με τη rave στην Ελλάδα, στις αρχές του ’00s τα παιδιά με τα φωσφοριζέ κορδόνια με τα airmax millenium με τους πάτους, το μαλλί τασάκι και τις σφυρίχτρες, έγιναν κυριλέ. Πλέον δεν υπήρχε άνεση για χορό, έπρεπε να βγει το μεροκάματο, η κίβδηλη περίοδο της ευημερίας είχε τελειώσει. Το rave μπορεί σαν μαζικό κίνημα της νεολαίας να έχει πεθάνει πλέον, αλλά, όπως όλα τα πολιτιστικά προϊόντα που αγαπήθηκαν, διατηρεί ακόμα κάποιους πυρήνες που κρατάνε τη φλογίτσα ζωντανή.
