Γιώργος Τσαγκόζης
Η δημοσιογράφος Σεμίνα Διγενή ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ανεβάζει στον προσωπικό της λογαριασμό στο youtube, μικρά διαμαντάκια από τις εκπομπές της, εκπομπές που σαν μικρά ντοκιμαντέρ, σκόπευαν να χαρτογραφήσουν την εποχή.
Στο τελευταίο βίντεο της από την εκπομπή Made in Greece γίνεται μία κατάδυση στις υποκουλτούρες της δεκαετίας του 90 και η εκπομπή από την εισαγωγή της με Stereo Nova και Sex Pistols σε βάζει αμέσως στη “φάση”.
“Πρόκειται για τις νέες άγριες ράτσες των πόλεων, αγρίμια με στυλ, η γενιά του μπάχαλου και της πρόκλησης”
Λέει η Σεμίνα.
Εκεί βλέπουμε τους “τσοπεράδες” με το όχι και τόσο πρωτότυπο όνομα “Black Killer” να κάνουν τη βόλτα τους στην Κηφισίας, μεθυσμένους έφηβους να λένε ότι “πέφτει ξύλο για χαβαλέ“.
“Άμα δεν ψάχνεσαι είναι κυριλέ, άμα ψάχνεσαι όμως θα τη βρεις”
Λέει με ύφος ένας σοφός teenager στη ρεπόρτερ της εκπομπής.
Ένας πιο ψαγμένος τυπάρας λέει:
“Το rave έχει κοπάσει, έχει πάρει την κατιούσα θα έλεγα, γίνονται χορευτικά πάρτι με νέους ανθρώπους αυτούς θέλουμε να έρχονται να διασκεδάζουνε και δε θέλουμε τους “βλάχους”, το βασικότερο, μέρη χωρίς “βλάχους”
Η εκπομπή πάει σε ουφάδικα και φυσικά στο μυθικό για την πιτσιρικαρία των ’90ς Πολυκλαδικό Λύκειο της Γκράβας για το οποίο ακούγονταν απίθανα urban legends αν και η αλήθεια ότι αποτέλεσε το πεδίο επικών, καφρίλων αλλά και των πιο μαχητικών μαθητικών αγώνων. Ενδιαφέρον έχει ότι και στο συγκρότημα σχολείων στους Αμπελόκηπους που πάει η ρεπόρτερ αλλά και στην Γκράβα, όλοι οι μαθητές τονίζουν τον αναίτιο ξύλο που έπεφτε ανάμεσα στα σχολεία ή τις βιαιοπραγίες με σκοπό τη λεγόμενη “φέρμα” δηλαδή την κλοπή, μπουφάν, χρημάτων και ρολογιών. Βέβαια, τότε δεν υπήρχαν social media και πέρναγε δυστυχώς, σε σχέση με τώρα, στο ντούκου.
Μεταλλάδες, skinheads, ρέιβερς και σκυλάδες, ροκαμπιλάδες ravers και κυριλέ, οι φυλές της Ελλάδας των ’90s, λίγο πολύ, έπαψαν να υπάρχουν ή υπάρχουν πλέον χωρίς τον “συγκρουσιακό χαρακτήρα” που είχαν τότε. Νέες φυλές γεννιούνται κάθε τόσο, αλλά θεωρώ ότι με την επίδραση των social και του νέου τρόπου ακρόασης της μουσικής, γιατί οι φυλές τότε καθορίζονταν από τα μουσικά ακούσματα και το αντίστοιχο στυλ ντυσίματος και στεκιού, η εξειδίκευση σε κάποιο στυλ, αρχίζει και φθίνει και οι φυλές, λιγοστεύουν.