Μικροπράγματα
Με αφορμή τη σημερινή εκπομπή του ΣΚΑΪ “Όπου υπάρχει Ελλάδα” για τη Βέροια και τις «κρυμμένες» της ιστορίες, αξίζει να θυμηθούμε ένα σπάνιο και συγκινητικό εγχείρημα από τη Βέροια, που παραμένει σχεδόν άγνωστο στους περισσότερους. Στην αυγή του 2000, μέσα σε μια εορταστική Πρωτοχρονιά, θάφτηκε στο πάρκο της Ελιάς η «Κιβωτός του Χρόνου»: ένα μεγάλο, ανθεκτικό μπαούλο, γεμάτο γράμματα από παιδιά και πολίτες προς τα εγγόνια και δισέγγονα τους, φωτογραφίες, αντικείμενα της καθημερινότητας, εφημερίδες και τεκμήρια της εποχής. Μια συγκινητική προσπάθεια της τότε δημοτικής αρχής και του Κέντρου Πολιτιστικών Πρωτοβουλιών, που στόχευε να ανοίξει ξανά το 2100, ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Η δημοσιογράφος Χαρούλα Ουσουλτζόγλου, που ήταν εκεί κατά τη δημιουργία της κιβωτού, είπε στους δημοσιογράφους του ΣΚΑΪ το τι περιέχει μέσα, αυτό το μνημείο για τις επόμενες γενιές.
Είναι ένα μεγάλο ντεπόζιτο φτιαγμένο από ανθεκτικό υλικό που δεν επηρεάζεται από την υγρασία και τον χρόνο καθώς μέσα της βρίσκονται, έγγραφα, βιβλία, φωτογραφίες, επιστολές που θέλαν να στείλουν κάποιοι σε νέες γενιές, επίσης έχει έναν ογκώδη υπολογιστή του 2000 καθώς και κασετόφωνα, ταινίες και κασέτες εκείνης της εποχής.
Σήμερα, 25 χρόνια μετά, η Κιβωτός δεν είναι απλώς ένα κουτί – είναι ένα άτυπο μουσείο, μια γέφυρα ανάμεσα στο τότε και το αύριο. Η πλάκα που τη σηματοδοτεί έχει ξεχαστεί και ενώ το προτεινόμενο έργο τέχνης που θα τη συνόδευε, δεν έγινε ποτέ αλλά το περιεχόμενο της Κιβωτού παραμένει εκεί και περιμένει να ανοιχτεί σε 27 χρόνια.
