Άρης Δημοκίδης
Τα τραγούδια του τα τελευταία χρόνια έχουν συχνά πυκνά «προκλητικούς» στίχους, πιθανότατα ως διαφημιστικό τρικ για να γίνεται ντόρος σχετικά με αυτά. (Δεν είμαι σίγουρος πόση επιτυχία κάνουν τα υπόλοιπα πια.) Ταυτόχρονα όμως, η πρόκληση είναι ένας εμπορικός αλλά και καλλιτεχνικός τρόπος να σπρώξεις τα όρια και ενίοτε να ανοίξεις τους ορίζοντες του κοινού.
Κάποιες φορές μας πάνε μπροστά, άλλες μας πάνε πίσω. Ας πουμε, το «Καργιόλα σε μισώ» του Δάντη (Καργιόλα σε μισώ / σου αξίζει μόνο αυτό, να υποφέρεις / Καργιόλα σε μισώ / Αυτό μου λείπει μόνο να πούνε δολοφόνο και να το μετανιώνω για μια ζωή / Μπουκάλι και Βενζίνη καδρόνι να μην μείνει ρεζίλι έχω γίνει και φταις εσύ!) ήταν φριχτά οπισθοδρομικό και ακραία μισογυνιστικό, σε μια περίοδο που εφημερίδες αλλά και κοινό ακόμα δικαιολογούν δολοφόνους που σκότωσαν άτιμες γυναίκες επειδή ήταν καργιόλες…
Αυτό το τραγούδι θυμήθηκε ο Μανώλης Βαμβούνης τώρα που υπερασπίζεται ο κόσμος τον Δάντη για το νέο του «Δεν υπάρχει Θεός».
Ο Δάντης του απάντησε συγκρίνοντας την «Καργιόλα» του (κι ελπίζω όχι τον εαυτό του) με τραγούδι του Prince (!!!).
Η βρισιά ήταν το πρόβλημα δηλαδή;
Εγώ θα απαντούσα στον κ. Δάντη ότι το πρόβλημα δεν ήταν η «βρισιά» του Prince. Το ‘Sexy Motherfucker’ ήταν *κολακευτικό* για τις γυναίκες (“No not your body, your mind” τραγουδάει), κι όχι υβριστικό για καργιόλες που θα τις δολοφονούσε και θα καταστρεφόταν του καημένου η ζωούλα του – και θα έφταιγε «αυτή».
Οπότε προσοχή στα «στηρίζω την ελευθερία του λόγου του τάδε καλλιτέχνη» ξεχνώντας τι έχει βγάλει στο παρελθόν μόνο και μόνο επειδή σήμερα του την πέφτουν οι κακοί. Γιατί αν στηρίζεις την ελευθερία του λόγου πρέπει να το κάνεις κι όταν δεν σε συμφέρει, όταν πχ. ο Σφακιανάκης βγάζει εθνικιστικά ακροδεξιά τραγούδια. Με δυο λόγια, πιστεύω πως παρότι σεβόμαστε την ελευθερία του λόγου κανείς δεν έχει μόνιμη «κάρτα ασυλίας» ούτε μπορεί να είναι μονίμως στο απυρόβλητο.
Κατά τα άλλα, οι νέοι στίχοι του Δάντη “Δεν υπάρχει Θεός, μάλλον πέθανε”, “Κάπου θα ‘ναι κλεισμένος τρελός” και “αν υπάρχει Θεός, είναι άθεος και μας δουλεύει από πάνω εντελώς” είναι κατανοητό πως στεναχωρούν κάποιους πιστούς, αλλά κι αυτοί θα πρέπει να συνηθίσουν πως απ’ τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποια απόδειξη για τον Θεό τους ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει σχετικά. Αν υπάρχει ο Θεός ας προσβληθεί κι ας ζητήσει εκείνος τα ρέστα απ’ τον Δάντη αντί να του κάνουν δολοφονικές απειλές οι πιστοί του.
Και τελικά, μην κοροϊδευόμαστε, αν είχε βγάλει ένα τραγούδι υπέρ του Θεού, οι ίδιοι που τον κράζουν θα τον εξυμνούσαν κι οι περισσότεροι που τώρα τον στηρίζουν θα τον χλεύαζαν (για να μην πω τίποτα χειρότερο). Κι αν είχε βγάλει ένα τραγούδι πχ. «Ντροπή σου Μαλάκα» εναντίον όσων κακοποιούν γυναίκες αντί για το «Καργιόλα σε Μισώ» πάλι όλοι θα άλλαζαν στρατόπεδο.
Άρα; Εκτός αν μιλάμε για κάποιον φιλόσοφο, ας μην παθιαζόμαστε, ούτε υπέρ ούτε κατά, ειδικά όταν πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που βασίζεται (και) στον ντόρο για να πουλήσει. Ας διατυπώνουμε -αν γίνεται κόσμια- τις αντιδράσεις μας, αλλά, εκτός αν πρόκειται για κάτι επικίνδυνο, ας μην πέφτουμε απ’ τα σύννεφα όταν λένε κάτι με το οποίο δεν συμφωνούμε.
Όλα έχουν δύο όψεις. Ο Χρήστος Δάντης, όπως όλοι οι καλλιτέχνες, ίσως έχει πολλές περισσότερες.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: