Γιάννης Δημητρέλλος
Από τους ρινόκερους μέχρι τις πεταλούδες, το Καμπαρέ των Ζώων ανοίγει τις πόρτες του με οικοδεσπότη τον Γιώργη Χριστοδούλου. Μιλήσαμε με τον συνθέτη/ερμηνευτή γι’ αυτή τη νέα του δημιουργία, που ενώνει ξεχωριστές φωνές του λαϊκού και έντεχνού τραγουδιού με υπέροχες ιστορίες μιας σχεδόν noir ζωής των αγαπημένων μας ζώων. Αυτό το καμπαρέ έχει για πρωταγωνιστές ζώα, σε μουσικές ιστορίες βγαλμένες από ένα μαγικό σινεμά.
-Πώς «γεννήθηκε» η ιδέα για το καμπαρέ των ζώων;
«Ήθελα από καιρό να τραγουδήσω καινούργια παιδικά τραγούδια, ή μάλλον, “τραγούδια για παιδιά” – μιας και πιστεύω ότι είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που δεν έχουν ένα παιδί μέσα τους. Απλώς, κάποιοι το παραμελούν.
Ακούγοντας άλλα, πολύ όμορφα κομμάτια τα οποία είχαν σουρεαλιστικούς στίχους, σκέφτηκα “Γιατί να μην φτιάξουμε μια συλλογή με νέα τραγούδια τα οποία όμως θα είναι με έναν τρόπο εκπαιδευτικά και θα δίνουν αληθινές πληροφορίες στα παιδιά;”
Μίλησα για την ιδέα μου στον Αριστείδη Μάραντο ο οποίος αφού μελέτησε καλά τις πληροφορίες για το κάθε ζώο χωριστά, έγραψε στίχους, με ευρηματικότητα και με πολύ σωστές δόσεις χιούμορ, φαντασίας και του εκπαιδευτικού στοιχείου που θέλαμε εξ αρχής.
Ήμασταν και οι δύο πολύ ενθουσιασμένοι κι έτσι τα τραγούδια γράφτηκαν όλα σε ένα διάστημα περίπου τριών μηνών».
Να ένα δείγμα
Γιώργης Χριστοδούλου -Τα νυχτοπούλια
Μουσική Γιώργης ΧριστοδούλουΣτίχοι Αριστείδης Μάραντοςαπό το βιβλίο-cd Το καμπαρέ των ζώων (Εκδόσεις Μάρτης)Εικόνες Ντίνος ΞύγκαςΚαλλιγραφία τίτλων ΠελαζίΕικ…
-Πόση Λιλιπούπολη και πόση Φρουτοπία υπάρχουν μέσα στις αναφορές του νέου σου έργου;
«Τη Λιλιπούπολη δεν είχα την τύχη να τη θυμάμαι στο ραδιόφωνο. Είχα όμως όπως όλα τα παιδιά, τον δίσκο. Τη Φρουτοπία την παρακολουθούσα για το χιούμορ της.
Τη Λιλιπούπολη την αγάπησα και την τραγούδησα πολύ και, σαφώς, το Καμπαρέ μας έχει, σε σημεία, την ατμόσφαιρά της.
Πρωταγωνιστής σε μας είναι το πιάνο, το βασικό όργανο -και σε πολλές περιπτώσεις το μοναδικό- ενός καμπαρέ. Εδώ, θα βρείτε ρυθμούς και μελωδίες που κατάγονται από τον Αττίκ, τον Charles Trenet και τον Boris Vian αλλά και τον Χατζιδάκι, την Αρλέτα και την Πλάτωνος.
Είναι τα είδη τραγουδιού με τα οποία έχω ασχοληθεί και αγαπήσει πιο πολύ».
-Πολλοί και ετερόκλητοι καλλιτέχνες συμμετέχουν στα τραγούδια του καμπαρέ. Πόσο εύκολο ήταν το να σχηματίσεις αυτή την ομάδα ερμηνευτών; Πώς συνδέθηκε η μορφή του Αργύρη Μπακιρτζή σε ένα κομμάτι για παπαγάλους και η εικόνα του Δημήτρη Μυστακίδη με την ρεμπέτικη κιθάρα του τραγουδάει για ρινόκερους;
«Ήμουν πολύ τυχερός με το “καστ” του Καμπαρέ, μιας και όλοι ανταποκρίθηκαν αμέσως. Ο καθένας πήρε ένα ταιριαστό, γι’ αυτόν, κομμάτι. Η Σαβίνα με τους φωνητικούς της αυτοσχεδιασμούς τραγουδά για τις πεταλούδες, σαν ψυχές, όπως τις έβλεπαν δηλαδή οι αρχαίοι Έλληνες. Η Ελένη Τσαλιγοπούλου λέει την ιστορία του ψαρά που τον σώζει το δελφίνι αποδεικνύοντας πως έχει περισσότερη ανθρωπιά από τους ίδιους τους ανθρώπους, η Μαριώ τραγουδάει τον «Κηφήνα», το πιο, ας πούμε, “φεμινιστικό” τραγούδι του δίσκου, ο Βασίλης Νικολαΐδης το «Πάντα» με την ταιριαστή, βαθιά φωνή του και ο Δημήτρης Μυστακίδης μας εξηγεί την παρεξήγηση της φύσης, τον «Ρινόκερο» ο οποίος είναι στην ουσία καλόκαρδος, τρέφεται με χόρτα αλλά του αρέσει να ζει μόνος και όχι σε αγέλες. Ο Αριστείδης τον έβαλε να χορεύει ένα μελαγχολικό, περήφανο ζεϊμπέκικο».
-Ακούγοντας τα «Νυχτοπούλια» φαντάστηκα ένα παράλληλο σύμπαν όπου τα ζώα μαζεύονται στο δάσος και γελάνε με εμάς, τους ανθρώπους. Ποια είναι η αίσθηση που σου αφήνει αυτό το βιβλίο/album ως προς τη συνύπαρξη μας με τα ζώα;
«Γνωρίζοντας το ζωικό βασίλειο με ευχάριστο τρόπο μέσα από τραγούδια, μαθαίνουμε πιο καλά τα ζώα, όχι, όμως, για να νιώσουμε οικειότητα και να τα θεωρήσουμε κτήμα μας.Νομίζω ότι το πιο μεγάλο όφελος, γνωρίζοντας τα, θα είναι να συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να τα σεβόμαστε και να τους δώσουμε την αξία και τον χώρο που τους αναλογεί.
Έτσι μόνο θα καταλάβουμε πως δεν μας ανήκουν, είμαστε, απλώς, συγκάτοικοι πάνω σ’ αυτή τη μπλε σφαίρα. Και ανάμεσα σε συγκατοίκους πρέπει πάντα να υπάρχει η σωστή ισορροπία. Αν, αυτό το βιβλίο-cd βοηθήσει τους μικρούς, και πολύ περισσότερο τους μεγάλους, αναγνώστες-ακροατές να δεχτούν αυτή τη σκέψη, θα έχουμε πετύχει τον αρχικό μας στόχο».